สงคราม

แค่เชื่อว่าเธอทำได้
แล้วเธอจะทำได้มากกว่าที่เคยเชื่อ




ครั้งหนึ่งผมเคยเชื่อมั่น
แต่ยิ่งเมื่อได้เฝ้ามองเวลาที่ผ่านไป
ความเชื่อมั่นก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสงสัย
ว่าเทคโนโลยีที่ล้ำยุคมามากมาย
มันส่งผลให้ชีวิตเราล้ำยุคขึ้นตามไปด้วยจริงหรือ?

เส้นแสงวาบผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม
วิ่งขึ้นลงต่อเนื่องเป็นรอยหยักไม่สิ้นสุด
บางครั้งวิ่งขึ้นสูง บางครั้งตกลงต่ำสลับกันไป
พร้อมข้อมูลมากมายที่เด้งอยู่ด้านใต้

เหนือเส้นกราฟที่ยังวิ่งไม่หยุดขึ้นไป
เป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ มากมาย
ที่ไม่อาจอ่านข้องความที่ไม่สมบูรณ์ได้
สายตาผมสั่นไหวเมื่อภาพทั้งหมดหายไป
และถูกแทนที่ด้วยหน้าจอสีดำสนิท
และขีดสีขาวที่กระพริบบนหัวมุม

อีกครั้งที่ผมแพ้
แพ้ในสงคราม
สงครามที่ไม่รู้จักจบสิ้น

หลายคนอาจบอก
ว่าโลกนี้ไม่เหลือสงครามอีกแล้ว

แต่เปล่าเลย
เพราะโลกนี้ไม่เคยปราศจากสงคราม

และโลกนี้จะไม่มีวันไร้สงคราม
ตราบใดที่ยังมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์อยู่

เพียงแค่รูปแบบของสงครามมันเปลี่ยนไป
ตามวันเวลาและยุคสมัยที่เปลี่ยนผ่าน

ศึกสงคราม
สงครามเย็น
สงครามการค้า
สงครามการเงิน
...สงครามเทคโนโลยี



ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้สีดำ
เดินออกจากห้องกว้างสีขาว
และออกจากตึกกระจกสีฟ้าที่แสนสวยงาม
เดินสู่ถนนทอดยาวที่ไม่อาจมองเห็นจุดสิ้นสุด

ผู้คนบนท้องถนนที่ค้าขายตั่งร้านน้อยใหญ่
เด็กหญิงตัวน้อยที่ที่เดินขายพวงมาลัยตรงสี่แยก
ชายชราที่นอนพร้อมตั่งแก้วน้ำไว้ข้างตัวริมถนน
นี่หรือคือยุคที่ผู้คนผ่านการพัฒนามาแล้ว

ครั้งหนึ่งโลกนี้เคยมีคนอดอยาก
ครั้งหนึ่งโลกนี้เคยมีคนเจ็บป่วย
ครั้งหนึ่งโลกนี้เคยมีคนเหนื่อยยาก
ครั้งหนึ่งโลกนี้เคยมีคนทุกข์ทรมาน
และทุกวันนี้โลกนี้ก็ยังคงมีผู้คนเหล่านี้

หากแต่ว่า
ครั้งหนึ่งโลกนี้ไม่เคยมีมลพิษ
ครั้งหนึ่งโลกนี้ไม่เคยมีการแข่งขัน
ครั้งหนึ่งโลกนี้ไม่เคยมีความโลภ
ครั้งหนึ่งโลกนี้ไม่เคยมีความเห็นแก่ตัว
ครั้งหนึ่งโลกนี้ไม่เคยมี.....
......
และครั้งหนึ่งโลกนี้ไม่เคยมีสงคราม
แต่ทุกวันนี้โลกนี้มีทุกสิ่งทุกอย่าง
รวมถึงความทุกข์ยากที่เคยคิดว่ามันจะหายไป
และความทุกข์ใหม่ๆ ที่ไม่เคยสิ้นสุดลง



" เป็นยังไงบ้าง "

เสียงทักทายจากหญิงสาวดังขึ้น
พร้อมกันกับที่ร่างของผมเดินผ่านประตูเข้ามา

" เหมือนเดิม สงสัยคงต้องหาอย่างอื่นทำแล้วจริงๆ "

ผมตอบเธอกลับไป
ครั้งหนึ่งผมเคยมั่นใจความสามารถตัวเอง
แต่เพียงสองเดือนเท่านั้น
สองเดือนที่ทำลายความมั่นใจนั้นลง
เมื่อผมแพ้แล้วแพ้อีก
แพ้จนแม้แต่งานแรกก็ไม่อาจจะหามาทำได้

แพ้ในสงคราม
สงครามของการหางานทำ
และก็เป็นสงครามของเทคโนโลยี
เทคโนโลยีที่นับวันยิ่งทำให้หางานยากขึ้น
และบางทีในสักวันหนึ่ง
ก็อาจไม่มีงานเหลือให้ทำอีกแล้วก็เป็นได้

" แม่คิดว่าเพราะอะไรคนเราถึงต้องก่อสงครามกัน?? "

ผมนั่งลงแล้วถามคำถามออกไป
ผมก็แค่อยากจะชวนแม่เปลี่ยนเรื่องคุย
แล้วคำถามนี้ก็ดันวิ่งเข้ามาพอดี

" แล้วลูกว่าสงครามมันดีมั้ยล่ะ "

แม่มองผมอย่างเข้าใจ
ก่อนจะยิงคำถามแปลกๆ กลับมา

" แน่นอนว่าไม่ดี ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าสงครามมีแต่ทำให้สูญเสีย "

" อย่างนั้นหรือ แล้วถ้าเกิดว่าสงครามมันดีล่ะ อย่าลืมสิว่าโลกนี้ไม่เคยมีสงคราม จนกระทั้งมนุษย์สร้างสงครามขึ้นมา แล้วมนุษย์จะสร้างมันขึ้นมาทำไมถ้ามันไม่มีข้อดีของมัน "

นั่นน่ะสิ
คำถามของแม่ทำให้ผมแปลกใจ
ผมอยากจะเถียงว่ามันไม่มีข้อดีอะไร
แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะเถียงอย่างไรดี

" บางครั้งประโยชน์ก็ไม่ได้อยู่ที่สาเหตุ หากแต่เป็นผลลัพธ์สุดท้าย เมื่อใดที่ใครบางคนหาวิธีหยุดยั้งมันลงได้ นั่นแหละปนะโยชน์ของมัน

บางทีนะบางที ถ้าโลกนี้ไม่มีสงครามมนุษย์อาจไม่สามารถมีชีวิตอยู่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ก็ได้นะ "

แม่ยังคงพูดต่อ
ในขณะที่ผมเได้แต่สงสัย

โลกนี้ไม่เคยมีสงคราม
จนกระทั้งมนุษย์สร้างสงครามขึ้นมา
แค่เพียงเพื่อจะหาวิธีหยุดยั้งมัน



เท่านั้นจริงๆ หรือ ??



" ทำไมล่ะครับ "

ผมถามเพื่อให้แม่อธิบายเพิ่ม

" ก็บางทีถ้ามนุษย์คนแรกมี่เริ่มต้นสงคราม ไม่สร้างสงครามขึ้น บางทีเขาอาจจะต้องตาย และยังต้องตายไปพร้อมกับใครอีกมากมาย

และก็บางทีนะบางที ถ้าไม่มีมนุษย์คนแรกที่ก่อสงครามขึ้น คู่สงครามกับเขาก็คงไม่พยายามพัฒนาตัวเองเพื่อสู่สงครามนั้น และบางทีมนุษย์ก็คงไม่ได้แข็งแกร่งจนอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารดั่งทุกวันนี้ก็ได้ "

ผมลองคิดตาม
และก็ได้พบว่าบาง
มันก็อาจจะเป็นเช่นนั้นก็เป็นได้

" โลกไม่ได้มอบสิ่งไม่ดีให้กับใครบางคน แต่มีแค่คนบางคนเท่านั้น ที่สามารถเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสิ่งที่ดีได้ สงครามก็อาจเป็นหนึ่งในนั้นก็ได้นะ

สงครามอาจไม่ใช่สิ่งที่ดีหรอก แต่ก็นั่นล่ะ ยังมีคนมากมายได้ประโยชน์จากสงคราม และเชื่อเถอะว่าสำหรับพวกเขา บางทีสงครามอาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนเหล่านั้นเลยก็ได้ "

ผมเงียบไป
ไม่สามารถหาข้อโต้แย้งใดๆ ได้

โลกไม่ได้มอบสิ่งไม่ดีให้กับใครบางคน
แต่มีแค่คนบางคนเท่านั้น
ที่สามารถเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสิ่งที่ดีได้

นั่นสิ
แม้แต่สงครามก็กลายเป็นสิ่งที่ดีได้
อาจบางทียุคสมัยแห่งเทคโนโลยี
ก็คงไม่ได้เลวร้ายไปเสียทั้งหมด

อาจใช่ที่มันเพิ่มเหตุแห่งความทุกข์มามากมาย
แต่ขณะเดียวกันก็มาพร้อมกับความสุขที่เหลือล้น

อาจใช่ที่มันมีไว้สำหรับใครบางคน
แต่มันไม่ใช่ความผิดของยุคสมัย
ไม่ใช่ความผิดของเทคโนโลยี
แต่เป็นตัวเราเองที่มองมันต่างหาก
มองโดยไม่พาตัวเองเดินเข้าไปหามัน

" ขอบคุณนะครับ "

ผมขอบคุณผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านหน้า
ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินเข้าไปด้านในบ้าน

" แค่เชื่อว่าลูกทำได้ แล้วลูกจะทำได้มากกว่าที่เคยเชื่อ ไม่ผิดหรอกถ้าวันนี้ลูกจะแพ้ แต่อย่าลืมล่ะว่าสงครามมันยังไม่จบ และมันยังคงรอวันที่จะมีใครบางคนหาวิธีจบมันลง "

เสียงแม่พูดทิ้งท้ายไว้
ทำให้ผมได้แต่หันมายิ้ม

บางทีนะบางที
สงครามอาจจะดีมากกว่าที่ใครคิดก็ได้
และมันก็มีคุณค่ามากพอให้เราทุกคนก่อ
ก่อสงครามเพียงเพื่อจะวิธีหยุดยั้งมันลง

สงครามชีวิต...

...ชีวิตของเรา



และบันทึกมันไว้ในประวัติศาสตร์..

.ประวัติศาสตร์ของชีวิต

...ชีวิตของเรา
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นสั้น
เรื่องที่นึกขึ้นได้ เรื่องที่ได้พบเจอ แค่เรื่องที่อยากบอกเล่าออกไป ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
Writer
konimon
reader @ writer
IG : konimon Facebook : มุมมองของเงา

Comments