ถึงเธอในสักวันหนึ่ง
ไง ตอนนี้เธออายุ21ปีเองนะ พึ่งขึ้นเลข2มาแปปๆเอง แต่เธอก็กังวลกับอนาคตแล้ว 
จริงๆเธออาจจะเครียดเพราะเธออยู่ปี4 ละเธอก็เริ่มเห็นว่าคนรอบกายเธอเต็มไปด้วยผู้คนที่เก่งและมีความสามารถ ประกอบกับเศรษฐกิจที่เป็นอยู่ (กระซิบ//คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเพราะใครนะ5555) 
มันก็เลยทำให้เธอเครียดขึ้นมาเวลาอยู่คนเดียว อยู่กับเพื่อนเธอก็เฮฮาปกตินะ อยู่คนเดียวก็กลับมาBlueซะงั้น โถ่วววรู้นะว่ามันยากนะ แต่เธอก็ตัดสินใจว่าจะรอจนกว่าจะฝึกงานละฝึกงานเสร็จ มันคงทำให้เธอได้เรียนรู้การทำงานจริงๆ และเธอควรจะไปทางไหนต่อ เธออาจจะเลือกสายที่เรียนมา หรืออาจจะเกลียดมันไปตลอดกาลเลยก็ได้
แต่ถึงยังไงเธอก็ต้องรอดนะ เธอต้องทำให้ได้เพื่อคนข้างหลังที่รอเธออยู่ 
เธอตัดสินใจแล้วนะเผื่อเธอลืม ไม่ว่าตอนนั้นจะลำบากแค่ไหนเธอในตอนนี้ก็คิดแล้วว่า โลกจะทำให้เธอดิ้นรนจนได้เอง และตัวของเธอเองก็ต้องสู้ด้วย

อีกเรื่องนึงที่มันเศร้าใจเธออยู่ตลอดเวลา คือเธอไม่อยากโตเลย คนที่เธอรักคนนึงเขากำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เขามองเห็นความเป็นจริงในชีวิตมากขึ้น มีเหตุผล ซึ่งมันก็ดีนะเธอดีใจที่เห็นเขาเติบโต 
แต่ตรงนี้แหละที่ทำให้เธอเศร้า เพราะเธอรู้ว่าความสนุกและความสุขในวัยเรียนจะไม่มีอีกแล้ว..

อยู่ในช่วงสับสนเลยแหละ

ก็ดูรุ่นพี่ที่จบๆไปสิ เธอว่าเขาตกงานกันและก็ทำงานไม่ตรงสายที่เรียนกันเลย เธอไม่อยากเป็นภาระให้ครอบครัวแล้วนะสิ วันนี้เธอเรียนอยู่แต่เธอก็พิมพ์แชทหาแม่ว่าขอตังหน่อย ให้ตายเถอะ เธอต้องออกมาร้องไห้คุยโทรศัพท์กับเขาหน้าห้องเพราะเขาบอกว่า เรียนไปเถอะหน้าที่ของลูกหน้าที่ของแม่คือหาตังค์เองแม่ผิดเองที่หาไม่ทัน และแม่ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลยลูกก็รู้ 

อ่าาาเธอว่าเธอเป็นลูกที่ไม่ดีเอาซะเลย :(

เนี่ย
วันนี้เธอก็เจอหลายอย่างอยู่นะ
ไม่อยากให้เธอกดดันตัวเองเลย
แต่ก็นั้นแหละ ห้ามเธอเองไม่ได้หรอก 

หวังว่าอีก1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 100ปีข้างหน้าที่เธอกลับมาอ่าน

เธอคงมีความสุขดีนะ

ขอให้เธอเติบโตขึ้น
ถึงจะช้า แต่ก็ขอให้โตขึ้นเรื่อยๆนะ


Ps. รักเธอมั้ง






เก็บไว้ย้ำเตือนตัวเองบ้าง
19 ตุลาคม 2562  
19:46 ตามเวลาประเทศไทย


SHARE
Writer
HARMONYHappy
เป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้
ชอบมองหาพระจันทร์ในตอนกลางวัน พอๆกับที่จ้องมองแสงสุดท้ายในแต่ละวัน:) และหวาดกลัวการเปิดเผยตัวตนมากกว่าการเป็นตัวเอง. ไม่ดีเลย.

Comments