เราต่างโดดเดี่ยว
🍃
เราอยู่กินกับความเหงา....มานานแล้ว
เราร่วมอยู่กินหลับนอนและทำสิ่งต่างๆ
ร่วมกันเป็นเวลาครึ่งค่อนชีวิต.. .
หรือทั้งชีวิตของเราด้วยซ้ำ
เราเป็นหนึ่งเดียว
...
ความโดดเดี่ยว
ความเปลี่ยวเหงา
ไม่อาจแยกออกจากกันได้
..
เมื่อใด..ที่เรา
รู้สึก...โดดเดี่ยว
เมื่อนั้น...เราเปลี่ยวเหงา
...
เมื่อใด...ที่เรา
รู้สึก...เปลี่ยวเหงา
เมื่อนั้น..เราอาจโดดเดี่ยว
...
เมื่อใด...ที่เรา
รู้สึก...เหงา
เมื่อนั้น...เราอาจคถใครคนนึ่ง
....

ความเปลี่ยวเหงาอาจเป็นเพื่อนที่ดีสุด
เพื่อนที่ไม่เคยทิ้งเรา...ไม่เคย

...
แต่เรากลับโกรธเกลียด
ความเปลี่ยวเหงา
ทั้งที่มัน
คือ ธรรมดา
คือ ธรรมชาติ
คือ สัจธรรม ของโลก 
อยู่กับธรรมดา ของโลก
อยู่กับความเหงา
เท่าที่เราจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยว
....
ปล. อยู่อย่างเหงาเหงา

SHARE
Writer
____52Hz____
ฯลฯ
หญิงสาวผู้หลงรักบทกวี

Comments