หนึ่งปีแล้วสินะ.
วันที่เก้าตุลาคมปีสองพันสิบแปด-
เวลาหกโมงครึ่งนิดนิด
เราจำวันนั้นได้ดีเลยนะ
เพราะวันนั้นเป็นวันที่เราได้กลับบ้านกับแกครั้งแรก
เราจำได้ดีไม่เคยลืม (เราไม่ทิ้งตั๋วที่กลับกับแกด้วยอะนักเก็บสุดสุด)

และจากวันนั้นเราก็รอแกถึงหกโมงครึ่งทุกวัน ทุกวัน
เพราะเราอยากกลับบ้านกับแก ทั้งที่จริงเราเลิกตั้งแต่หกโมง
แต่มันไม่เป็นอะไรหรอก  แค่ได้กลับด้วยกันก็พอ :-)

วันนี้
เราก็กลับด้วยกันเราบอกกับแกว่า เราจะรอ รอแก
กลับด้วยกัน เพราะเราอยากอยู่กับแก แค่ไม่นานก็ยังดี
แต่วันนี้ไม่เหมือนวันนั้นเลย
วันนี้เราไม่มีอะไรคุยกันสนุกๆ เหมือนตอนนั้น
เราแทบไม่คุยกันด้วยซ้ำ หน้าเรายังไม่มองกันเลย
เราสนิทกันน้อยลง น้อยลงทุกวัน 
แต่เราก็เข้าใจแหละ พยายามเข้าใจมาตลอด.

ตั้งแต่วันนั้นจนวนมาวันนี้วันที่เก้าตุลาคมสองพันสิบเก้า
มันเป็นเวลาหนึ่งปีแล้วนะ ที่เรารู้สึกอะไรมากมายกับแก
มันไม่มีวันไหนน้อยลงเลย ไม่มีจริงๆ 
เรายังรู้สึกกับแกอยู่เหมือนเดิม แม้ว่าสองวันก่อนหน้านี้
เราจะร้องไห้เพราะเราเห็นรูปคู่แกกับแฟน แต่ มันจะไม่เป็นไรหรอก
แกมีคนที่ดีอยู่ข้างๆ เราก็ควรดีใจกับแกสิเนอะ
เราบอกกับตัวเองเสมอว่ามันต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
และเราต้องยอมรับว่า มันจะเสียใจอยู่แล้วถ้าเลือกจะรู้สึก

เสียใจเหมือนกันที่มันไม่มีวันเป็นไปได้
จริงๆที่มันทำให้เสียใจที่สุดคงเป็นตอนที่ เราหายไปแล้วแกไม่รู้สึกอะไร

แต่เข้าใจและรู้แล้ว ว่าตัวเองไม่สำคัญ...
แต่มันไม่เป็นอะไรนะ เพราะยังไงแกก็สำคัญสำหรับเราเสมอ
และมันยังเป็นแบบนั้นเสมอ มันจะยังไม่เปลี่ยนแปลง

รักแกนะ.
(แกอยู่ในใจเรามาหนึ่งปีแล้วโว้ย)








SHARE
Writer
Snap11
Writer
เก็บความรู้สึกไว้ในนี้

Comments