เขียนถึงฉันตอนอายุ 25 ปี

25 ปีกับการเลี้ยงลูกชายคนหนึ่งให้โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ สามารถเอาชีวิตรอดได้ในสังคม คอยบ่มเพาะ อบรมสั่งสอนให้รู้แจ้ง จนสามารถเลี้ยงตัวเองได้

25 ปีกับการหว่านเมล็ดพันธ์นี้ให้โตดั่งต้นไม้ใหญ่ เอาใจใส่ดูแลเป็นอย่างดี

ครั้งได้เห็นเห็นต้นกล้างอกเงยขึ้นมา แตกกิ่งใบ
เป็นความภาคภูมิใจของเจ้าของหว่านเมล็ดได้ชื่นใจ

แต่มันก็ยิ่งเป็นภาระให้เจ้าของมัน ที่ต้องเอาใจใส่มากขึ้น ให้น้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ย หรือแม้แต่หนอนก็อย่าได้มากัดกินใบ

สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้ให้เจ้าของมันย้อท้อแต่ประการใด

ปัญหาใหญ่สุดของเจ้าของมันก็เรื่องสภาพอากาศนี้แหละที่ต้องคอยเป็นห่วง เพราะมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ หนักสุดก็มีพายุพัดผ่าน ทำให้ต้นกล้าต้นนี้ล้ม แต่เจ้าของมันก็พยุงให้กลับมาอยู่ในหลุ่มของมันเหมือนเดิม

25 ปีกับการดูแล เอาใจใส่ จากเมล็ดพันธ์ เป็นต้นกล้า แล้วเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ พอจะมีกิ่งที่อ่อนที่ให้ร่มเงาแก่ต้นไม้เล็กได้

_______________________________________
ส่วนตัวก็ตอบไม่ได้หรอกว่าการเลี้ยงลูก 1 คนให้โตได้ขนาดนี้ต้องเหนื่อยแค่ไหน

25 ปีผ่านไป ผมจำไม่ได้ว่าพ่อต้องเปลี่ยนอาชีพมากี่ครั้งแล้ว

25 ปีผ่านไป ผมไม่รู้ว่าแม่บริหารเงินอย่างไร ถึงสามารถส่งลูกเรียนจบปริญญาตรีได้ ทั้งๆที่รายได้ของครอบครัวถ้ามาเฉลี่ยแล้ว ไม่พออยู่ดี

ขอบคุณที่ไม่ย้อท้อในการที่จะยืนหยัดส่งลูกเรียนให้จบ ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้าน

25 ปีผ่านมา

บันทึก ๑ ตุลาคม ๒๕๖๑
SHARE
Writer
Babulnur
nur
เขียนตัวอักษรเพื่อจดจำ

Comments