เราจะจีบคุณยังไงดีนะ :)
เราเจอคุณครั้งแรกตอนปีสี่ วันนั้นเป็นวัน open campus ของคณะ ที่เราต้องเป็น staff เราอยู่คนละภาคกับคุณ เพราะฉะนั้นเราเลยไม่รู้จักกันมาก่อน ถึงแม้จะอยู่ปีเดียวกัน

เราอยู่ภาคพืช แต่ต้องเดินไปส่งนักเรียนคนจีนไปที่ภาคสัตวศาสตร์ เพราะเค้ามาถามทาง

ภาคสัตวศาสตร์จัดนิทรรศการได้ดีมากเลย
มีสัตว์สต๊าฟหลายชนิด เราที่ชอบสัตว์มาก เลยเดินดูจนเพลิน จนลืมนักเรียนคนจีนคนนั้นไปเลย

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ”
เงยหน้าขึ้นมา เจอคุณ 

โอ้โห.. ทำไมหล่อจัง ทำไมภาคเราไม่มีคนหล่อแบบนี้บ้างวะ หล่อใสแบบฉบับพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่น ผมดำ ผิวขาว ยิ้มสวยๆ

“อ้ออ ไม่เป็นไรค่ะ พาคนมาส่ง
ว่าแต่....”

แล้วก็ชวนคุยอะไรก็ไม่รู้ จำไม่ได้
เลยได้รู้ว่าอยู่ชั้นปีเดียวกัน ชื่ออะไร อยู่แลปอะไร

“ไปก่อนนะคะ แต่ปีหน้าก็จะจบละใช่มั้ยคะ คงไม่ได้เจอกันเท่าไหร่ละเนอะ”

“อ้อ ผมเรียนต่อถึงปริญญาเอกล่ะครับ”

อ้าว เหมือนกันเลย งั้นคงได้เจอกันอีก 5 ปีสินะ

เวลาผ่านไป จน ป.โท ถึง ป.เอก
เพราะโรงเรือนน้องไก่ของคุณ มันติดกับแปลงต้นไม้ของเรา เราเลยเจอคุณบ้าง เดือนละสองสามครั้ง 

ก็แค่ทักทาย ทุกครั้งที่เจอ แต่ก็ไม่ได้คุยอะไร

แต่ความสดใสของคุณก็ยังทำให้เราประทับใจทุกครั้ง

แต่มันก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น เพราะตอนนั้นเราก็มีแฟน เราก็แค่ปลื้มคุณอยู่ห่างๆ จนเวลาผ่านมาห้าปี

ป.เอก ปีสุดท้าย
เหลือเวลาอีก 5 เดือนก่อนที่คุณจะจบปริญญาเอก

เราก็เลิกกับแฟนแล้ว

เราก็เคยคิดว่า คุณแบบ ideal มากๆ
เรียนเอกเหมือนกัน
ความฝันคือการเป็นนักวิจัยเหมือนกัน
คณะเดียวกัน
หล่อ
หล่อ
และหล่อ
และสูง

โห... คนแบบนี้เหลือได้ไงอะ
ไม่หรอก คงจะมีแฟนแล้วชัวร์

เอาจริงคุณหล่อนะ ในสายตาเรา
แต่สำหรับคนอื่นไม่รู้นะ แต่เอาจริง
ในโลกนักวิจัยญี่ปุ่น ไม่ลุง ก็ล้าน ก็เนิร์ด
คุณคือหล่อที่สุดในสังคมนี้ละอะ 555

เรา give up ไปนานละนะ
ก็แค่แบบ... เห้อออ ดีจังเลย

แต่เมื่อเวลากำลังจะหมด

เราก็มีโอกาสได้คุยกับคุณอีกครั้ง

ในงานฉลองครบรอบ 100 ปีคณะเราได้อีเมลเรียกตัวจากอาจารย์ในคณะ
ว่าเราได้รับเกียรติไปเป็น panelist ในงานฉลอง 100 ปีของคณะ ในฐานะ young scientist

นอกจากเรา ก็มีนักเรียนปริญญาเอกจากสาขาอื่นอีก 5 คน

ในบ่ายวันพุธที่แสนน่าเบื่อ
เราเปิดประตูห้องประชุมเพื่อไปฟังงานที่ต้องทำ

คุณ...
นั่งอยู่ตรงนั้น ที่ข้างๆ เรา

“ไม่ได้เจอกันนานนะคะ” :)
“อ้อครับ ผมไปทำวิจัยที่อเมริกามาปีนึง”

ก็ว่า... ตั้งแต่มหาลัยสร้างแคมปัสใหม่มา
เราไม่เจอคุณเลย

“ใกล้จบแล้วสินะคะ ยุ่งมากมั้ย”
“ยุ่งมากเลยครับ ผมติดสัมภาษณ์ทุนสภาวิจัย...”

แล้วเราก็คุยกันอีกนิดนึงหลังประชุม

เนื้อหาไม่ค่อยเข้าหัวเลย
เกร็งคนข้างๆมากกว่า

พอประชุมเสร็จ
อะไรดลใจเราไม่รู้ หรือว่าเราคงคิดว่า

”เฮ้ย ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ คือไม่มีอีกแล้วนะเว้ย”
ขอโทษนะคะ ขอไลน์หน่อยได้มั้ยคะหลุดปากขอไลน์ผู้ชายไปแบบงงๆ

โอ้ยยยย อยากตาย
นางก็งงไปไม่กี่วิ แต่เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมาก

“QR code ละกันนะครับ”

...........
แงงงง ได้มาแล้ว
แต่ได้มาก็เท่านั้น ไม่ได้ส่งอะไรไปเลยจนถึงวันงานคณะ 

คืนหลังงานเสร็จ รวบรวมความกล้า
ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จากโซจูสองขวด
และเพื่อนร่วมรุ่นที่พากันไปก๊ง

“มานี่ มึงไม่กล้า เดี๋ยวกูพิมส่งให้”


“วันนี้งานผ่านไปได้ด้วยดี ดีจังเลยนะคะ
ยังมีเรื่องที่อยากคุยกับคุณอีกเยอะเลย 
ไว้วันหลังเราไปกินข้าวกันมั้ยคะ”

เพื่อนนนนนนนน
พิมได้ดีมาก แต่เราที่เห็นข้อความแล้ว
มันเขินแบบอยากปามือถือทิ้ง

“Read” ภายใน 30 วิ

เชี่ยยยยยยย นางอ่านแล้วววว

“ได้สิครับ ไปกินข้าวกัน คุณว่างวันไหนครับ”

.................
อยากตาย
กราบเพื่อนงามๆ สามรอบ แล้วนอนตาย


วันที่ไปกินข้าวกับคุณ
ที่ร้านอาหาร Italian แถวๆ มหาลัย
ปกติคนที่ไม่ค่อยคุยกัน อยู่ดีๆ มากันสองคน
จะคุยอะไรดีนะ จะอึดอัดมั้ย
เค้ามาเพราะมารยาทรึเปล่า
วันนี้เราแต่งตัว แต่งหน้าดีรึเปล่า
กังวลไปต่างๆนาๆ

แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆเลย
สามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
คุยกันแต่เรื่องวิจัย วิทยาศาสตร์
แต่เราแฮปปี้มากๆ นะ ที่มีคนคุยกับเรารู้เรื่อง

“รู้เปล่า ตอนเจอคุณครั้งแรก ผมนึกว่าเป็นคนญี่ปุ่น”

“เหรอคะ 555 เราเจอกันครั้งแรกที่..... (แกล้งทำเป็นนึก ที่จริงจำได้ทุกชอต)

“ที่ภาคของผม งานคณะ ตอนปีสี่ไงครับ”

..............
แงงงงงงง จำได้ด้วย ผ่านมาห้าปีละนะ
โคตรใจบางเลย
เราอะ ชอบคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแล้ว
เราจำได้ทุกอย่างแหล่ะ
แต่ไม่นึกว่าคุณจะจำได้เหมือนกัน
โคตรดีใจเลย

เวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ ร้านที่ลูกค้าทยอยออกกันหมด เหลือแค่โต๊ะเราโต๊ะเดียว

ของหวานที่สั่งมากินด้วยกัน
พุดดิ้งที่ตักแย่งกันกิน ใจเต้นจะตายแล้ว

คุณได้ขนมของแถมมาจากที่ร้าน 
เพราะที่ร้านทำพิซซ่าของคุณไหม้
คุณก็ไม่ลังเลที่จะแบ่งให้เราครึ่งนึงในทันที

ทั้งๆที่เราชวนคุณมา แต่คุณกลับออกปากก่อนว่า
“เดี๋ยวผมจ่ายเองครับ”
“ไม่เอาอะ เราชวน เราจ่ายเอง”
“งั้นคนครึ่งนะครับ”

เราอยากจำทุกอย่างในวันนั้นเลย
แต่เรากลับจำรายละเอียดไม่ค่อยได้
เหมือนมันเบลอๆ 

ไม่น่าเลย
ถ้าเราไม่รู้จักคุณขนาดนี้ก็คงดี
ก็คงไม่เป็นหนักขนาดนี้

ไลน์ที่เด้ง 3 นาทีหลังจากแยกกันที่สถานี

“วันนี้สนุกมากเลย ขอบคุณนะครับ”

ทำไมคนดีขนาดนี้
เห้อออออ แล้วเราต้องทำไง
มันจะมีครั้งที่สองมั้ย

เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือน ก่อนที่คุณจะจบไป
ไม่ต้องคบกันก็ได้
แค่ไม่อยากรู้สึกว่า เสียดาย ทำไมตอนนั้นไม่ทำ

เราจะเดินหน้าจีบคุณละนะ :)

เราเตรียมใจพร้อมผิดหวังเหมือนกัน
แต่ก็ดีกว่าไม่ทำ เนอะ ว่ามั้ย 

รุ่นน้องเราบอกว่าคุณไม่มีใคร
งั้นเราก็ไม่ผิดนะ? ถ้าจะพยายาม

เอาล่ะ เราจะส่งข้อความหาคุณละนะ
คริสต์มาสอีฟนี้ มีนัดรึยังคะ :)เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ

เกิดมา เราไม่เคยจีบใคร ขอไลน์ใคร ชวนใครเดทเลย คุณคือคนแรกนะ 

เป็นกำลังใจให้เราด้วย :) 




SHARE
Writer
Hiphop_hippo
On the way_Plant Researcher
My life in Japan and my stories 😃 Phd student Passionate plant scientist

Comments

Girlwearsblue
12 months ago
งู้ยยย น่ารักมากๆ เราเป็นกำลังใจให้นะ :)
Reply
Hiphop_hippo
12 months ago
แกอ่านเร็วมากก ตกใจ 55 ถ้าเพื่อนนกก็รอปลอบเพื่อนด้วยนะ
Girlwearsblue
12 months ago
เชื่อมะ ชั้นไม่ค่อยเข้าเว็บนี้ แต่เปิดมาเจอแกอัพพอดี55555 ไม่นกหรอก เพื่อนสวยและเริ่ดดขนาดนี้ 💖
Hiphop_hippo
12 months ago
จริงดิ 555 โคตรบังเอิญ แงงงงง ไว้ไงจะมาอัพเดทท
Traveler_101
12 months ago
All I want for Christmas is you. เพลงนี้เลย55 ✌️
Reply
Hiphop_hippo
12 months ago
ถ้าเรานกก็รอปลอบด้วยนะคุณ55
MeehBear
12 months ago
เป็นกำลังใจให้นะครับ เรื่องราวน่ารักดี เหมือนพรหมลิขิตเลย
Reply
Hiphop_hippo
12 months ago
ขอบคุณนะคะ รู้ว่าเสี่ยง แต่คงต้องของลองงงง 55
MeehBear
12 months ago
เสียใจในสิ่งที่ทำไปแล้ว ยังดีกว่ามานึกเสียใจว่า "ทำไมตอนนั้นเราไม่ทำ"
Hiphop_hippo
12 months ago
What you've said is so true :) Thank you very much ka
Noson
12 months ago
โอ้โห ใจน้องจ้า ใจน้องงงงงงงงงงง ฮือ มันดีมากค่า
Reply
Hiphop_hippo
11 months ago
แงงง รออ่านตอนต่อไปนะนอสส ฮ่าๆ
iamatraveller
11 months ago
น่ารักมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วทำไมตื่นเต้นไปด้วยก็ไม่รู้ ฮาาา
เอาใจช่วยนะคะ 🙂
Reply
Hiphop_hippo
11 months ago
ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ :)