อ้อมกอดของตัวเองไม่ได้อุ่นอีกต่อไปแล้ว
ความรู้สึกที่ไม่อยากให้เกิด
กลับมาอีกแล้ว



พอมาคิดดูดีๆแล้ว
พบว่าตัวเองเป็นคนที่จมอยู่กับอดีตตลอด
เลยทำให้อยู่กับปัจจุบันไม่ได้
และยิ่งไม่ต้องพูดถึงอนาคตเลย
เพราะนึกภาพไม่ออก



มันเหมือนกับว่า
นึกถึงเรื่องราวในอดีตอยู่ตลอดเวลา
ความทรงจำที่แสนสุขในตอนนั้น
ฉันอยากได้รับอีก



แต่จะให้เดินกลับไปก็ทำไม่ได้เช่นกัน



มันเลยกลายเป็นความย้อนแย้งในตัวเอง
เป็นความรู้สึกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้มันผิดพลาด
เหมือนตัวเองอยู่ผิดที่ผิดทางไปหมด
จนทำให้มูฟออนไม่ได้
และได้แต่คิดแล้วคิดอีก คิดจนท้อแท้ใจ คิดจนเหนื่อยและเจ็บไปหมด
เรี่ยวแรงค่อยๆลดหาย ทั้งแรงกายและแรงใจ
รู้สึกอยากหลับไปให้นานแสนนาน ไม่อยากตื่นขึ้นมาพบเจอกับอะไรที่ไม่อยากเจออีกแล้ว




ความคิดแบบนี้วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา
และภาพที่ถือเชือกเส้นหนาๆ ก็ลอยอยู่ในความคิดบ่อยครั้งขึ้นเช่นกัน




แต่ทั้งที่อยากหลับมากขนาดไหน
พอถึงเวลานอนกลับไม่ยอมหลับง่ายๆ
มันทรมานเหลือเกิน



ความรู้สึกยามลืมตาขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่ มันควรจะเป็นความรู้สึกที่เบาสบายปลอดโปร่ง 
แต่ฉันกลับมีแต่ความหนักอึ้ง
ที่มันอัดแน่นอยู่ในจิตใจ



มันยากลำบากจะที่ต้องเริ่มวันใหม่ด้วยความรู้สึกหม่นหมองแบบนี้จริงๆนะ



ที่ไม่ค่อยพูดอะไรออกไป ก็เพราะกลัวเรื่องที่ตัวเองจะพูดล้วนแต่เป็นเรื่องในอดีตที่หอมหวานและลืมไม่ลง 



อดีตที่ฉันคิดว่าเป็นเพียงน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตเพียงบ่อเดียวที่หลงเหลืออยู่
รู้สึกขอบคุณทุกคนที่อยู่ในความทรงจำดีๆเหล่านั้น 
พอได้นึกถึง ก็ทำให้รู้สึกอิ่มเอมและตื้นตันในใจอย่างบอกไม่ถูก



เหมือนเป็นยาวิเศษอย่างไงอย่างนั้น



นั่นแหละ...
ฉันรู้ตัวดีว่า อดีตก็คืออดีต 
การพูดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้ว ไม่มีใครชอบฟังนักหรอก เพราะมันเป็นการสนทนาที่น่าเบื่อ
จริงใหม?


มันไม่สามารถย้อนกลับมาเป็นแบบเดิมได้อีกต่อไปแล้ว
ถึงแม้ว่าจะนึกถึงมันตลอดเวลาที่เหลืออยู่ทั้งชีวิตก็ตาม



ทุกคนต่างมีเส้นทางเป็นของตัวเอง 
เป็นเส้นทางที่เราเลือกเองด้วยกันทั้งนั้น
ถึงไม่จากกันวันนี้ วันข้างหน้าก็ไม่ได้รับประกันว่าเราจะอยู่ด้วยกันจนถึงเมื่อไหร่



สิ่งที่คิดไว้ในตอนนี้คือ คิดไว้ว่าจะไปพบนักจิตวิทยา อยากไปพบ ไปหา ไปปรึกษา หรืออะไรก็ตาม ที่คิดว่าจะช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากสิ่งที่วนเวียนในอยู่ในหัวและสิ่งที่อัดแน่นเต็มอกแบบนี้



ฉันไม่ได้เกลียดกลัว หากจะพบว่าตัวเองเป็นภาวะซึมเศร้านั้นจริงๆ 
ฉันแค่อยากเข้าใจ เข้าใจในตัวเอง
และถ้าจะมีบางคนที่รับฟังอย่างจริงจังก็ควรจะต้องเป็นแพทย์หรือใครสักคนที่มีความรู้ในด้านนี้ดี 
คนที่จะให้คำตอบฉันได้



ไม่ใช่ว่าครอบครัว หรือเพื่อนไม่ดี
แต่บางทีเราก็อยากเล่าอะไรให้คนที่ไม่ได้รู้จักกันบ้าง 



ถึงจะบอกว่าไม่ได้เกลียดกลัวภาวะซึมเศร้าก็เถอะ
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะอยากเป็นนักหรอกนะ



เวลานี้ 
พายุฝนข้างนอกหน้าต่างนั่น
หยาดฝนเม็ดโตที่สาดกระเซ็นมากระทบหน้าต่าง ก่อนจะไหลเป็นทางยาวไปกับพื้นผิวกระจกใสของหน้าต่างบานใหญ่



ทั้งที่เสียงร้องและแสงฟ้าแลบน่ากลัวนานต่อเนื่องเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
กลับทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายลงซะอย่างนั้น



เสียงคำรามของท้องฟ้าสีขาวโพลนจากฝนกระหน่ำ 
จะช่วยปัดเป่าความหม่นหมองภายในใจฉันออกไปได้บ้างไหมนะ
พัดพาเอาความเหน็บหนาวและหนักอึ้งออกไปบ้าง



แด่วันหนึ่ง...และอีกหลายๆ วัน...
วันที่เหนื่อยล้า
และอ้อมกอดของตัวเองไม่ได้อุ่นอีกต่อไปแล้ว



SHARE
Writer
iamatraveller
I am who I am
ฉันไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักอ่าน...ฉันก็แค่...ชอบเขียน ชอบอ่าน ชอบทำในเรื่องที่ชอบ...ก็เท่านั้น

Comments