เพียงเสี้ยวหนึ่งของหัวใจ
ถึงแม้มันจะเป็นเศษเสี้ยวของหัวใจเธอ
ฉันก็พร้อมและยินดีรับมาดูแล


 
เพราะฉันเป็นพวกขาดความรักความอบอุ่น เป็นคนอ่อนแอ และต้องการคนเอาใจใส่อย่างจริงจัง

หรือชีวิตของฉัน ไม่ได้มีค่าอะไรนักนะ


ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่จะทำให้ความประทับใจครั้งแรกสำหรับใครๆ พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า 'ไม่ได้น่ารักอะไรเลย ออกจะดูหยิ่งๆ ด้วยซ้ำ'

แต่กับเธอ เรารู้จักกันผ่านตัวหนังสือเป็นเวลานานมาก (เกือบ 10 ปี) จนในที่สุด เรานัดพบเจอหน้ากันนอกจอสี่เหลี่ยมดิจิตอลทั้งหลายที่กั้นกลางระหว่างเราทั้งสองคนไว้

เธอ.. น่ารักกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก
เราพบกันที่ร้านอาหารเล็กๆ ไม่ไกลจากละแวกบ้านของฉัน เพราะมันคือทางผ่านกลับบ้านในวันทำงานทุกๆ วันของเธอ..

รอยยิ้มที่เธอส่งให้ ตั้งแต่เดินเข้าประตูร้าน จนกระทั่งเธอหย่อนตัวลงนั่งตรงข้ามฉัน มองแล้วเหมือนเธอกลับดูเขินมากกว่าฉันเสียอีก

รอยยิ้มอบอุ่น สายตาที่ดูขี้เล่นคู่นั้น ยึดใจฉันไว้ตั้งแต่ตอนนั้นไปหมดแล้ว
ยิ่งเราได้พูดคุยกัน ทั้งหัวเราะ และเรื่องราวหรือแม้กระทั่งเล่นมุขตลกกัน.. เธอทำให้การพบกันครั้งแรกของเรา มีค่ามากมายเหลือเกิน

และค่ำวันนั้นจบลงที่เธอเดินมาส่งเราที่รถซึ่งจอดใกล้ๆ กับร้านอาหารนั้น เราหันไปเปิดประตูรถเพื่อเก็บของ แล้วกลับหลังหันมาพบว่า  เธอยืนยิ้มพร้อมกับเปิดอ้อมแขนให้กับเรา และส่งสายตาที่แปลง่ายๆ ว่า
มา.. กอดกันสักที ให้รู้สึกดีๆ ต่อกันนะ
ตอนนั้น ฉันไม่รู้เลยว่า การกอดเพียงแค่ไม่ถึง 5 นาทีในวันนั้น จะยิ่งทำให้เราผูกพันกันมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

เธอกอดเราครั้งแรกอย่างแน่นจนเราแทบหายใจไม่ออก จนเราส่งเสียงอู้อี้ๆ เธอจึงปล่อยเราที่ยืนเขย่งขาสุดตัวเพื่อกอดเธอกลับ เพราะเธอตัวสูงกว่าเรามาก  และเธอก็กอดเราอีกครั้งพร้อมกับลูบหลังเรา เราก็ลูบหลังเธอเช่นกัน 
ขอบคุณที่ให้ความเอ็นดูแก่ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้
เพียงไม่นานนักที่เรากอดกัน แต่เหมือนเวลาผ่านไปเนิ่นนานกว่าตอนที่เรานั่งทานข้าวด้วยกันเสียอีก 

ฉันรู้ตัวดี ฉันไม่อาจครอบครองเธอได้ เพราะเธอไม่อาจเดินเคียงข้างฉันเหมือนอย่างที่คนรักอื่นๆ เขา  เราสองคนทำได้เพียงเท่านี้  

ฉันเองก็ไม่กล้าเรียกร้องอะไรมากไปกว่า
ความห่วงใยในทุกข้อความที่เราคุยกัน 
รอยยิ้มจากภาพถ่ายของเธอที่เธอหมั่นส่งให้ฉัน ทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ  
น้ำเสียงพูดคุยที่แสนอ่อนโยนที่เธอพูดมาให้ได้ยินตลอด เสมือนสิ่งปลอบประโลมใจฉัน เป็นกำลังใจให้ก้าวเดินต่อไปทุกๆ วัน 
ฉันอยากเก็บเธอไว้อย่างนี้ตลอดไป แต่ฉันก็ไม่อาจทำได้ เพราะฉันรักเธอเหลือเกิน ฉันรักเธอมากเกินกว่าที่จะทำร้ายเธอด้วยการครอบครองเธอไว้ 
แล้วน้ำตาใสๆ ก็เอ่อล้นออกมา ทุกครั้งที่ฉันสำนึกได้ว่า เธอมีภาระผูกพันอยู่ เธอมีอีกหลายชีวิตที่ต้องดูแล และฉันขอเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งในชีวิตเธอที่ทำให้เธอหัวเราะ ยิ้ม สนุกไปกับทุกๆ วัน 

อยากให้เธอรับรู้เสมอว่า ฉัน
..ขอบคุณที่เราได้รักกัน..


Photo by https://unsplash.com/@designecologist



SHARE
Written in this book
ความรู้สึก
บทความถ่ายทอดจากอารมณ์ ความรู้สึก และประสบการณ์ส่วนตัว
Writer
upupandaway
read write shoot
wanderer in this big wild world.. #feminist Love both reading and writing [เน้นเขียนภาษาอังกฤษเพื่อให้ไม่ลืม มีอะไรทักทาย แนะนำ ติ-ชมกันได้เสมอค่ะ ;)]

Comments

Traveler_101
22 days ago
Love will set you free 💙
Reply