3 am ;
ตี 3 อีกแล้ว
น่าเบื่อ ...
ฉันตื่นตี 3 อีกแล้ว 
ฉันตื่นตี 3 ทุกคืน แล้วก็จะนอนไม่หลับไปจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น

ฉันว่า ฉันควรย้ายประเทศได้แล้ว 
ฉันเหนื่อยนะเนี้ยะ 

เรื่องดีๆเรื่องเดียวของตอนนี้คงเป็นอมยิ้มที่เหลืออยู่ในกระะเป๋า 
แต่ฟังสิ ไม่มีเสียงอะไรเลย นอกจาก เสียงจากแป้นพิมพ์ที่ฉันกด
ถ้าฉันเจอผี ฉันคงโวยวาย หงุดหงิด มากกว่ากลัว
ตอนนี้ฉันหงุดหงิดมากๆจริงๆ 
มันจะมีซักคืนมั้ยกับการที่ฉันนอนตอน 4 ทุ่ม ตื่นอีกที 5 โมงเช้า

ฉันไปวิ่งให้ร่างกายเหนื่อยก็แล้ว
กินจนพุงจะเเตกก็แล้ว 
เทคยานอนหลับก็แล้ว
มันก็ยังไม่มีความรู้สึกอยากจะนอน

ฉันกรีดมือเป็นรอบที่ 5 ของปีแล้วนะ 
ทุกครั้งที่กรีดมันเกิดจากคำพูดของแม่

ทุกวันนี้ตอนเช้าแม่จะพูดับฉันว่า
" โอกาสสุดท้ายแล้ว ไม่มีโอกาสหน้าแล้ว เรียนๆไปเถอะ อายชาวบ้านเขา 
จะยังไม่ไปโรงเรียนอีกหรอ ทำไมมีปัญหาทุกปี "

ไงล่ะ สุดจะให้กำลังใจเลย
ปกติก็ตื่นเช้าแทบคลานอยู่แล้ว เจอคำพูดแบบนี้คิดว่าจะอยากไปไหม
ฉันคิดว่าฉันจัดการเรื่องโรงเรียนได้นะ ฉันพอจะเดาออกว่า
ฉันเป็นยังไงในสายตาครู ฉันมีจดหมายลา มีจดหมายอธิบาย

แต่วันนี้แม่ก้าวก่ายทุกอย่าง แม่อ่านทุกอย่าง ค้นทุกอย่าง
มันจบ มันแย่ไปหมด 
ฉันพยายามฝึกภาษาอังกฤษ เพราะหนึ่งในเหตุผลที่ว่า
แม่ไม่รู้ความหมาย ดังนั้น ถ้าฉันจะทำอะไร เขียนอะไร
ฉันจะใช้้ภาษาอังกฤษ หรือคอมพิวเตอร์แทน 

พอฉันเริ่มกรีดมือ แม่ก็จะร้องไห้ ฟูมฟาย บอกขอโทษ
ไม่ต้องไปเรียนก็ได้ ไม่ต้องเรียนแล้ว ถ้าไม่อยากไปไม่ต้องก็ได้
พ่อกับแม่เลี้ยงลูกได้ 

แต่พอพรุ่งนี้เช้าก็จะเปลี่ยนเป็นอีกคำนึงคือ คนอื่นขึ้นมหาลัยกันแล้ว
ไปเรียนต่อให้จบเหอะ อีกสัปดาห์เดียวเอง 


ฉันไม่เคยพยายามอธิบาย เพราะแม่ไม่เคยฟัง
แม่ไม่เคยพยายามฟัง ฉันจึงไม่พยายามอธิบาย 

เป็นความสัมพันธ์ที่แตกหักของครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ 
แม่ไม่ด่าฉันหรอก  แม่กลัวฉันเสียใจ
อ้อ ไม่ๆ เอาใหม่ แม่กลัวฉันกรีดมือ แม่กลัวว่าคนเหล่านั้นจะมองว่าฉันประหลาด
มองว่าแม่เลี้ยงลูกไม่ดี 

ฉันไม่ได้ขอให้ฉันเกิดมาในครอบครัวนี้ 
ฉันไม่ได้ขอพรจากพระเจ้าให้เกิดมาเป็นแบบนี้
เมื่อฉันเกิดมาแล้ว ไม่ใช่พวกเขาหรอกหรอที่ต้องรับผิดชอบดูแลฉัน
ตั้งแต่ร่างกายไปจนถึงจิตใจ

ทำไมกลายเป็นฉันที่ต้องโดนทวงบุญคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

อมยิ้มยังไม่หมดเลยคุณ จะเขียนต่อนะ 

ตอนเด็ก ครอบครัวฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ
มีหลายครั้งแม่หนีไปอยู่กับยายเวลาที่ทะเลาะกับพ่อ
สาเหตุคือ ย่า ย่า ย่า ย่า แล้วก็ย่า
ไม่ใช่ว่าฉันเข้าข้างแม่
แต่เพราะฉันเห็นกับตา ว่าย่าเป็นคนทำ
อารมณ์ แม่สามีเกลียดลูกสะใภ้ 
ละครน้ำเน่าจริงๆ ....

ฉันไม่เคยได้ไปเที่ยว 4 คนกับครอบครัวเพราะมีย่า 
พ่อต้องดูแลย่า
แม่ไม่เคยไปเชียร์ฉันแข่งวิ่ง ไม่สิ ไม่มีใครไป เพราะกลับมาเปิดร้านขายของ
ฉันไม่เคยได้รางวัลอะไรทุกครั้งที่สอบได้ 1 ใน 3 

ฉันบอกตัวเองเสมอว่า ฉันจะไปจากที่นี่
อย่างเดียวที่ฉันต้องทำคือ เรียนให้สูง แล้วไปซะ 
ไปที่ที่อยากไปจะไป หนีความเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้น
ฉันกดดันตัวเอง เรียนพิเศษอย่างหนัก จนวันนึงฉันไม่ไหว
นักจิตวิทยาบอกกับฉันว่า 
" เป็นซึมเศร้าขั้นรุนแรงค่ะ "


นั้นทำให้ฝันฉันสลายลง 
ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ในขณะที่เพื่อนทุกคนเดินหน้าไปอย่างมีความสุข
ฉันไม่กล้าเเม้แต่จะไปแสดงความยินดีกับเพื่อนที่เรียนจบ
รูปภาพในอนุสรณ์ของฉันว่างเปล่า 

ฉันเรียนไม่จบม.6 

ปีต่อไปฉันตัดสินใจเรียนอีกจังหวัดที่นึงใกล้เคียง แต่ยิ่งยากเข้าไปอีก 
ฉันไม่ถนัดการทำงานบ้านตอนอยู่หอ
แล้วก็ไม่ชอบอยู่กับรูมเมท ห้องก็แคบเกินไป ฉันไม่ชอบ
หลายๆครั้งฉันโดดเรียนเพื่อแค่หาที่ที่สบายใจ 

เหมือนฉันแค่ออกมาผลาญเงินเล่น 
ฉันลาออกเหมือนเดิม

ปีถัดไป ฉันกลับไปเรียนจังหวัดเดิม 
เป็นโรงเรียนหญิงล้วน บอกได้เลยว่าอาหารไม่อร่อยเลย
เห่ยสุดๆ สนามหญ้ายังไม่มี แต่ดีหน่อย มีห้องแอร์ 
ฉันยื่นใบสมัครแล้วขอเรียนห้องโครงการ 
อาจารย์อนุญาต ฉันไม่ได้เส้นใหญ่อะไร แต่เพราะเกรดเฉลี่ยฉันมันดี 
แต่เพื่อนที่นั่นไม่ดีเลย อาจารย์ก็สอนห่วยแตก 

ฉันลาออกอีกครั้ง ... 

ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ฉันย้อนกลับไปเรียนโรงเรียนเดิม 
เพราะฉันอายุ 20 แล้ว ฉันเจอเพื่อนที่ดี ห้องที่ดี ทุกอย่างดีไปหมด 
จนมาถึงช่วงที่ยากที่สุดของฉันคือ ช่วงซึมเศร้า
มันทำทุกอย่างพังสลายไปหมด ฉันละเบื่อกับมันจริงๆ 
อีกแค่ 4 ก้าวก็จะจบเทอมแล้วเชียว แต่ฉันจะทำ ฉันจะทำ ฉันตัดสินใจเเล้วว่าฉันจะทำ 

พอซักทีกับการไม่ยอมรับและไม่ซื่อสัตย์กับตัวเอง
พอซักทีกับการปิดบังทุกสิ่งอย่าง

หากพวกเขายอมรับได้ เราคงเป็นเพื่อนกัน
หากพวกเขายอมรับไม่ได้ เราก็แค่ต้องถอยห่างกันออกมา 

ฉันไม่ต้องการความสงสาร ฉันต้องการเพื่อน



ไม่มีอะไรทั้งนั้น มันเป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์หนึ่ง
เจอกัน จากกัน
ขอบคุณ ขอโทษ และ ลืมกันไป
....




เอริกา / หมีป่วย :•)



SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments

DEPT
6 months ago
สู้นะครับ😊
Reply
sadderica
6 months ago
ขอบคุณค่ะ อรุณสวัสดิ์นะคะ ขอให้เป็นวันที่ดีค่ะ 🐻
p_pongsiri
6 months ago
ผมกเคยเป็นแบบนี้เหมือนกันครับ สะดุ้งตื่นบ่อยมาก ติดกันเป็นเดือนจนร่างกายอ่อนแอเป็นเริมที่ปากเพราะพักผ่อนน้อย หมอให้ยาคลายกังวลกับยานอนหลับมา อาการดีขึ้นมากครับ
Reply
sadderica
6 months ago
เรากินยาคลายกังวลกับยานอนหลับมาตั้งแต่เริ่มการรักษาเลยค่ะ ตอนนี้เปลี่ยนยาไปประมาณ3-4ครั้งได้แล้ว คุณหมอบอกว่ายาตัวนี้แรงมาก แต่เราก็ยังไม่หลับเลยค่ะ ไม่รู้ว่าร่างกายยังไม่ชินหรืออะไร แต่นาฬิกาเวลารวนมากๆ ใช้ชีวิตยากมากค่ะ
p_pongsiri
6 months ago
ถ้าหากยายังช่วยไม่ได้ต้องปรับที่ตัวเราแล้วครับ ลองแก้ที่ปัจจัยภายนอกไปลเ่นกีฬาออกไปวาดภาพ นั่งฟังเพลง ทำงานอาสา ลองดูนะครับผมคิดว่าอาจได้ผล สู้สู้นะครับ
sadderica
6 months ago
ขอบคุณที่ช่วยแนะนำนะคะ แต่ด้วยความที่เรานอนน้อยมาก เวลาออกกำลังกายจึงเหนื่อยง่ายค่ะ ปกติจะไปสวนสาธาณะผ่อนใจมากกว่า ขอบคุณมากๆนะคะ