ถ้ารู้ว่านี่คือกอดสุดท้าย ฉันจะปฏิเสธอ้อมกอดนี้

เป็นเรื่องราวของคนที่ต้องการmove on 
ให้เร็วที่สุด เพราะต้องการปกป้องหัวใจตัวเอง

ถ้ารู้ว่าคือครั้งสุดท้ายจะ.......

ต้องรอให้เป็นครั้งสุดท้ายใช่มั้ย?
ถึงคิดว่าจะทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
แล้วทำไมสิ่งดีๆต้องเกิดขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายด้วยล่ะ



เสียงหยดน้ำกระทบพืื้นระเบียงดังสนั่น
ละอองน้ำกระเซ็นเข้ามาทางหน้าต่าง
ที่ถูกเปิดอ้ารับลมตั้งแต่ฝนตั้งเค้า
อากาศเย็นสบายกว่าเมื่อตอนกลางวัน

เหมือนถูกกล่อมด้วยเสียงฝนตก
และอากาศที่เย็นตัวลง
เกิดความอบอุ่นเมื่ออยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา
เปลือกตาหนังอึ้งจนต้องยอมพ่ายแพ้
ปล่อยร่างกายได้พักผ่อน

อยู่ในโลกแห่งความมืด
ไร้ซึ่งภาพแสงสีและเสียง

แรงกดทับที่หน้าอก
ทำให้รับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกคนข้างๆ
เป็นการโอบกอดที่โหยหาความอบอุ่น
จากอากาศที่เย็นตัวลง

ใต้ผ้าห่มผืนหนา
สองร่างที่กอดเกี่ยว
ราวกับว่าอยากให้ทุกวินาที
ยังคงเป็นเวลาของกันและกัน

แต่สุดท้าย
ทั้งๆที่ช่วงเวลานี้
เป็นช่วงเวลาที่ฉันได้อยู่ในอ้อมกอดเค้า
แต่ฉันไม่ได้รู้สึกว่าตัวตนฉันยังอยู่ตรงนี้
เหมือนมันลอยเคว้งหายไป

อยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น
แต่กลับไร้ตัวตนในความสัมพันธ์

ฉันได้แต่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดที่ยังไม่คลาย
ฝืนก้มหน้าซ่อนหยดน้ำตาที่ไหลออกมา

ตอนนี้ฉันคิดถึงและเจ็บปวด
ฉันอยากให้อ้อมกอดที่ฉันสัมผัสนี้
มันเป็นแค่เพียงความฝัน

ฉันกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม
ร่างกายรับรู้ถึงความอบอุ่นที่เขามอบให้
แม้จะรู้ว่ามัน ไม่ได้จีรังอะไรมากมาย
กับความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียกของเรา
ที่ตรงนี้มีเพียงแค่ร่างของเขา
ที่ฉันสัมผัสได้เท่านั้น
เพราะฉันไม่อาจสัมผัสได้ถึงความรัก
ที่เกิดขึ้นในหัวใจของเขาได้อีกต่อไป

ฉันเอื้อมมือไปจับใบหน้าของเขา
ฝืนบังคับใบหน้านั้นให้หันกลับมาสบตา
ฉันไม่ได้จะหาความหมายใดๆ
ในสายตาคู่นั้น
แค่อยากให้เสี้ยวนาทีสุดท้าย
มันยังมีฉันอยู่ในสายตาของเขาบ้าง

ฉันซับน้ำตากับเสื้อยืดสีขาวที่เขาใส่
เขาคงจะรับรู้ถึงความชื้นที่อก
แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าหลับตา
และยังคงไว้ซึ้งอ้อมกอดนั้น

อะไรก็ไม่รู้เข้ามา
และเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของเขา

เขาที่เพิ่งบอกเลิกฉันไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
และแน่นอนว่าฉัน
จะต้องปฏิเสธคำบอกเลิกนั้นในทันที
แต่นั่น ก็ไม่ได้แปลว่าจะเปลี่ยนความตั้งใจ
ของคนที่เตรียมพร้อมมาเพื่อที่จะบอกเลิกฉันได้

ก็มีแต่การร้องไห้เท่านั้น
ที่เขาอนุญาตให้ฉันทำ

"เราจะมีโอกาสกลับมารักกันอีกมั้ย?"
ฉันพูดทั้งน้ำตา 
ยอมรับว่ามันโง่เง่าที่ถามแบบนั้น
"ไม่รู้ "
"ไม่รู้ในตอนนี้
แต่ในอนาคตมันยังไม่แน่ใช่มั้ย?"

ฉันยังไม่หยุดพยายาม
เพราะยังยอมรับ
กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้

"ช่วยเงียบทีเถอะ!"
เขาเองก็พยายามเหมือนกัน
พยามที่จะแกะมือที่ฉันกอด
พยายามที่จะออกไปจากตรงนี้
และพยายามที่จะออกไปจากชีวิตฉัน

ฉันรีบดึงเขากลับมา
"เข้าใจแล้ว ขอแค่คืนนี้คืนเดียวได้มั้ย? 
อยู่กับฉันก่อน ถ้าเช้าเมื่อไหร่จะปล่อยให้ไปเลย จะไม่ห้ามพี่เลย ฉันสัญญา"

เขาที่ตั้งท่าจะไป หยุดชะงัก
นั่งครุ่นคิดไม่ถึงนาที
ก็ล้มตัวลงมากอดฉันเหมือนเดิม
ฉันรู้สึกว่าการกอดครั้งนี้
ช่างอบอุ่นกว่าครั้งใด
มีความสุขมากกว่าอ้อมกอดที่ผ่านมา
เพราะว่ามันอาจจะเป็นกอดสุดท้าย
ฉันจึงอยากเก็บความรู้สึกดีๆเหล่านี้ไว้
ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้รับมันอีกมั้ย

ฉันสะดุ้งตื่นเป็นพักๆ
นอนไม่หลับเพราะกังวลว่า
ตื่นขึ้นมาจะไม่เจอเขา
มองดูนาฬิกาที่ข้างเตียง
เป็นเวลา6โมงกว่าแล้ว
เขายังคงนอนอยู่ข้างฉัน
และยังกอดฉันอยู่เหมือนเดิม
ฉันมองใบหน้าที่อยู่ห่างแค่เพียงคืบ
เขายังนอนหลับสนิท

ฉันค่อยๆแกะมือของเขาที่กอดก่ายฉันอยู่
และลุกออกจากเตียงให้เบาที่สุด
ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมา
การไม่ได้นอนพักผ่อนอย่างเพียงพอ
บวกกับการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน
ทำให้ฉันรู้สึกมึนหัวเป็นอย่างมาก
ฉันเดินเซไปทั่วห้อง
ก่อนที่จะปรับโฟกัสและเดินไปที่ประตู

ฉันเดินออกมาจากห้อง
และมุ่งตรงสู่ชั้นดาดฟ้า
ฉันทนมองเห็นภาพ
ที่เขาเดินจากฉันไปอีกไม่ได้
แค่การถูกบอกเลิก
มันก็เจ็บเกินพอที่จะมีชีวิตอยู่
ดังนั้นฉันควรออกมาก่อนที่จะเห็นภาพนั้น

ฉันนั่งลงและปล่อยให้น้ำตา
ทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง
เช้านี้อากาศเย็นและเต็มไปด้วยหมอก
จนมองไม่เห็นภาพข้างหน้า
ฉันนั่งกอดตัวเองด้วยความหนาวเหน็บ
หลับตาหวนคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องขึ้น
ฉันลืมตาขึ้นมามองภาพตรงหน้า
ที่ชัดเจนมากขึ้นกว่าเมื่อครู่
ความอบอุ่นก่อตัวขึ้นช้าๆ
และกำลังห่อหุ้มร่างกายฉันอย่างแผ่วเบา
น้ำตาเหือดแห้งไปในทันที

แม้ว่าเมื่อคืนฝนจะตกหนัก
แต่พอเช้าเมื่อไร
ดวงอาทิตย์ก็ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี

และแม้ว่าเมื่อคืน
ในหัวใจฉันจะมีฝนตกหนัก
แต่เช้านี้หัวใจของฉัน
ก็ยังคงเต้นได้อย่างปกติเหมือนกัน

ฉันนั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นจนเวลา7โมงครึ่ง
จนแน่ใจว่าเขาคงจะกลับไปแล้ว
จึงยอมลงไปที่ห้องของตัวเอง

ผ้าห่มและหมอนถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อย
ภายในห้องเงียบสงบ
ไร้สิ่งมีชีวิตอื่นอาศัยอยู่ร่วม

สมบูรณ์แบบแล้วสินะ
นี่คือการจากลาและสิ้นสุดอย่างสมบูรณ์

โชคดีนะ


















SHARE
Written in this book
สีเทา
เรื่องสั้นในวันที่หัวใจเป็นผุยผง

Comments

Runjuan
12 months ago
กอดสุดท้าย 😔
Reply
2407
12 months ago
😢
GAPLove
12 months ago
อ่านแล้วรู้สึกเลย แต่เราไม่มีคำบอกเลิกจากเค้า และไม่มีกอดสุดท้าย ได้แต่ตื่นขึ้นมา พบเจอแต่ความอ้างว้าง และทรมารใจจนอยากตาย

Reply
MoreStory
12 months ago
อ่านแล้วนึกถึงอดีตเลย
Reply