You can't breathe, so you write



"We had the stars, you and I. And this is given once only. " ー Elio


แม้ว่าคุณอาจจะจงเกลียดจงชังในสิ่งที่ผมเคยทำกับคุณเสียเหลือเกิน,นั่นก็เป็นเพียงภาพจำในอดีตที่มิอาจจับต้องได้ 



แม้ว่าคุณจะรักและเฝ้าถนอมในสิ่งที่ผมเคยทำและมอบให้กับคุณมากสักเท่าใด,
นั่นก็เป็นเพียงภาพจำในอดีตที่มิอาจจับต้องได้


ผมในตอนนี้ไม่ใช่ตัวผมในภาพจำอีกต่อไป, กระนั้นแล้ว, คุณจะยังต้องการที่จะยึดมั่นถือมั่นความรู้สึกเหล่านั้นอยู่อีกไหม?


เจ็บปวดเหลือเกิน ทรมานแสนสาหัส การกระทำและคำพูดของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรัก
คบกริบดั่งมีดที่ถูกลับมาอย่างถูกวิธี, คมมีดนั้นกรีดสะบั้นลงกลางขั้วหัวใจ
ราวกับต้องการให้คนที่บอกว่ารักหนักหนาตายลงตรงหน้า


นั่น, คือการกระทำของพวกเรา, ทำร้ายกันและกันจนกว่าจะมีใครหลั่งเลือดหรือเสียน้ำตา
มิเช่นนั้น, ก็มิอาจหยุดพายุอารมณ์ที่มีอยู่ภายในใจได้


ยามได้สติได้แต่เฝ้าถามตัวผม, ครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำแบบนั้นทำไม?
ทำไปเพื่ออะไร?
นอกจากบาดแผลและความเจ็บช้ำพวกเราได้อะไรจากการหลั่งเลือดและเสียน้ำตาครานี้บ้าง?


ไม่, ไม่มีแม้แต่ความเข้าใจที่เพิ่มมากขึ้น
ในทางกลับกันราวกับพวกเราถูกสร้างมาเพื่อกันและกัน
ทว่าต้องห้ำหั่นกันจนกว่าจะมีใครสักคนถึงตาย, และวันนี้พวกเราแพ้
แพ้อย่างราบคาบ, ความสัมพันธ์ครั้งนี้จบลงอย่างไม่สมบูรณ์, ไม่เหลือผู้รอดชีวิต


มันไม่ใช่การแข่งขันมาตั้งแต่แรก
หากแต่กลับมีเดิมพันสูงค่า


ไม่ใช่เพียงตัวตน
แต่เป็นความรู้สึกทั้งหมดที่ถูกบ่มเพาะมา
ด้วยระยะเวลาที่พวกเราผ่านเรื่องราวทั้งหมดมาด้วยกัน


มีค่าเกินกว่าจะเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง,
อย่างน้อยก็ในมุมมองของผม


ทั้งหมดที่จบลงอย่างไม่สมบูรณ์ในคราแรก, มีคราที่สองและสามตามมา
จนตอนนี้มันกลับกลายเป็นสมรภูมิรบที่พวกเราต่างห้ำหั่นรบราฆ่าฟันกันแบบกะเอาถึงตาย


ไม่เคยต้องการให้เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้
จากจุดเริ่มต้นสู่จุดจบที่ไม่อาจจบลงได้
ความเลวร้ายของมันกัดกินจิตใจแทบไม่อาจทานทนได้


หากแต่ความเป็นผู้ใหญ่มีความรับผิดชอบมากมายมาบังคับกะเกณฑ์ชีวิต
ใช้ชีวิตต่อ, ใช้ชีวิตต่อไปแม้เลือดที่หยดลงจะกลับมาไหลอีกครั้ง
เพียงเพราะความหวัง ความใจอ่อนและการตัดสินใจของตัวเอง


ใช้ชีวิตต่อไปแม้ในครั้งสุดท้ายที่ยังเคยมีความหวัง
จะเป็นเพียงการถูกขยี้ความหวังนั้นลงแบบไม่หลงเหลืออะไรอีก


กระนั้นก็ไม่เคยรู้สึกเสียใจที่ได้ตัดสินใจเลือกทุกอย่างทั้งด้วยตัวเองและกับคุณ
แม้เรื่องราวทั้งหมดทำให้ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีป่นปี้จนไม่มีเหลือ
ความทรงจำดีๆ ที่พวกเราเคยมีด้วยกัน


หาใช่เรื่องโกหก
หากแต่มันได้เกิดขึ้น ดำเนินอยู่และจบไปแล้ว
ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ไม่มีวันหวนกลับคืนมาได้อีก


ได้แต่หวังว่าวันหนึ่ง
เราจะสามารถเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดจากมุมมองของอีกฝ่ายได้อย่างเข้าอกเข้าใจจนไม่มีอะไรติดค้างระหว่างกันอีก


" I'm sorry for that. I'll always love you 'cause we grew up together and you helped make me who I am. I just wanted you to know there will be a piece of you in me always, and I'm grateful for that. Whatever someone you become, and wherever you are in the world, I'm sending you love. " ー Theodore



หมดเวลาสำหรับเรื่องราวทั้งหมดนี้แล้ว
เราต่างรู้ว่าตัวเราเองทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้อย่างเต็มที่


พวกเราผิดพลั้ง, พลาดไป
ซ้ำแล้วซ้ำอีกอยู่แบบนั้นอย่างไม่เคยละความพยายามมาแล้ว


เรามีความสุข
มีกอดที่อบอุ่น
มีบทสนทนายืดยาวแบบที่ไม่อยากให้มันจบลง
มีหยาดน้ำตากันมามากแล้ว


จากนี้ไปทำได้แค่หวัง
ให้คุณเติบโต, ใช้ชีวิตต่อไป
มีความสุขกับสิ่งเล็กๆ
นอนหลับสนิทในยามค่ำคืนและตื่นมาได้ใช้เวลากับสิ่งที่ชอบ
ถูกรายล้อมด้วยผู้คนที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกดีๆ


แม้สุดท้ายความทรงจำครั้งนี้
จะหลงเหลืออยู่ในรูปแบบของความทรงจำที่ดีหรือความทรงจำที่เลวร้าย
ตอนนี้สิ่งที่รู้คือมันจะไม่มีวันเลือนลางหรือซีดจางไปตามกาลเวลา


บาดแผลทั้งหมดในวันนี้ที่ยังเจ็บ
จะกลับกลายเป็นเพียงรอยแผลเป็น
ที่เราอาจจะหัวเราะออกเมื่อมีโอกาสได้นึกถึงและมันอาจจะหลงเหลืออยู่เพียงเท่านั้น
แม้จะนึกถึงก็ไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว
จะยังเหลือก็เพียงความรู้สึกแปลบๆ แล่นในอกทุกครั้ง
คล้ายกับว่ารอยแผลที่เพิ่งสมานตัวนั้นต้องการที่จะบ่งบอกถึงการมีอยู่ของมัน


อย่าทำอะไรกระทบกระแทกมันจนกว่ามันจะแข็งแรงดีเหมือนเดิม,
ความรู้สึกข้างในร้องเตือนออกมาแบบนั้น


แตะ, ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว
ยังคงร้องไห้ไม่ซ้ำประเด็นราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
วันเวลาผ่านไปวันแล้ว, วันเล่า
เป็นอีกครั้งที่เรียนรู้ที่จะเติบโตจากความเจ็บปวด


เก่งมากแล้ว, ทำเท่าที่ทำได้แล้วนี่นา ー ภายในตัวเราร้องบอก
SHARE
Written in this book
Dear, Diary
Me Myself & I

Comments