เรื่องของฝน ;
ฉันไม่รู้ทำไมว่า ฉันต้องอยากเขียนไดอารี่ทุกครั้งที่ง่วงนอน
มันคงประมาณว่า ถ้าพรุ่งนี้ฉันหลับไปตลอดกาล 
บางที.. อาจจะมีค้นหาไดอารี่พวกนี้เจอ

ฉันขับรถยนต์ไม่เป็น
เป็นก็แต่มอเตอร์ไซค์เท่านั้น ฉันมักจะขับไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน
หรือไม่ก็ขับไปเรียน ถ้าวันไหนไปไหว

เมื่อวันก่อนขากลับ ฝนตกหนักมาก 
ฉันจอดรถไว้ริมทาง ก่อนจะหยิบกระเป๋า ถอดนาฬิกา 
หยิบแว่นตา ใส่แมสปิดหน้า สวมหมวกกันน็อก
ไม่พอ ยังมีเนื้อหนาวกับเสื้อฝนอีก
พอเตรียมตัวเสร็จ ฉันก็เริ่มขับ 

บอกเลยว่ามันตกหนักมากจริงๆ 
ลึกๆฉันก็กลัวนะ แต่ถ้าฉันรอให้ฝนซาเหมือนคนอื่นๆ 
ฉันคงไม่ต้องกลับบ้านพอดี

ถ้าฉันรอฝนหยุด แล้วฝนหยุดตอนสามทุ่ม
นั้นแปลว่าฉันต้องรอกลับบ้านสามทุ่มหรอ
ฉันคิดว่ามันบ้ามากๆ 

สิ่งที่ต้องทำ ไม่ใช่การเลี่ยงฝน 
เรารู้กันอยู่แล้วว่านี่คือฤดูฝน 
ไม่ใช่เราหรอกหรอที่ต้องเตรียมอุปกรณ์กันฝน
ฉันเองก็คุมไม่ให้พายุหรือฝนไม่ได้หรอก
ฉันมันก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆบนโลกใบใหญ่

มันทำให้ฉันอดคิดปัญหาที่ฉันเจอกับฝนที่ตกไม่ได้เลย
ฝนที่ตกคือปัญหา การเตรียมพร้อมคือวิธีแก้
การรอให้ฝนหยุดตกคือการหนีปัญหา
การลุยฝนคือประสบการณ์ 

มันเจ็บตอนฝนตกใส่หน้า 
แต่ตอนที่เห็นฟ้าเปิดนั้นทำให้ฉันอุ่นใจ 
ราวกับว่าฉันอยู่ในที่ที่ปลอดภัยแล้ว 
แม้จะยังไม่ถึงบ้านก็ตาม

ขอบคุณฝนและฟ้า 
ขอบคุณตัวฉันเองที่ตัดสินใจเก่งขึ้น
ขอบคุณพระเจ้าที่รักฉัน
ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณ 

ด้วยรัก
เอริกา / หมีป่วย :•)
SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments