เชื่อมั่น ;
ช่วงนี้เป็นช่วงที่น่าเบื่อที่สุด
มันคือเทศกาลเคลียร์งาน สอบ บลาๆ
แล้วคนไม่ไปเรียนอย่างฉันจะทำไงได้

งานกองโตเลยสิ วิ่งไปหมวดทุกหมวดเลยล่ะ
แต่บอกแล้วไง...
ถึงอย่างนั้นฉันก็จะสู้ 

ต่อให้ครูด่า ฉันก็จะหน้าด้านไปอยู่ดี
ฉันสัญญากับเพื่อนไว้ว่า 
เราจะต้องไปปัจฉิมนิเทศด้วยกัน
...

เราจะทำ 
ฉันจะทำ 

ช่วงนี้เบื่อกันมั้ย
ฉันเริ่มขายของออนไลน์
เพราะคิดว่าถ้ามีลูกค้ามาคุยหน่อยคงดี
ประมาณว่าหาเรื่องหายเบื่อ 
แต่จะขายอะไรดี

ฉันรู้จักโรงงานขายของดี เพราะพ่อฉันเปิดร้านขายของ
ฉันขอเงินแม่นิดหน่อยก่อนจะออกไปหาของขาย
และมันได้ผล อย่างน้อยๆก็มีคนซื้อ 
ถึงจะไม่เยอะ แต่ก็พอขายได้อยู่ 
...
ฉันรู้ ว่าแม่ไม่เคยเชื่อมั่นอะไรในตัวฉัน
ไม่เคยเชื่อว่าฉันจะทำได้ ไม่เคยเลย 

เป็นฉันทั้งหมดที่อยากลองนู่นลองนี่มาตลอด
แม่มักจะบอกว่า วุ่นวาย เกะกะ เป็นห่วง เยอะเรื่อง
โตมา ฉันเลยทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง
มีก็แต่สิ่งที่แม่ไม่ค่อยสนใจ อย่างสมาร์ทโฟนหรือไม่ก็แลปท็อป
ที่ฉันเก่งกว่าแม่ 

วันนี้ฉันออกจากบ้าน ไปในเมือง 
จากในเมือง ขับไปอีกเมืองที่ 2 
แล้วขับกลับมาในเมืองแรกอีกครั้ง 
เอ่อ....แล้วก็กลับบ้านพูดง่ายๆก็คือ 

A (30 น.) ---> B (1.40 ช.) ---> C (2 ช.) ---> B (1.40ช.) ---> A (35น.)
รวมแล้วเราใช้เวลาเดินทางไปมาประมาณ 6.40 ชั่วโมงค่ะ 


ทั้งวัน ... 
ฉันโดนแดดทั้งวัน แถมขากลับฝนก็ตก 
เหนื่อยมากจริงๆ 
แต่สนุกสุดๆ การได้หาของมาขาย มันสนุกมากจริงๆ


รู้อะไรมั้ยว่าใครที่ฉันคิดว่าเขาเชื่อมั่นในตัวฉัน
เขาไม่ได้ชมฉันบ่อยนัก
แต่สายตาเขา ทำให้ฉันรู้ว่า เขาใส่ใจเสมอ

ฉันเคยเล่ามั้ยนะว่า...
ฉันเคยโดนพ่อดุเรื่องภาษาถิ่น 
ฉันเลยตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษมาตลอด
มากพอจะคุยกับอาจารย์ฟิลิปปินส์รู้เรื่อง 
โดนชมว่าสำเนียงดี ราวกับเคยไปเเลกเปลี่ยน จริงๆฉันฝึกกัับแมวน่ะ 
โดนชมว่าเธอจะทำงานเสร็จก่อนคนอื่นเสมอ 
ยิ้มเมื่อทำผิดพลาดเรื่องเล็ก ราวกับแกล้งให้ฉันลองผิดลองถูก
ฉันไม่เคยโกรธครูสอนอังกฤษเลย ... 

ไม่ใช่เพราะไวยากรณ์ง่าย แต่เป็นเพราะคำพูดและทัศนคติของพวกเขา
พ่อและคนอื่นดุเรา เพราะคิดว่าเราละทิ้งความเป็นท้องถิ่นดั้งเดิม
แต่ครูสอนเรา ให้เรารู้ว่าโลกกว้างแค่ไหน แล้วเหตุผลที่ต้องเรียนคืออะไร
ฉันชอบวิชานี้มาก จริงๆนะ 

มีวันนึง เป็นวันประชุมผู้ปกครอง 
มีเด็กยกมือขึ้นถามอาจารย์ประจำชั้นว่า 
" ขอเปลี่ยนอาจารย์อังกฤษได้มั้ยคะ "

ฉันได้แต่เงียบ ...
ฉันอยากบอกพวกเขาว่า ไม่เป็น ต้องฝึกสิ ไม่ใช่่เลี่ยง

พวกเขาบอกอาจารย์ประจำชั้นว่า
" พวกหนูอยากได้ครูไทยสอนอังกฤษ หนูฟังไม่รู้เรื่อง "

ฉันยิ้ม ฉันว่าฉันฟังออกนะ แค่บางคำที่มันยากไปหน่อย
เสียดายตรงที่ว่าฉันพยายามเขียนตามคำบอกวิชานี้ให้ได้เต็มทุกครั้ง
แต่มันโชคไม่เคยจะเข้่าข้างฉันเลย อย่างมากฉันก็ได้ 9 เต็ม 10 
แต่ฉันก็ภูมิใจมากๆ ฉันดีใจที่ได้เรียนกับครูคนนี้เสมอ

เธอบอกฉันว่า ...
" เธอมาหาครูได้เสมอ "

นั่นไม่ใช่คำพูดธรมดา มันคือคำพูดที่จริงใจ
จากแววตา และน้ำเสียง แม้ไม่เห็นรอยยิ้ม ก็รู้แล้ว

ตอนสุดท้ายที่ฉันไปเคลียร์งานก่อนหมดภาคเรียนนี้
เธอบอกเราว่าเธอจะไม่สอนในภาคเรียนหน้าแล้ว
เธอจะกลับบ้านเธอ หมายถึงอีกประเทศ และจะไม่กลับมาแล้ว
เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ... น่าเศร้า 

เธอบอกฉันเป็นครั้งสุดท้ายว่า 
" รอจดหมายจากครูด้วยนะ "

ฉันยิ้มและเดินจากไป พร้อมคำว่า 
" I'll be waiting your letter '' 

ด้วยรักและเคารพเสมอมา
ถึง Miss Juhaela S. Hadji Nor 
จาก Erica L. 47 
SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments