เป็นร้านขายไวโอลินหน้าตามอซอ
ที่ตั้งอยู่ในตึกห้าหกชั้นแบ่งเช่า
มันเดินทางได้ไม่ง่ายและไม่ยาก มันติดอยู่่กับรถไฟฟ้า
และติดอยู่กับห้างสรรพสินค้าที่ห่างกันแค่หนึ่งสองช่วงตึก

มีครอบครัวสองครอบครัวเดินเข้ามาในร้าน
และตัวฉัน ที่นั่งอยู่ในร้านที่กำลังเปลี่ยนสายกีต้าร์
ด้วยบรรยากาศที่น่าอึดอัด และมีความหวัง
ความหวังจากเด็กคนหนึ่งที่จะได้ไวโอลีนตัวใหม่
และความอึดอัดที่ผู้ปกครองไม่ต้องการเสียเงินราคาแพงให้กับไวโอลีนที่จะถูกซื้อไว้เสียเปล่านั้น

ฉันเองที่ไม่ได้อยู่ในฐานะผู้สังเกตการณ์
ชั้นเห็นเด็กคนหนึ่งจากครอบครัวหนึ่ง
มองฉันเปลี่ยนสายกีต้าร์
เป็นการเปลี่ยนสายกีต้าร์ปรกติธรรมดา
ที่ฉันซื้อสายกีต้าร์ชั้นดี
ประกอบกับกีต้าร์ไม้เมเปิลยีห้อปลอมที่ผลิตจากจีน

ฉันเปลี่ยนมันจนจบ
และเล่นกีต้าร์ในสำเนียงแบบอ่านออกเขียนได้
เหมือนการเรียนในยุครัชกาลที่ ๖
ที่ฉันไม่ได้พิเศษและวิเศษ ฉันเพียงอ่านออกเขียนได้
แต่การอ่านออกเขียนได้ของฉัน
กลับทำให้เด็กคนหนึ่งทำตาลุกวาว
เขาหลบสายตาจากฉันหลังจากที่ฉันเหลียวตาไปเจอเขา
ฉันนึกถึงภาพตัวเองที่ดูวีดีโอของจิมมีแฮนดริก
ที่กำลังนั่งจูนสายกีต้าร์ด้วยมือและหู
ฉันนึกถึงภาพนั้น เป็นเรื่องปรกติมาตราฐานของฉันเอง
ที่จะจูนสายกีต้าร์ด้วยมือและหูหลังจากนั้น

ฉันหวังว่าเขาจะโตมาพร้อมกับแรงบันดาลใจอันเดียวกันนั้น
ที่ฉันได้เจอมา
SHARE
Writer
Pdhala
School Dropout
งานเขียนของนักปรัชญาคนอื่นนั้น กล่าวได้ว่าเป็นเชิงอรรถของเพลโตเท่านั้น - ส. ศิวรักษ์

Comments