สิ่งที่เราควรพูดคุยกัน

1

กว้างใหญ่ – มองด้วยสายตาพอประมาณได้ว่าระยะทางไกลแค่ไหน แค่ให้เดินตัดบริเวณจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่งก็เหนื่อยแล้ว ถ้าให้เดินรอบพื้นที่สักรอบคงเหนื่อยหอบไม่น้อย

พื้นหญ้า – สบายตาดีเหลือเกิน สีเขียวสดของพื้นหญ้าทำให้สายตาได้พักผ่อน เดินย่ำพรมสีเขียวเย็นสบายเท้าให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ทิ้งกายลงนอนให้แผ่นหลังสัมผัสหญ้า หลับพักสักตื่น ความเหนื่อยล้าที่สะสมคงพอบรรเทาไปบ้าง

ว่าว – อะไรก็ไม่รู้ฉวัดเฉวียนลอยเต็มท้องฟ้าไปหมด เดี๋ยวก็รูปทรงว่าง เดี๋ยวก็รูปทรงงู มีคนข้างล่างคอยบงการทิศทาง มองเผินๆ พวกเขาคือนักเล่นสายลมมืออาชีพที่กำลังแสดงท่วงท่าลีลาสวยงาม

นักท่องเที่ยวคงรู้สึกประมาณนี้หากได้มาที่นี่

ใช่, เรากำลังพูดถึง ‘ท้องสนามหลวง’


2

พื้นที่ขนาดราวสนามฟุตบอลแห่งนี้เดิมมีชื่อเก่าว่าทุ่งพระเมรุ ถูกสร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ให้เป็นสถานที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพพระเจ้าแผ่นดินและพระบรมวงศานุวงศ์ รวมไปถึงพระราชพิธีต่างๆ ภายหลัง ชื่อเดิมของสถานที่ไม่เป็นมงคล จึงเปลี่ยนชื่อเป็นท้องสนามหลวงตั้งแต่รัชกาลที่ 4 เป็นต้นมา

บริเวณรอบท้องสนามหลวงยังแวดล้อมไปด้วยแหล่งประวัติศาสตร์ วัดพระแก้ว วัดโพธิ์ และศาลหลักเมือง สถานที่สำคัญทางศาสนาที่อบอวลไปด้วยความศรัทธา, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และมหาวิทยาลัยศิลปากร สถาบันการศึกษาที่มีประวัติเกี่ยวเนื่องกับสนามหลวงอย่างแนบแน่น และพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ แหล่งรวมมรดกทางวัฒนธรรมของประเทศมาช้านาน

จึงไม่แปลกใจเลย หากจะเป็นที่นิยมของนักเดินทาง กลิ่นอายของความเก่ายังคงโดดเด่นยืนหยัดท้าทายยุคสมัยอย่างไม่ยำเกรง มีคณะทัวร์เยี่ยมเยียนทุกวัน ท้องสนามหลวงหัวกระไดไม่เคยแห้งจากนักท่องเที่ยว

แน่นอน ในฐานะนักท่องเที่ยว ใครก็อยากมาเห็นสถานที่สวยงาม เต็มไปด้วยศิลปะและวัฒนธรรม และที่นี่พวกเขาเชื่อว่ามันเป็นแบบนั้น เชื่อว่าสถานที่ตรงนี้มีแต่สิ่งดีๆ ที่น่าบันทึกและจดจำ




3

14 ตุลาคม พ.ศ.2516 นักศึกษาและประชาชนร่วมห้าแสนใช้พื้นที่ท้องสนามหลวงตลอดจนถนนราชดำเนิน รวมตัวเรียกร้องรัฐธรรมนูญจากรัฐบาลเผด็จการ มีการใช้กระสุนปืนจริงเพื่อระงับเหตุชุมนุม เหตุการณ์ในครั้งส่งผลให้มีประชาชนเสียชีวิตหลายสิบราย บาดเจ็บและสูญหายอีกจำนวนมาก

สามปีให้หลัง 6 ตุลาคม พ.ศ.2519 เกิดฝันร้ายขึ้นอีกครั้งจากการปลุกปั่นของสื่อที่ให้ร้ายฝ่ายนักศึกษา ผู้มีอำนาจอาศัยโอกาสเปิดไฟเขียวสั่งให้ ‘จัดการ’ นักศึกษาที่ต่อต้านทั้งหมด คืนนั้นทหารเรือนพันเข้าล้อมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไว้ ขณะนักศึกษาทั้งหมดอยู่ภายในมหาวิทยาลัย

ทหารตรึงกำลังอยู่นาน ก่อนเปิดฉากด้วยเครื่องยิงลูกระเบิด บุกทะลวงเข้ามหาวิทยาลัย ปิดทางออกทั้งหมดหมายกวาดล้างทุกคนที่อยู่ภายใน เกิดเหตุจลาจลครั้งใหญ่ นักศึกษาหนีตายกันวุ่นวาย ส่วนที่โดนจับตัวได้ถูกบังคับให้นอนราบกับพื้นคลานตามสนามหญ้า บางส่วนถูกทุบตีอย่างรุนแรง บ้างถึงขั้นเสียชีวิต นักศึกษาหญิงโดนข่มขืน ถูกกระทำเสมือนไม่ใช่มนุษย์

ศพนักศึกษาที่เสียชีวิตบางคนถูกลากจากรั้วมหาวิทยาลัย นำมาแขวนไว้ใต้ต้นไม้ที่สนามหลวง เป็นทุ่นระบายอารมณ์ของกลุ่มคนที่กำลังคลุ้มคลั่ง เตะ ต่อย ถ่มน้ำลายใส่ ฟาดด้วยไม้หน้าสาม บ้างถูกเผาทั้งเป็น

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจของฝ่ายกระทำ ‘ความเป็นมนุษย์’ ไม่มีหลงเหลืออีกต่อไป

“THAILAND: A Nightmare of Lynching and Burning”

“ฝันร้ายของการลงประชาทัณฑ์และการเผา”

นิตยสาร Time ฉบับเดือนตุลาคม พ.ศ.2519 ให้คำจำกัดความเหตุการณ์ครั้งนี้อย่างน่าสะเทือนใจ


4

ใต้พรมสีเขียว มีเรื่องราวมากมายซ่อนอยู่

นี่ไม่ใช่เรื่องของนักท่องเที่ยว แต่เป็นเรื่องของเรา – รู้สึกอย่างไรกับสิ่งเหล่านี้

สร้างฉากสวยงามถมทับความจริงเบื้องหลังอันน่าเศร้าสลด ความจริงในวันนั้นไม่เคยถูกพูดถึง และบ่อยครั้งถูกมองผ่านราวกับไม่มีความสำคัญใด ไม่มีค่าพอจะสนใจหรือหยิบยกขึ้นมาพูดถึง เป็นเพียงเศษซากความล้มเหลวของประเทศที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้พรมสีเขียวมาโดยตลอด

ทำเหมือนว่าจะลืม – ไม่เคยมีเรื่องราวเหล่านั้น

ไม่ยุติธรรมเลย หากคิดจะจดจำแต่สิ่งดีๆ แล้วลืมเรื่องราวเลวร้ายทุกอย่าง เสมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แสดงให้เห็นว่าเราไม่เคยเรียนรู้อะไรจากประวัติศาสตร์เลย

ซ้ำร้าย การแสดงการรำลึกถึงเหตุการณ์เดือนตุลาคมครั้งนั้นถือเป็นเรื่องผิดบาป บ่อยครั้งโดนสังคมตราหน้าว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ โดนจำกัดการแสดงออกด้วยอำนาจทางกฎหมาย

ถูกลืมก็เจ็บปวดพอแล้ว ยังจะกีดกันสิทธิกันอีกหรือ

ผมไม่ใช่คอการเมืองเข้มข้นขนาดที่ว่าต้องเคลื่อนไหวเรียกร้องอะไรยิ่งใหญ่ เพียงแต่วันนี้ผมกำลังคิดถึงพวกเขา – กลุ่มคนที่ยังยืนหยัดเรียกร้องสิทธิที่ตัวเองพึงจะมี ต่อสู้กับความไม่ชอบธรรมทั้งปวง แม้รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองกำลังต่อสู้ในสถานะที่เป็นรองอยู่ก็ตาม

น่าเห็นใจ, รู้สึกเจ็บปวดแทน

เป็นประโยชน์กว่าการกีดกัน ทางออกที่ดีกว่าคือการพูดคุยกัน เรียนรู้จากความผิดพลาดและสูญเสีย เปิดใจให้กว้าง ยอมรับความแตกต่าง ใช้เหตุผลให้มากกว่าอารมณ์ ใช้สติพิจารณาร่วมกันอย่างสันติ – ไม่ใช่หรือ?

สีแดงบนท้องสนามหลวงจางหายไปหมดแล้ว, สีเขียวในวันนี้ผลัดใบแทนที่รุ่นต่อรุ่น

เราควรจะหยิบเรื่องที่อยู่ใต้พรมออกมาคุยกันหรือยัง

เวลานั้น เราอาจภูมิใจกับ ‘ความสวยงาม’ ของที่แห่งนี้มากกว่าเดิม

SHARE
Writer
Bastet
Ordinary Writer
ชอบอ่าน ชอบเขียน ชอบเล่าเรื่อง ชอบเดินทาง ชอบเฝ้ามอง ชอบรู้สึก

Comments

imonkey7
2 days ago
สะเทือน
Reply