ซับซ้อนเป็นปกติ - บันทึกไว้เมื่อวันที่เหนื่อย และขี้เกียจตั้งชื่อ
https://youtu.be/PYF8Y47qZQY

ฉันรักความเงียบ มากพอๆ กับที่ชอบมีผู้คนรายล้อม
ฉันเกลียดเสียงดังที่สดใส มากเท่ากับที่ฉันเสียใจเมื่อถูกทิ้งไว้ลำพัง

ออกจะย้อนแย้ง และเข้าใจยาก ฉันเองก็เคยคิดอย่างนั้น เมื่อผู้คนรอบตัวหน่ายที่จะเอาใจ ยอมแพ้กับการทำให้ฉันยิ้ม
กระทั่งฉันพบกับบางผู้บางคน ที่นั่งฟังความเงียบของฉันได้โดยไม่รำคาญใจ ทั้งยังแยกความเงียบของฉันได้ รู้ว่าแบบไหนคือเงียบ แบบไหนคือเหงา และในบางเวลาก็อดทนกับเสียงหัวเราะเขย่าปอดอันน่าขันของฉัน ยอมฟังศัพท์แปลกๆ ที่ฉันใช้สาธยายสิ่งต่างๆ โดยไม่ว่าอะไร 

เมื่อนั้นฉันจึงมีความหวังว่า เราก็ไม่ใช่คนเข้าใจยากอะไรนัก

"แปลก" พี่คนสนิทของฉันเพิ่งใช้คำคำนี้อธิบายตัวฉัน และมนุษย์ที่ 'ต่าง' แชร์ความ 'คล้าย' ร่วมกันอีกไม่กี่คน แม้จะรู้อยู่แก่ใจฉันก็ยังถามกลับไปซื่อๆ ว่า 'ตรงไหน ก็ปกติ' จากนั้นเราจึงหัวเราะออกมาไม่หยุดเมื่อคำพูดของฉันถูกปัดตกไป ไม่ต้องพยายามสู้รบเถียงอะไรให้เปลืองเวลา "เพราะเราแปลกเหมือนกัน เลยรู้สึกปกติ" ฉันอธิบาย

ฉันรู้อยู่แล้วว่า เราจะรู้สึกปกติเมื่ออยู่กับคนที่เข้าใจ หรืออย่างน้อยๆ ก็มีอะไรคล้ายกัน แต่กลับรู้สึกว่าข้อคิดเห็นนี้มันใช่มากๆ และใช่มากขึ้นไปอีก ในทุกครั้งที่ฉันส่องกระจกเพื่อมองใบหน้าของตัวเอง
"อึดอัดใช่ไหม เหนื่อยอีกแล้วหรือ เป็นอะไรไป" ฉันได้รับคำถามนี้บ่อยถึงขนาดต้องส่องกระจกเพื่อมองสีหน้าของตัวเอง ถอนหายใจ และพบว่าไม่มีทางแก้ความเป็นเราได้ 

ความเป็นเราที่ทำให้คนอื่นลำบากใจเสมอ ความเป็นเราที่ไม่สามารถโอบกอดความหวังดีของใครได้ หากมันไม่ได้มาจากความเข้าใจ 

เชื่อสิว่ามันทรมาน กับการที่ความเป็นคุณมันช่างยากเย็นและน่ารำคาญ เชื่อไหมว่าฉันพยายามมาตลอดชีวิต ที่จะหาเหตุผลดีๆ มาอธิบายกับใครที่แสนสำคัญว่า ทำไมฉันถึงชอบความสงบ รักที่จะมีเวลาส่วนตัว เงียบๆ คนเดียว แต่ไม่เดียวดาย และไม่เหงาตลอดไป จะอธิบายยังไงว่าฉันยังต้องการพวกคุณเป็นบางครั้งในความเงียบนี้ แค่บางครั้งที่ฉันได้นั่งฟังความสดชื่น มองพวกคุณอยู่รายล้อม แค่บางครั้งที่ได้ซึมซับความสดใสที่ฉันไม่อาจสร้างเอง แค่นั้นฉันก็พอใจ 

แล้วเชื่อไหมว่า มันทั้งโล่งใจ กังวลใจ และรู้สึกผิด ในคราวเดียว เมื่อคุณพบบางผู้คนที่ทำให้คุณสบายใจ ทำให้รู้สึกเป็นคนปกติ เวลาที่สบตากันตอนที่รอยยิ้มปรากฏโดยไม่รู้ตัว เวลาที่เขาแบ่งความเงียบมาให้ฉันฟังบ้าง เวลาที่รู้กันว่าตอนนี้จะพูดถึงสิ่งต่างๆ อย่างไม่คิด เวลาจะขยับปากร้องตามเพลงที่เปิดในร้าน เวลาที่แอบซ่อนความกังวลใจเล็กๆ ผ่านคำพูดโง่ๆ หรือตัวอักษรสั้นๆ เวลาที่ไม่ต้องสื่อสารอะไรกันมากแต่ก็เข้าใจ เวลานีัมันช่างพิเศษและสงบ บางครั้งก็ทำให้ฉันมีความสุขจนกลัวว่าจะพึ่งพาความสบายใจนี้มากเกินไป พร้อมกับที่รู้สึกผิดกับบางใคร ที่ฉันไม่อาจเผยมุมคลายใจเช่นนี้ให้เขาได้

เหมือนกับที่เหนื่อยมาทั้งสัปดาห์กับตัวอักษรเป็นพันๆ แต่ตอนนี้ก็ยังคงเขียน เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ปลดปล่อย และปลอบโยน ฉันย้อนแย้งง่ายๆ อย่างนั้น และหากไม่สังเกต อาจไม่เข้าใจ

คงไม่มีอะไรนอกจากคำขอโทษและขอบคุณแก่ผู้คนที่รักและหวังดี แม้ไม่อาจเข้ากันได้แนบสนิท 
และนี่ก็คงเป็นการแอบขอบคุณอย่างเงียบๆ แก่ผู้คนที่ช่วยให้ได้พักใจ แม้จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม 


SHARE

Comments