อดีตฝังรากลึกอยู่ในถิ่นที่และกิจกรรมทางวัฒนธรรม

มาริเลน่า อลิวิซาโต กล่าวว่า "มรดกทางวัฒนธรรมนั้นไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะวัตถุเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงความรู้ของมนุษยชาติ ความเชื่อและธรรมเนียมปฏิบัติ และได้รับการยอมรับในวงกว้าง ในแนวทางที่เน้นความเป็นองค์รวมและเน้นที่ตัวคนมากกว่าแต่ก่อน"  

แนวคิดในสมัยใหม่ให้ความสำคัญกับการสงวนรักษามุขปาฐะและวัฒนธรรม หลังการปฏิวััติอุตสาหกรรมในศตวรรษที่ 19 วัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่เต็มไปด้วยขนบธรรมเนียม ประเพณีดั้งเดิมค่อยๆ ถูกละทิ้งไป การขาดช่วงระหว่างอดีตกับปัจจุบัน การแบ่งแยกระหว่างของเก่ากับของใหม่นำไปสู่การก่อรูปของแหล่งความทรงจำ พื้นที่ เหตุการณ์ และวัตถุที่ทำหน้าที่เป็นกลไกในการเหนี่ยวรั้งและรักษาความทรงจำของอดีตไว้ (Nora,1989) แหล่งความทรงจำเหล่านี้ เช่น พิพิธภัณฑ์ หอจดหมายเหตุ ขบวนแห่ งานเทศกาล ซึ่งแสดงออกถึงความตระหนักถึงประวัติศาสตร์ ทำให้คนรุ่นใหม่เข้าใจรากเหง้าและความต่อเนื่องของวัฒนธรรม แนวความคิดเรื่องอัตลักษณ์ที่ถูกมองว่าฝังรากลึกอยู่ในพื้นที่และประเพณี ที่เกิดขึ้นอย่างกว้างขวางภายใต้บริบทของนโยบายการพัฒนาของภาครัฐถูกแปลไปเป็นการปฏิบัติจริงหลากหลายแนวทาง ซึ่งจริงๆแล้วอัตลักษณ์ที่ถูกสร้างจากวัฒนธรรมควรมีทิศทางอย่างไร ?? เพื่อให้เกิดความยั่งยืน จากการทบทวนวรรณกรรมการศึกษางานวิจัยทางด้านอัตลักษณ์ถิ่นที่และการรักษามรดกทางวัฒนธรรม ............กลับมาบันทึกต่อภายหลัง

ลักษณะเฉพาะตัวของพื้นที่กายภาพ กลุ่มคนผู้อยู่อาศัยซึ่งได้ให้ความหมาย
อ้างอิง
มาริเลน่า อลิวิซาโต. มรกดกวัฒนธรรมที่ไม่เป็นกายภาพกับพิพิธภัณฑ์:มุมมองใหม่ในการอนุรักษ์ทางวัฒนธรรม.เทียมสูรย์ สิริศรีศักดิ์,ชีวสิทธิ์ บุญยเกียนติ, ภัทรภร ภู่ทอง.กรุงเทพ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร(องค์การมหาชน), 2561.


SHARE
Writer
mariarch
Architect
attention to place identity

Comments