เมื่อฉันต้องหัดทะเลาะกับคนใกล้ตัว
ฉันรักสงบ  ชอบที่จะอยู่ร่วมกับคนอื่นอย่างสันติ 
เพราะแบบนี้ ฉันถึงเลือกที่จะไม่เป็นต้นเหตุของความขัดแย้งต่างๆ 
หรือไม่พาตัวเองเข้าไปเฉียดใกล้การทะเลาะเบาะแว้ง 
การเดินเข้าไปซ่อนตัวในห้องน้ำมักเป็นทางที่ฉันเลือกทางแรกเมื่อต้องอยู่ในสถานการณ์กดดัน
ฉันไม่ชอบอยู่ท่ามกลางคนทะเลาะกัน หรือเพียงแต่พูดกระทบกระเทียบ แดกดัน 
เพียงแค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้ฉันกระโจนออกจากโต๊ะทำงานไปซุกตัวอยู่ในมุมของห้องน้ำซะแล้ว 

แม้กับเรื่องความรัก ฉันก็เลือกที่จะเลี่ยงการปะทะตลอด 
ทุกครั้งที่มีเรื่องไม่เข้าใจกัน ไม่พอใจ 
สิ่งที่เราสองคนมักจะทำคือ ต่างฝ่ายต่างเดินไปหามุมสงบของตัวเอง 
จนเมื่อพายุผ่านไปแล้ว เราจึงค่อยหันหน้ามาคุยกัน . . . คุยกันแบบไม่เคยเคลียร์กัน 
ฉันปล่อยผ่านปัญหาและคิดว่าสิ่งนี้คือสิ่งถูกต้อง 
ฉันไม่เคยแสดงความรู้สึก ไม่เคยออกความเห็นขัดแย้ง ฉันไม่ชอบอธิบาย
ทุกครั้งที่ต้องอธิบายสิ่งที่คนอื่นเข้าใจผิดเกี่ยวกับฉัน หรือต้องชี้แจงเพื่อยืนยันความคิดของฉัน 
ที่ต่างจากคนอื่น . . . " มั น เ ห นื่ อ ย "

ฉันเลยเลือกที่จะเงียบ ขอโทษ รับความผิดไว้เพียงคนเดียว 
และมานั่งจมอยู่กับความไม่เข้าใจ ทำไมเราต้องเป็นคนผิด ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายขอโทษ 
ฉันเก็บทุกอย่างไว้ภายในใจเรื่อยมา ความก้าวร้าวในตัวฉันเรียกร้องความยุติธรรม 
แต่ฉันไม่ยอมแสดงด้านนี้ออกมาหรอก ฉันไม่อยากทะเลาะกับใคร 

สุดท้าย ความก้าวร้าวก็หาทางแสดงตัวตน 
ฉันทำร้ายร่างกายตัวเอง ทำลายข้าวของ ฉันไม่มีความสุข 

มีคนใจดี บอกให้ฉันระบายออกมาบ้าง 
"แค่ร้องไห้มันไม่พอหรือคะ?" ฉันแย้งคนใจดีคนนั้นเสียงอ่อย 
"เธอรับเอาความเครียด ความทุกข์ต่างๆมากมาย เหมือนมีคนมาเปิดก๊อกน้ำใส่โอ่ง 
แต่เธอเลือกที่จะค่อยๆตักน้ำออกจากโอ่งทีละแก้วๆ เธอคิดว่าน้ำจะล้นโอ่งก่อน หรือเธอจะตักน้ำออกได้ทันหล่ะ?" 
"มัน drain ไม่ทันสินะ" ฉันเพิ่งเข้าใจก็ตอนนี้เอง 
"ใช่!! ถ้าเธอไม่อยากเป็นแบบนี้อีก วิธีระบายความกดดันต่างๆออกง่ายมากเลย เธอแค่ต้องพูด พูดสิ่งที่เธอคิด แม้ว่ามันจะทำให้ต้องทะเลาะกับใครต่อใครก็ตาม เธอแสดงความต้องการได้นะรู้ใช่มั้ย?" 
ฉันร้องไห้ ที่ผ่านมาฉันมัวแต่รักษาน้ำใจใครต่อใครและทำร้ายตัวเองมาตลอดหรือ?
"ฉันจะทำนะ ฉันจะรักตัวเองบ้าง จะแสดงความต้องการบ้าง ฉันจะต้องเริ่มทะเลาะกับคนอื่นบ้างแล้วหล่ะ" 
SHARE

Comments