ข้อความเก่าหวนกลับมาเตือนสติ
วันเวลาเปลี่ยนจิตใจย่อมเปลี่ยน บทเรียนชีวิตสอนให้รู้จักคำว่า "ปล่อยวาง"

วันนี้เฟซบุ๊กแสดงข้อความเมื่อ 7 ปีก่อนว่า...

มีเงินเยอะๆ รวยๆก็ดีนะ
แต่...บางที...
เงินก็หาซื้อ ครอบครัวที่อบอุ่น ไม่ได้
หาซื้อพ่อแม่ที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาไม่ได้
หาซื้อรอยยิ้ม มิตรไมตรีจิต เพื่อนที่ดีไม่ได้
หาซื้อความสุขที่แท้จริงไม่ได้
หาซื้อสุขภาพที่แข็งแรงไม่ได้
เคยคิดอยากหาเงินให้ได้มากๆ สุดท้ายก็ทุกข์ใจ...
แล้วมาย้อนถามตัวเอง ความสุขคืออะไร...?

เรามีครอบครัวที่อบอุ่น มีคู่ใจที่ให้คำปรึกษา เรามีเงินเดือนกินโดยไม่ขอพ่อแม่เพิ่ม เราช่วยตัวเองได้ เรามีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง มีเพื่อนน้อยมากแต่ก็ดี ...ที่จริงความสุขก็ไม่เห็นเกี่ยวไรกับเงินทองเลย แล้วที่เคยทุกข์ก็หายไป เหมือนแก้เชือกได้อีกเปาะ...
ตอนไปอยู่วัดนั่งล้างจาน 

น้องเล่าให้ฟัง ผมดีใจจังมีพี่แพรวมาช่วยล้างจานไม่งั้นไม่เสร็จแน่ ผมสบายๆ นอนในมุ้งมีโน้ตบุ๊คเครื่องเก่าๆเป็นเพื่อน...
ตกเย็นก็เก็บหน่อในป่า เก็บผักข้างทางมาแกงถวายพระตอนเช้า...เหลือก็เอาไปแบ่งคนงานวัด กับชาวบ้านละแวกใกล้ๆ ซึ่งก็ไกลออกไปสามสี่กิโลได้นะ... มันทำให้นึกถึงบ้านที่น่านจริงๆ จะกินอะไรก็เก็บเอาข้างบ้าน บ้านเราไม่มีก็ตะโกนขอข้างบ้าน... ชีวิตแบบนี้บางทีก็ลืมไปจริงๆนะ... ความจริงมันอยู่ในใจเราเสมอ... พอนึกได้ เฮ้ยย!!
สุขใดก็ไม่เท่า สุขที่ใจ
ทุกข์ใดก็ไม่เท่าทุกข์ใจ
ปล่อยวาง พอใจ จุฟ
ฝันดี...

พอได้อ่านข้อความเก่า ๆ ก็ทำให้หวนนึกถึงวันนั้น ที่เพิ่งพร่ำบ่นในไอจีส่วนตัวถึงชีวิต 7-8 ปีก่อน
นั่งร้องไห้คนเดียว ดีใจที่มีวันดี ๆ แบบคนอื่นเขาบ้าง
ไม่คิดฝันว่าคนที่เรียนไม่จบเหมือนเพื่อนในรุ่น โดนบังคับให้ออกจากงาน และเพื่อนเลิกคบจะมีวันนี้ วันที่มีอะไรๆ ด้วยลำแข้งตัวเอง
ปล.เรามีเพื่อนนะแต่น้อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วเราก็ติดต่อไม่กี่คนในรุ่น 555

จู่ๆ ข้อความนี้ก็ขึ้นมาเตือนสติอีกหน ย้ำเตือนว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นจริง และมันก็ผ่านไปแล้ว
เกือบลืมคำพูดของน้องในวัดไปแล้ว
แต่คำพูดธรรมดาๆ ของน้องทำให้เราคิดอะไรได้มากมายก่ายกอง
สิ่งแรกที่ปัดทิ้งคือเลิกเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่น
สิ่งสอง สิ่งสาม และต่อๆ ก็สร้างเราเป็นเราจนวันนี้
ต่อไปภายภาคหน้าอีก 5 ปี 10 ปี
เราก็จะมีบทเรียนใหม่ๆ เพิ่มขึ้น ตามวันเวลาที่เปลี่ยนไป

เราในวันนี้โตขึ้น...ในฉบับของตัวเอง ตามประสบการณ์ที่พบเจอ จึงทำให้กลายเป็นคนแบบนี้ นิสัยแบบนี้ มนุษย์ทุกคนล้วนแล้วแต่มีความทุกข์ ขึ้นอยู่กับความคิด...

วันนี้ไม่ได้ทุกข์ใจ แต่แค่รู้สึกหดหู่ใจนิดหน่อย
พยายามออกห่างจากโซเชียล
ลบเพื่อน...เพราะกลัวคนอื่นรู้จักเรามากเกินไป
อารมณ์มันซึมมาสักพัก แต่คิดว่าพรุ่งนี้จะดีขึ้น
อยากหาที่ระบายสักที่ โดยใครคนนั้นไม่จำเป็นต้องรู้จักเรา
พอได้ระบายเป็นตัวหนังสือ ก็รู้สึกดีขึ้น

ขอบคุณค่ะ...
SHARE
Writer
Pararich
Writer
🌻 แค่อยากระบาย...

Comments