Cigarette
Loraine Despres เคยบอกไว้ว่าความรักก็เหมือนบุหรี่ ตอนสูบก็มีความสุขดีหรอก แต่พอเลิกก็ทิ้งรสขมปร่าไว้ในปาก พร้อมความเจ็บปวดไว้ในอก

ฉันเลิกสูบบุหรี่เมื่อนานมาแล้วเพราะใครบางคนขอไว้ คนๆนั้นพร่ำบ่นเช้าเย็นว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ แถมกลิ่นของมันยังทำเขาเวียนหัว

ฉันทำได้เพียงยิ้มน้อยๆแล้วขยี้ก้นบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่ที่มีติดห้องไว้ แล้วคิดในใจว่าพรุ่งนี้จะเลิก และมวนนี้เป็นมวนสุดท้าย

คนๆนั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อฉันยอมเอาเจ้าที่เขี่ยบุหรี่สุดที่รักไปทิ้ง พร้อมๆกับโยนบุหรี่มวนสุดท้ายทิ้งไปด้วย เขาพูดจ้อเกี่ยวกับสุขภาพของฉันว่ามันจะดีขึ้นยังไง และเขาภูมิใจแค่ไหนที่ฉันเลิกบุหรี่ได้

ฉันก็ทำได้แค่ยิ้มเหมือนเดิม แล้วก็มองบุหรี่ตาละห้อย ทำไงได้ล่ะ ก็คนมันยังตัดใจไม่ได้นี่นา

คนๆนั้นจากไปในหน้าหนาว ที่อากาศดี (อย่างน้อยก็ดีเท่าที่จะดีได้ในประเทศไทยแหละนะ) ลมโชยเบาๆ แสงแดดอ่อนๆ พร้อมเสียงนกร้องคลอสายลม

เขาหันมาหาฉันแล้วบอกลาเบาๆราวกับกระซิบ เหตุผลร้อยแปดที่ยกมาเพียงเพื่อจะโยงว่าอีกคนดีกว่าฉันยังไง จบด้วยคำขอโทษที่ฉันฟังจนเบื่อ

จะเดามั้ยว่าฉันทำอะไร?

ถ้าเดาว่าฉันยิ้มคือคุณคิดถูกแล้ว

ฉันยิ้มที่เหมือนแค่มุมปากกระตุก ไม่มีการร่ำร้องขอให้เขาอยู่ต่อ หรือมองเขาเดินไปจนลับสายตาเหมือนในละคร ฉันแค่หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความบอกเพื่อนว่าเรื่องระหว่างฉันกับเขาจบลงแล้ว และเพื่อนตัวดีก็บอกเพียงว่า

“เลิกได้ก็ดี แย่ขนาดนี้ยังจะทนได้ตั้งนาน”

ฉันขำเบาๆกับตัวเองก่อนจะเดินไปร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ แล้วบอกยี่ห้อบุหรี่ที่เคยชอบ (หรือยังชอบอยู่นะ? ชักไม่แน่ใจแล้วสิ)

ฉันสูดควันสีเทาเข้าปอดลึกๆ สัมผัสถึงความเย็นที่รู้ดีว่ามันแย่กับร่างกายตัวเองขนาดไหน แต่ทำไงได้ ก็คนมันยังชอบนี่นา

ฉันไม่ได้หวังให้เขากลับมา ฉันแค่อยากจำเขาในแบบที่ฉันทำได้แค่นั้นเอง

แต่ฉันรู้ดีว่าสักวันฉันจะเลิกบุหรี่อีกครั้ง เพราะต่อให้ชอบแค่ไหน แต่ถ้าแย่กับร่างกายก็ต้องบอกลาอยู่ดี


SHARE
Writer
Alexsel
(Wanna be) writer
A woman who writes

Comments