ไม่เป็นไรนะพี่ หนูเป็นอ้อมกอดให้พี่เอง...



"ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รักนะ! แต่ทุกครั้งที่พี่เริ่มรู้สึก พี่มักเป็นฝ่ายเจ็บตลอด..."


คลาสสุดท้ายของเทอมนี้สิ้นสุดลง เมื่ออาจายร์ประจำวิชาได้ชี้แจงแนวข้อสอบ และปล่อยให้นักศึกษาออกจากห้องได้

ฉันเดินออกจากห้อง พร้อมตรงไปจุดนัดพบที่สายรหัสของฉันได้นัดหมาย อาการของคนเหม่อลอยที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้า คือคนคนเดียวที่บอกกับฉันมาตลอดว่า"ยิ้มสิ!! ต้องยิ้มให้ได้ในทุกๆครั้งที่ล้มนะไอ้หนูของพี่" ใช่..!! ในสายรหัสของเรา มีผู้หญิงแค่สองคน และเป็นคนเดียวในสายที่ฉันสนิทที่สุด อยู่ด้วยแล้วเหมือนมีความหวังไปต่อทุกครั้ง รู้สึกอุ่นใจตลอดเวลาที่คุย พี่เค้าน่ารัก สวย เก่ง และที่สำคัญคือเป็นรอยยิ้มของสายรหัสเรา...

"ไม่คิดว่าหนูจะได้เห็นมุมนี้ของพี่" ฉันเดินไปนั่งข้างๆพี่เค้า พี่เค้าหันมามอง ส่งยิ้มกว้างๆบ่งบอกว่ามะกี้ที่เห็นเป็นแค่ภาพลวงตา

"มุมไหน... มุมน่ารักของพี่อะดิ!!55+ มาให้พี่กอดเดี่ยวนี้เลยนะไอ้หนูของพี่" และพี่เค้าก็ยิ้มหวานขึ้นมา แรงกอดที่ฉันสัมผัส ยิ้มหวานที่ฉันได้รับ เป็นเพียงแค่อาการของคนที่พยายามกลบเกลือนความรู้สึกตัวเอง

บรรยากาศรอบสระน้ำในตอนเย็นของวันนี้ ดูหดหู่ไปกับความรู้สึกของคนถึงสองคน สามปีกับมหาลัยแห่งนี้ สามปีกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมาย การสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่าของความรัก จุดเริ่มต้นของมันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นที่นี่ และจุดจบก็เป็นที่นี่เช่นกัน...

"รอยยิ้มของพี่ไม่สดใสเหมือนทุกครั้งเลยนะคะ" ฉันหันไปถามพี่เค้า เพื่อทำลายบรรยากาศเงียบเหงาระหว่างเรา

"รอยยิ้มหนูก็เช่นกัน..." พี่เค้าตอบกลับ พร้อมยกมือลูบไปบนหัวของฉัน

"พี่ปฏิเสธความรักของเค้า... ปฏิเสธทั้งๆที่พี่เองก็ชอบเค้า พี่ชอบเค้า..." เสียงที่แสดงถึงความเจ็บปวด น้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่อาจเป็นไปได้ ฉันเข้าใจมันดี.. เข้าใจดีเลยแหละ!! ความเสียใจที่เกิดขึ้นจากการเป็นไปไม่ได้มันช่างโหดร้ายเหลือเกินกับความรู้สึกที่กำลังไปได้สวย

"เจ็บมากมั้ยคะ..!!" ฉันจับมือพี่เค้าเบาๆ อยากให้รู้ว่าพี่ไม่ได้เจอแบบนี้แค่คนเดียวนะ! ฉันก็เคยเจอ.. เคยยอมเสียด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้ การเดินออกมาก็คงจะดีที่สุด เหมือนที่พี่เค้ากำลังทำ

"เจ็บสิ!! เจ็บยิ่งกว่าการถูกบอกเลิกอีกนะ.. พี่เคยคิดว่าการเดินออกมาจะเจ็บน้อยกว่า จะรู้สึกน้อยกว่า แต่ไม่เลย.. พี่กลับเจ็บมากกว่าเดิม พี่ควรทำไงดีหนู พี่ควรทำไงดี..." พี่เค้าก็จับมือฉันแน่นขึ้น แน่นไปอีก เมื่อน้ำตาของพี่เค้าเริ่มทำงาน

"รักเค้าหรือเปล่า..." ฉันโอบกอดพี่เค้าเบาๆ น้ำตาที่หยดลงบนกะโปรงของฉัน ทำให้ฉันรู้ว่าข้างในของพี่เค้าเป็นแผลใหญ่แค่ไหน

"ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รักเค้านะ! แต่ทุกครั้งที่พี่รู้สึก พี่มักเป็นฝ่ายเจ็บตลอด... พี่ไม่กล้าคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราคือความรัก เพราะทุกครั้งที่พี่รู้สึกตัวว่ามันไม่ใช่แค่เพื่อน เค้ามักบอกพี่เสมอว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น แล้วหนูจะให้พี่เชื่อได้อย่างไร ว่าที่สารภาพรักพี่มันไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นด้วย พี่อยู่กับคำว่าล้อเล่นของเค้ามาสองปีเลยนะ! เค้าไม่เคยพูดให้มันชัดเจนเลยสักครั้ง พี่เจ็บอะหนู พี่เจ็บ..."

ฉันปล่อยให้พี่เค้าร้องให้อยู่อย่างนั้นไปนานแค่ไหนไม่รู้ อ้อมกอดของฉันได้ช่วยให้พี่เค้าบรรเทาน้อยลงหรือไม่ แต่ฉันเข้าใจนะ! เข้าใจว่าเรื่องล้อเล่นของอีกคน ที่พอเข้าไปอยู่ในใจของคนจริงจังแล้ว มันไม่สนุกอีกเลย...

ฉันเองก็เคยมีความรัก เป็นความรักที่ฉันเองเป็นฝ่ายเจ็บตลอด ร้องให้คนเดียวมาโดยตลอด มันน่าตลกดีนะ! อะไรๆที่เราจริงจัง กลับเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่นของใครก็ไม่รู้ แล้วผลสุดท้ายคือเราก็ต้องมาเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง

"ไม่เป็นไรนะพี่.. หนูจะเป็นอ้อมกอดให้พี่เอง"


#เด็กชายมุมมืด





SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments