Dream
Unique Info

0.46.12.33





เมื่อเวลาทั้งหมดหยุดหมุน ดวงตาปิดลงแทรกซึมไปกับความมืดไร้จุดสิ้นสุด ความแตกร้าวของจิตใจ ร่างกายที่กำลังจะเสื่อมสภาพ แต่ทว่าความทรงจำยังคงอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่ง พวกเขาเรียกที่แห่งนั้นว่า "ความฝัน"



มนุษย์ ไม่ได้รู้จักตัวเองดีทั้งหมด มันเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ยาก สมองของมนุษย์เป็นสิ่งที่แตกต่าง สิ่งนึกคิด อะไรที่พวกเขาสร้างขึ้นมาระหว่างห้วงเวลาของชีวิต แสงสว่างล่องลอยอยู่ราวกับเวทย์มนต์ที่ไม่มีใครบอกเล่า ดวงตามากมายต่างจับจ้องพวกเขาจนวินาทีสุดท้าย ความเงียบเข้าเกาะกุม เช่นเดียวกัน นาฬิกาที่ควรจะเดินต่อ กลับหยุดหมุนลงกระทันหัน



ผีเสื้อสีดำบินอยู่เหนือทุ่งหญ้า ร่างของเด็กหนุ่มในชุดสีขาวทิ้งตัวลงบนพื้นเนิน มองท้องฟ้าที่สว่างยิ่งกว่าห้องสลัวในจิตใจของเขา ความฝันจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง การควบคุมความฝัน จะทำให้มนุษย์รู้สึกดีมากกว่าถูกควบคุมและอยู่ในห้วงเวลาที่จำกัด พวกเขาจะใช้เวลาทั้งหมดอยู่ที่นั่น...สถานที่ที่พวกเขาเรียกมันว่า "ชายหาดแห่งจิตใต้สำนึก"



ว่ากันว่าความฝันสะท้อนจิตใต้สำนึกและสิ่งที่มนุษย์จดจำ สมองจะทำการรีฉายภาพซ้ำ ด้วยกระบวนการที่ย้อนกลับ ราวกับเครื่องจักรที่ทำหน้าที่ของมัน มนุษย์คิดว่าบางทีความฝันอาจจะเป็นสิ่งที่บั่นทอนจิตใจ หรือมันอาจจะเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของใครบางคน



แต่สำหรับผม มันคือสิ่งที่ตอกย้ำอดีตเก่า...


บางคนพูดว่า ความฝันคือเส้นทางที่เชื่อมต่อความทรงจำของมนุษย์สู่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในอนาคต ความฝันบอกเล่านั้นชัดเจน ต่างจากความฝันเละเทะที่มาแล้วหายไป ผมฝันถึงมันเสมอ

แล้วถ้าเกิดว่า ผมมองเห็นตัวตนของตนเองได้ตายลงด้วยเหตุการณ์บางอย่างในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ผมคงจะรอมันจนกว่าจะมาถึง

ความฝัน คือเส้นทางเชื่อมต่ออดีตที่เคยผันผ่าน ผมมองเห็นตัวเองในวัยเด็กสูญเสียสัตว์เลี้ยงที่รักและหวงแหนมัน อาจจะเป็นการตอกย้ำตราบาปในวัยเด็กที่ผมดูแลมันไม่ดีพอ จนกระทั่งมันต้องจบชีวิตลงเช่นนั้น 

มันดูเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ผมคิดว่าทุกคนมีปมฝังใจที่แตกต่างกัน 

ความฝัน อาจจะเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุด ที่มนุษย์มี พวกเขาบอกว่ามันก็แค่กระบวนการของสมอง ในยามที่เราหลับ และเวลาที่หลับ การที่ต้องฝันถึงเรื่องเดิม เพื่อตอกย้ำ ทำให้ผมไม่อาจหลับลง

ในวันที่แสงแดดหม่น ผมหลับตาลงเป็นครั้งแรก ผมล้มตัวลงกลางทุ่งหญ้าสีเหลือง ในชนบทที่ห่างไกลของอังกฤษ ท้องฟ้าเริ่มเคลื่อนตัวลงต่ำ เสียงเสียดหูดังคล้ายสัญญาณตัดขาด ผมหลับตาลง รับลมเอื่อย 

ความฝัน เข้าแทรกซึมจิตใจของผม ทันทีที่มันมีโอกาส ผมนอนนิ่งไม่ไหวติง ในระหว่างที่ความทรงจำทั้งที่คุ้นเคย และไม่เคย หลั่งไหลเข้ามา ค่อยๆ ปรากฏภาพฉายซ้ำ 

ผมพูดว่า ความฝัน นั้นเชื่อมต่อกันอย่างน่าประหลาด มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ธรรมดาที่สุดในจักรวาล ในขณะเดียวกัน พวกเขาสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่อย่างไม่รู้ตัว กลับมาพร้อมกับผลเสียมากมายเกินกว่าจะนับ สมองของพวกเขาคือสิ่งที่เข้าถึงได้ยาก หากนับจำนวนประชากร ความรู้สึกนึกคิด

เทปเสียงถูกกรอกลับ ผมเหลือบตามองมันอย่างช้าๆ เสียงของชายคนนั้นเอ่ยอย่างใจเย็น มือของผมถือสมุดเล่มหนึ่งเอาไว้ และกำลังจดปลายดินสอลงไปอย่างแผ่วเบา

พวกเขามองเห็นสิ่งที่ไม่มีใครเห็น อะไรก็ตามที่อยู่อีกฟากฝั่ง ความฝันบอกเล่าในรายระเอียดที่แตกต่างกันออกไป ตามสภาพจิตใจของมนุษย์ เชื่อมต่อกับระบบสมองอย่างตรงไปตรงมา

เหตุการณ์คือสิ่งที่ทำให้เกิดเรื่องเหล่านั้นขึ้น

ความฝัน กระจายตัวออกไปคล้ายกับผืนเม็ดทราย แตกละเอียดและแตกต่าง สร้างความรู้สึกที่มากมาย มนุษย์มักจดจำพวกมันในฐานะสิ่งก่อกวนของจิตใจ หรือลางบอกเหตุ

ผมกลัวความฝัน

และมันจะยังเกิดขึ้นทุกๆ คืนที่ผมปิดตาลง 



SHARE
Writer
Tenle_e
etc.
“Never can true reconcilement grow where wounds of deadly hate have pierced so deep...”

Comments