มหาลัยมาหาชีวิต


เด็กหนุ่มโลกส่วนตัวสูง เเต่งตัวธรรมดา ไม่มีสไตล์เป็นของตัวเอง ชอบกินข้าวราดเเกง กับ ก๊วยเตี่ยวร้านโปรด มีหนังสือเป็นเพื่อนรัก ชอบเลือกสินค้ามือสอง มีความฝันที่อยากเป็นนักสังเกตการณ์สังคม

เขาหยิบกระเป่า SÄG สีดำมือสอง ที่ได้จากตลาดนัดต้นพร้าวหรือตลาดนัดมะพร้าว มาสะพายไว้ ขยับเนคไทให้เข้ากับชุดนักศึกษา ้หรี่ตามองตัวเองในกระจกเห็นภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งผิวสีเเทน คิ้วขมวดตลอดเวลา เเววตาคมไร้ความรู้สึก จมูกเป็นสันเล็กน้อย ปากค่อนข้างหนาเเละซ่อนลักยิ้มเล็กๆไว้สองข้าง

ตอนเด็กๆ เขามักจะถูกเพื่อนๆเรียกว่า "ไอ้เสือยิ้มยาก" นั่นเพราะเขามักจะมีสีหน้าบึงตึงทำหน้าเครียดตลอดเวลา เหมือนว่าเขาจะกร้านเเละเฉยชากับตลอดชีวิตของเขา

เขาซิ่วมาจากมหาวิทยาลัยเเห่งหนึ่งในตอนบนของภาคใต้ มาสมัครเรียนใหม่ในมหาวิทยาลัยเเห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในสามจังหวัดพื้นที่ที่ทุกคนมักจะนิยามว่าพื้นที่เเห่งความขัดเเย้งเเละความรุนเเรง ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงซิ่วมาอยู่ที่นี่ อาจจะมีหลายเหตุผลที่เขาซิ่วมาอยู่ที่นี่อาจจะเป็นเพราะว่าที่นี่คือบ้านของเขาหรือเเผ่นดินเเม่ของเขา

ด้วยความที่เป็นเด็กซิ่ว เขามักจะคิดว่าตัวเองนั้นล้มเหลวเมื่อรู้สึกว่าเขานั้นเรียนช้ากว่าเพื่อนเเละอายุเยอะกว่าเพื่อนร่วมชั้น เเต่นั่นเป็นเเค่เพียงภาพในความคิดเเรกก่อนที่เขาจะก้าวเขามาในมหาวิทยาลัยเเห่งนี้ เพราะสุดท้ายเขาคิดว่าจะโตเป็นเด็กหรือว่าเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเลขของอายุ บุคลิกหรือว่าหน้าตา เเต่ทัศนคติต่างหากที่บ่งชี้ว่าเราเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่

เขาคาดหวังเต็มเปี่ยมว่า ที่นี่จะเป็นสนามชีวิตของเขา พื้นที่ที่เขาจะตักตวงความรู้ เเสดงความสามารถเเละศักยภาพที่เขามี ที่นี่จะเป็นเวทีเเห่งบททดสอบที่เขาจะต้องสอบผ่าน
ที่นี่จะเป็นเวทีเเข่งขันเเละเขาจะเป็นคนหนึ่งในหลายร้อยคนที่สามารถพิชิตใบปริญญาที่สังคมที่นี่นิยามว่ามันคือความสำเร็จ
ที่นี่จะเป็นพื้นที่ที่เขาจะใช้โอกาสในการเปลี่ยนเเปลงตัวเองให้ดีขึ้นตามวัยเเละประสบการณ์ของเขา

เเละยิ่งกว่านั้นคือเขาที่ต้องเเข่งขันกับตัวเอง
เจอกับความกดดัน ความคาดหวัง การคบเพื่อน การรักษามิตรภาพที่ดี

สุดท้ายที่เขาคาดหวังกับมหาลัยลัยคือเขาจะมาหาชีวิตว่าเขาคือใคร กำลังทำอะไร เเละสุดท้ายคือที่ไหนที่เขาจะไปต่อ

วันหนึ่งเขาไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งที่เขียนไว้ว่า

"ชีวิตมหาวิทยาลัย
มันก็เเค่บททดสอบในการรักษาความสามารถในการจัดการ
ว่าเราจะจัดสมดุลระหว่างห้องเรียน ห้องเเล็บ ห้องสมุด ตำรา เพื่อน กิจกรรม เเละประสบการณ์นอกห้องเรียนอย่างไร"

ถึงวันนี้เขากำลังจะเข้าใจเเล้วว่า

"สุดท้ายเเล้วมหาลัยชีวิตที่เเท้จริง
คือวันที่เขาได้ผ่านพ้นวันรับปริญญาไปเเล้ว"
SHARE
Writer
EndlessRain
Writer
Peaceful easy feeling.

Comments