จดหมายจากเราในสิบเจ็ด
จดหมายฉบับที่ ๓,
ฉบับแรกถูกหย่อนลงใน Twitter 
และคิดว่าสักวันมันคงจมแล้วหาอ่านไม่เจอ
จดหมายฉบับที่สองถูกหย่อนลงใน Instragram
เพราะอย่างน้อยมันก็มีแจ้งเตือน on this day
และฉบับสุดท้ายคงเป็นที่นี่เพราะกลับมาเปิดอ่านได้ตลอด และจริงๆมีคนบอกให้เราเขียน 


ทั้งสองฉบับถูกเขียนเมื่อวานซึ่งเป็นวันที่เรา
อายุสิบเจ็ด วันสุดท้าย จะว่ายังไงดีล่ะ ค่อนข้าง
ตื่นเต้นกับเลขสิบแปดนิดหน่อยเพราะรู้สึกว่ามันมาพร้อมกับความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้น แถมอะไรที่ไม่เคยทำก็จะได้ทำในอายุสิบแปด เช่น บริจาคเลือด

เกริ่นมาซะยาว เอาล่ะเราจะเริ่มเขียนถึงสิบเจ็ดของเราให้สิบแปดและตัวเราในอนาคตได้อ่าน .,

เราพึ่งเริ่มทำความเข้าใจโลกเมื่อตอนอายุสิบเจ็ด เพราะสิบหกสอนเรา สิบหกที่รักตัวเองไม่เก่งเอาซะเลย สิบหกที่มีแต่ความเจ็บปวด ทุกความแตกสลายในสิบหกสอนให้เราโต สิบเจ็ดของเราเลยมีแต่เรื่องราวที่ทำให้เราเติบโต 


มีเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะมากในสิบเจ็ดจนเรามองย้อนกลับไปแล้วรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดมันมีความหมายกับเรามาก เราเริ่มก้าวออกจากเซฟโซนของตัวเอง ออกมาทำความรู้จักกับคนอื่น ออกมาลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ เราได้รู้จักเติบโตและมองเห็นความสวยงามของโลกในแบบที่เราในตอนสิบหกไม่เคยสังเกตเห็นมัน เรามองเห็นความรักและความหวังดีที่ถูกส่งมาให้ เพราะเราในสิบหกเอาแต่หันหลังให้กับมัน 

เรารักสิบเจ็ดเพราะมันทำให้เรารู้จักการรักตัวเอง
มองเห็นคุณค่าในตัว สอนให้เรารู้จักหยิบยื่นและแบ่งปันความรักให้ผู้อื่น โอบกอดแม้กระทั่งวันที่แตกสลายของตัวเอง 

รักสิบเจ็ด ปีแห่งการเติบโต
ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เราได้เติบโต
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู หนังสือที่อ่าน
ผู้คนที่พบเจอ ความรักจากคนรอบข้าง 
และขอบคุณตัวเราที่อยากเติบโตเป็นคนที่ดี
และคนที่ตัวเองชอบเหมือนอย่างที่สิบหกตั้งใจไว้

รักแก,
ตัวเราในอายุสิบเจ็ด

SHARE

Comments