การจากลา โดย ไม่มีคำบอกลา ของ " เจ้าเด็กน้อย "
เมื่อความรักแรกพบ ก่อตัวขึ้นในวันที่พบกันครั้งแรกสำหรับคนคนหนึ่งที่ขาดความรักมาทั้งชีวิต การจะมีความรักสักครั้งหนึ่งนั้นมันเลยกลายเป็นเรื่องยาก ... แต่ครั้งนี้มันกลับต่างออกไปจากที่ผ่านๆ มา เพราะมันคือความรักที่บริสุทธิ์ น่าทะนุถนอม จากความไร้เดียงสาที่น่ารักน่าชัง ขนลายเสือ สีน้ำตาลแดง นุ่มๆ กลิ่นหอมนมคล้ายเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เสียงร้อง เมี๊ยว! เมี๊ยว! แจ้วๆ เพราะความหิว

... แต่ในความน่ารักที่มองเห็นนั้น กลับมาพร้อมกับความโชคร้ายที่แสนหนักหนา เพราะความสะเพร่าของมนุษย์ที่ขับรถชนแม่ของเขา เลยทำให้เด็กน้อยขนนุ่มนี้ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่ขายังเดินไม่แข็ง มันยิ่งทำให้เราเ ข้าใจความรู้สึกของเจ้าเด็กน้อยคนนี้มากขึ้นตามไปด้วย
กิจวัตรประจำวันที่แสนมีคุณค่าจากที่เป็นคนตื่นสาย หรือบางทีก็ตื่นมาอย่างคนไม่มีเป้าหมาย ก็ต้องกลายเป็นคนตื่นนอนตอนตี 5 สลึมสลือเพื่อมาชงนม ป้อนน้ำ เช็ดอึเช็ดฉี่ให้เด็กน้อยคนนี้ เมื่อเขาเริ่มเติบโตขึ้น เราก็ฝึกให้เขาเดิน เพื่อให้ขาของเขาแข็งแรง หาของเล่นมาเล่นกับเขาเพื่อให้เขาได้ลองวิ่ง ถึงแม้ว่าเขาจะล้มบ้าง มีหน้าคะมำบ้าง อย่างน้อยๆ เขาก็ได้เรียนรู้ ... พอเจ้าเด็กน้อยเริ่มตัวโตแข็งแรงขึ้นมาอีกหน่อย ก็ชักจะออกอาการงอแง ร้องเหมียวดังสุดเสียง ไม่ยอมนอนที่นอนของตัวเองแล้ว ตกกลางคืนเราต้องอุ้มขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน เราจึงได้สัมผัสขนลายเสือนุ่มๆ จากเจ้าเด็กน้อยคนนี้อย่างอุ่นใจจนชิน ... ทำแบบนี้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่เรารู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าในตัวเองมากขึ้น จนอยากมีชีวิตต่อไปเพื่อจะดูแลใครสักคน
เพราะโตแล้ว เลยอยากมีชีวิตเป็นของตัวเองเมื่อเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นของเจ้าเด็กน้อย เลยทำให้เขาเริ่มอยากออกจากบ้านที่เคยกินอยู่หลับนอนในตอนเด็กๆ เพื่อไปเรียนรู้โลกภายนอก ตอนแรกเราก็คิดว่าเราจะไม่ให้เขาออกไปเผชิญกับสิ่งเร้าเหล่านั้น เพราะความกลัวที่คิดว่ามันจะเป็นอันตรายกับเขา

... แต่สุดท้ายเราก็ตัดสินใจให้เด็กคนนี้ได้ออกไปใช้ชีวิตนอกบ้าน เพราะเราคิดว่าเขาโตแล้ว เขาคงอยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง ... จนเวลาล่วงเลยมาหลายปีที่เจ้าเด็กน้อยคนนี้มีความสุขกับการอยู่ข้างนอกอย่างมีอิสระเสรี ทำให้เราไว้ใจเขา และภูมิใจในตัวเขาที่สามารถดูแลตัวเองได้อย่างปลอดภัยสบายดีมาเสมอ
และแล้ว ... วันที่กลัวที่สุดก็มาถึงผ่านมาหลายฝน หลายหนาวที่เจ้าเด็กน้อยคนนี้ใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกจนเราวางใจ ... จนกระทั่งถึงวันหนึ่ง เสมือนเป็นสัญญาณแห่งลางร้ายที่มาพร้อมกับความเงียบสงัดในยามดึก ซึ่งโดยปกติแล้ว เจ้าเด็กน้อยจะแวะเวียนมาที่บ้านในเวลาที่เขาคิดถึงเรา แต่ในวันนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีเสียงร้องเหมียวเหมียวที่คุ้นเคย ไม่มีเสียงเคี้ยวอาหารเม็ดกรุบกรับเหมือนทุกวัน มันรับรู้ได้ว่าผิดปกติเกินไป แต่ในใจเราก็ยังมองโลกในแง่ดี คิดว่าเจ้าเด็กน้อยคงไปเที่ยวไกลบ้าน เดี๋ยวตอนเช้าก็คงมาเองแหละนะ ... จนมาถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เราตื่นนอนรีบออกมายืนรอเจ้าตัวลายที่หน้าบ้าน ด้วยใจที่หวังว่าเขาจะกลับมา

... แต่สุดท้ายก็ไร้วี่แวว
ออกตามหาเจ้าเด็กน้อยที่หายไปเมื่อรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเจ้าเด็กน้อย เราก็เริ่มทำทุกอย่างตามสัญชาตญาณ เสมือนแม่แมวที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่ตัวน้อยๆ ด้วยการออกตามหา เดินไปตามซอยต่างๆ ในหมู่บ้านที่คาดว่าเขาน่าจะไป พอเดินไปตรงไหน เจอใครก็ถามหาเจ้าเด็กน้อยกับคนคนนั้น โดยบอกรูปพรรณสันฐานทั้งหมดไปด้วยใจที่หวังว่าขอให้ใครสักคนพบเห็นบ้างก็ยังดี

... แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเจอ ไม่มีใครเห็นเจ้าเด็กน้อยคนนี้ที่กำลังตามหาเลยสักคน ... ความผิดหวังเริ่มก่อตัวขึ้น จนกลายเป็นความเสียใจที่เกิดขึ้นข้างในหรือมันถึงเวลาที่ต้องจากกันแล้วจริงๆ ?หลังจากที่ออกตามหาเป็นเวลา 3 วัน ลงประกาศตามหาเจ้าเด็กน้อยที่หายไปตามสื่อต่างๆ เท่าที่จะทำได้ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักอย่าง ... เราเริ่มรู้สึกหมดหวัง และเริ่มทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ณ วันนี้ หนทางข้างหน้าที่เราจะพบกันอีกครั้ง มันริบหรี่ลงไปจนใจเราบอกว่าให้พอแล้ว ...

... หรือมันถึงเวลาที่ต้องจากกันแล้วจริงๆ ? ...

จากที่เคยคิดว่าอีกไม่นาน เราจะได้พาเจ้าเด็กน้อยไปเที่ยวในที่ที่เรากำลังสร้างเพื่อวางอนาคต พาขึ้นรถยนต์ของเรา นั่งไปในที่ที่เราอยากจะพาไป

... แต่วันนี้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเกินไปจนใจเรารับไม่ทัน ... ในชีวิตเรา ถึงแม้ว่าจะผ่านการสูญเสียมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งที่ผ่านๆ มา ...
... เพราะการจากลาในครั้งนี้ ไม่มีคำบอกลาเลยสักคำ ...คิดถึงเสมอนะ "ชานม" ... เจ้าเด็กสาวตัวน้อยลายเสือสีน้ำตาลแดง ของฉัน
SHARE
Writer
WADALIN
THE HEALER DAILY
บล๊อกเกอร์สายเยียวยาที่ “ โลกไม่สวย ” แต่อยากทำให้ “ โลกสวย ” ขึ้น

Comments

pennolopy11
3 months ago
อย่าเพิ่งถอดใจเลยนะคะ ลองถามแมวจร หมาจร เจ้าถิ่นแถวนั้นดูไหมคะ เราเรียกถามหาทีไรเจอทุกที แต่ต้องใช้เวลาพอสมควร (ถ้าติดสินบนด้วยปลาทูเข่งใหญ่อาจมาไวขึ้นนิดนึง555) น้องอาจหลงไปในที่ๆ ไม่คุ้นแล้วจำทางกลับบ้านไม่ได้ อาจรอคุณอยู่ที่ไหนสักที่หนึ่ง อย่าพึ่งถอดใจนะคะ
ปล.แมวเราเคยหายเป็นเดือนเลยค่ะ กว่าจะเจอ มอมแมมมาก นึกว่าเลี้ยงแมวเปรอะ5555
Reply