ทุกอย่าง, นั่นแหละชื่อความสัมพันธ์ของเรา
ทุกอย่าง - Scrubbนั่นแหละที่มาของความสัมพันธ์นี้

เรื่องของเรามันยากมาตลอด ยากมาตั้งแต่เริ่ม 

มันน่าเสียดายนะ ทั้งที่มันไม่ได้ง่ายเลยกับการที่ครั้งนึง เราจะรู้สึกกับใครมากขนาดนี้

ไม่ใช่ทุกครั้งที่เราทุ่มเทเพื่อใครสักคนมากขนาดนี้

แต่เพราะเป็นเขา เขาที่ใจเราเลือกแล้วแบบไม่ลังเลเลยสักนิด

เราถึงได้พร้อมจะทำทุกอย่างในการรักษาความสัมพันธ์ครั้งนี้ของเราไว้

เธอ เธอคนที่อ่านเรื่องนี้อยู่นั่นแหละ เราถือว่าเธอเป็นคนที่เข้ามารับฟังเรื่องของเราแล้วนะ เราจะเล่าให้เธอฟัง

เธอรู้ไหมว่าตอนนั้น ตอนที่เรายังได้ยืนอยู่ข้างๆเขา เรากลายเป็นคนโลภเลย

เราอยากจะยืนอยู่ตรงนั้นนานๆ

เราไม่อยากจะปล่อยมือเขาไปไหน เจ็บหน่อยก็ไม่เป็นไร

แต่ถึงวันนึงที่เรื่องของเรามันต้องกลายเป็นแค่ความทรงจำ

เป็นแค่เรื่องเล่าที่เราเอามาเล่าที่นี่ เป็นเรื่องเล่าที่เขาเองก็อาจจะไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าวันนี้เรายังคงพูดถึงมันอยู่

พอถึงวันที่ต้องจบเราก็ต้องจบ เพื่อเขาเลย

ตอนแรกเราเอาแต่โทษตัวเอง

ทำไมอะ เราทั้งคู่รู้สึกกันตั้งขนาดนั้น ทำไมเราไม่ลองพยายามเพื่อกันและกันอีกสักหน่อย

เราจะไม่สู้ไปด้วยกันอีกหน่อยหรอ

เธอเชื่อไหม ตอนนั้นเราคิดว่าเรารักเขามาก มากเท่าที่คนนึงๆจะรักใครสักคนได้

เราคิดแต่เรื่องของเขา คิดว่าไม่หรอก เขาไม่ทิ้งเราไปจริงๆหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้เช้าเราจะต้องตื่นมาเจอข้อความจากเขา

แต่มันก็แค่เรื่องหลอกตัวเองที่ทำให้เรานอนหลับไปได้ในแต่ละวัน

แต่เธอก็รู้ใช่ไหม ว่าทุกๆเช้าที่ตื่นขึ้นมาไม่เคยมีข้อความจากเขาเลย

สมองของมนุษย์เลือกจะจดจำความผิดหวังได้แม่นยำกว่ารายละเอียดในตอนที่มีความสุขซะอีก

เราเองรู้อยู่แก่ใจ ว่าไม่มีเขาอีกแล้ว

ต่อให้บอกตัวเองว่าเราจะต้องหลับ เพื่อที่จะตื่นขึ้นมาเจอข้อความจากเขา แต่ใจเรารู้ดีว่าไม่มีอีกแล้ว รู้ดีว่าทั้งหมดมันแค่หลอกตัวเอง

ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้นทุกคืน แต่ก็มีน้ำตาไหลทุกคืน 

มันแย่นะที่ต้องหลับไปทั้งแบบนั้น

แย่กว่าคือวันนึงความคิดเราตกตะกอน

มันเป็นช่วงที่เราได้ใช้เวลากับตัวเองมากขึ้น ได้อยู่กับตัวเองเงียบๆ

ถึงตอนนั้นเราไม่ได้ฟูมฟายอีกแล้ว

ความเจ็บที่มีทวีคูณอยู่ในใจ เพราะอะไรรู้ไหม

เพราะวันนั้นเรารู้แล้วว่าการที่เราดึงดันจะจับมือเขาไว้แบบนั้นมันโคตรเห็นแก่ตัวเลย

เรากลัวตัวเองจะไม่มีความสุข ถ้าไม่มีเขา

แล้วเขาล่ะ?

มีเราอยู่ข้างๆแล้วมีความสุขหรือเปล่า 

การจับมือเราไว้เป็นสิ่งที่ทำให้เขาอึดอัดใจที่สุดเลยหรือเปล่า

มันคือสิ่งที่เราไม่เคยตั้งคำถามเลยสักครั้ง

มันแปลว่าเรายังไม่ได้รักเขามากไปกว่าที่เรารักตัวเองเลย

แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่รักเขานะ

แล้วก็คงไม่ได้แปลว่าเขาไม่รักเราหรอก ใช่ไหมล่ะ

เพียงแค่เราสองคนไม่ได้รักกันมากพอที่จะเดินไปด้วยกัน

ไม่ได้รักกันมากพอที่จะจับมือไปด้วยกัน

หลังจากวันนั้นเราพยายามมากๆที่จะ Move on ไปจากเขา

แต่ทำยังไงเราก็ไม่ได้เลิกรู้สึกกับเขาเลย

เราพูดไม่ได้เต็มปากว่าเราไม่รู้สึก

แต่ยิ่งผ่านมานานเท่าไหร่ ความคิดของเรามันยิ่งตกตะกอนมากขึ้นตามจำนวนวันเลย

มาถึงวันนี้เราเรียนรู้แล้ว ว่าเราไม่ต้องเลิกรักเขาก็ได้

เราแค่รักเขาอยู่เงียบๆจากที่ใกลๆตรงนี้

เราไม่ต้องเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาก็ได้

แค่เราได้เป็นสักส่วนประกอบนึงในชีวิตเขา

เป็นคนที่ยังได้มองเห็นเขาเติบโต แล้วเราก็จะเติบโตไปพร้อมเขาอย่างเงียบๆแบบนี้

เราพร้อมจะเป็นคนที่เขาหันกลับมาอีกกี่ครั้งก็ยังเจอ

เราไม่ต้องเป็นอะไรในชีวิตเขาเลยก็ได้ ขอแค่ทุกครั้งที่เขาไม่สบายใจ ไม่รู้จะหันไปกอดใคร

ก็แค่หันมากอดเรา

เราอยู่ตรงนี้เพื่อเขาเสมอเลย

เขาจะไปมีใครมันไม่สำคัญแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเราในตอนนี้คืออย่างน้อยๆเวลาที่เขามีปัญหาเขายังมองมาที่เรา

ถ้าการที่เรายืนข้างๆแล้วมันทำให้เขาอึดอัด

อย่างน้อยการออกมายืนอยู่ที่ใกลๆตรงนี้มันอาจจะพอทำให้เขาอบอุ่นหัวใจเวลามองมาที่เราได้บ้าง

เราไม่หวังอะไรแล้ว มีแต่หวังดีกับเขาอยู่จากที่ไกลๆตรงนี้

และหวังว่าวันนี้เขาจะไม่เจ็บกับเรื่องของเราอีกแล้ว

หวังว่าเขาจะเก็บทุกอย่างไว้เป็นความทรงจำที่ดี

เป็นเรื่องที่นึกถึงกี่ครั้งก็ยังยิ้มได้

เหมือนที่เรายิ้มให้กับเรื่องของเขาเสมอ

"เขา" คนที่เราจะยอมเป็น "ทุกอย่าง" ให้แบบไม่มีข้อกังขาแม้สักข้อเดียว

"♡"




SHARE
Written in this book
Forgetfulness
Writer
Bunnyjl
When the rain comes.
Petrichor (n.) The smell of earth after a rain, The smell of my all memories.

Comments