จากฉัน; ถึงฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ


ขนาดก้อนหินยัง 'แหลก' เป็นเม็ดทราย
นับประสาอะไรกับ...หัวใจ...  



สวัสดี; ตัวฉันอีกคน



เย็นวันเสาร์-ปลายกันยายนกับฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ


จั่วหัวมาด้วยประโยคหนึ่งในบทเพลงดังครั้งวันวาน บทเพลงที่ฟังทีไรก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดของเนื้อหาแต่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกนั้นอย่างถ่องแท้สักที



ท่วงทำนองและเนื้อหาในบทเพลงพาฉันย้อนกลับไปยังอดีต ย้อนกลับไปนึกถึงตัวเองเมื่อเกือบสิบปีก่อน อ่า..ย้อนไปไกลเหมือนกันนะ ฉันในเวลานั้นช่างแสนร่าเริงและเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต 



ครั้งหนึ่ง ช่วงที่เพลงถูกปล่อยออกมาใหม่ๆ ฉันเคยปรารภกับเพื่อนขณะเปิดเพลงนี้ฟังว่า 


'แกว่า...คนเราจะแหลกละเอียดได้ขนาดนั้นเพราะความรักจริงๆ เหรอวะ'


ไม่ใช่คำถามไร้เดียงสาอย่างเด็กใส่ซื่อ ฉันในวัยนั้นใช่ว่าจะไม่เคยมีความรัก แต่เป็นคำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยว่า ในขณะหนึ่งของอาการผิดหวังในรัก มีอะไรมากกว่าความเสียใจอีกหรือ? 


'แกก็ลองอกหักดูสิ จะได้เข้าใจ' 


เพื่อนฉันตอบแบบขอไปที มันคงรำคาญเพราะอยากฟังเพลงมากกว่าฟังฉันกระมัง 


'ฉันก็เคยอกหักมาแล้วป่ะ' ฉันตอบ


จำได้ว่าช่วงนั้นเพิ่งจะผ่านการอกหักมาไม่กี่เดือนและเสียใจพอประมาณ ไม่นานอาการเหล่านั้นก็จางหายไป และพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ทุกเมื่อหากมีใครเข้ามาหยิบยื่นความรักให้ 


'เออ แล้วเป็นไง'


'ก็ไม่เป็นไง เสียใจปกติ ยังไม่เคยแหลกเหมือนเพลงนี้สักที' 


บทสนทนาจบลง และฉันก็ไม่ได้คำตอบใดๆ แต่ก็ยังคงฟังเพลงต่อไปและร้องตามไปด้วยเพราะฟังจนติดหู เวลาผันผ่าน การใช้ชีวิตที่ผ่านมาก็เช่นกัน ทุกจังหวะเวลามีทั้งการพบเจอและการลาจากเป็นเรื่องธรรมดา และฉันก็ผ่านมันมาได้ทุกครั้ง





ทว่า..ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง 




ย้อนไปเมษายนปีที่แล้ว ด้วยปัญหาหลายอย่าง ฉันมีอาการนอนไม่หลับมาก่อนหน้านี้ และต้องพึ่งยานอนหลับอยู่เป็นประจำ แต่แล้วโชคชะตาก็พาเธอเข้ามาทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น 




เธอทำให้อาการนอนหลับอันยากเย็นของฉันทุเลาลง แม้จะยังมีบ้างบางคืนที่ต้องพึ่งมัน เราเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น ทำความรู้จักกันมากขึ้น เธอพยายามเป็นความสบายใจให้ฉัน และเกลี้ยกล่อมให้ฉันหลับเองโดยไม่ต้องกินยา 



เธอขอให้ฉันเลิกใช้ยานอนหลับอย่างถาวรเพราะเป็นห่วงว่าฉันจะเสพติดมัน ถึงขั้นต้องแย่งเม็ดยาไปเก็บซ่อนไว้เองก็เคยมีมาแล้ว และนับจากนั้น...เธอก็เข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของฉันอย่างสิ้นเชิง





เธอกลายเป็น' ยานอนหลับ' ของฉัน
 


เธอทำให้ฉันหลับได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่กอดฉันไว้หลวมๆ ให้ฉันได้ซุกและสูดเอากลิ่นหอมประจำตัว กลิ่นกายของเธอเป็นยากล่อมประสาทชั้นดีสำหรับฉัน กลิ่นหอมที่ไม่ว่าจะพยายามลบยังไงก็ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกตราบเวลานี้ 



เธอกลายเป็นความสบายใจ เป็นความปลอดภัย เป็นรอยยิ้ม เป็นความสุข เป็นดอกกุหลาบที่ฉันโปรดปราน และเธอก็แทรกซ้อน ซึมซับอยู่ในความคิด อยู่ในใจหัวใจ ให้ฉันได้คิดถึงตลอดเวลา 



ฉันเสพติดเธอ...




เธอทำให้ฉันรักการเข้าครัวทั้งที่ไม่เคยอยากทำมาก่อน ฉันเริ่มต้นด้วยการหาคลิปการทำเมนูง่ายๆ ไปถึงยาก เริ่มศึกษาเพียงเพื่อจะได้ทำอาหารที่เธอโปรดปราน เธอทำให้ฉันมีความสุขตอนเห็นเธอกินได้และนอนหลับสนิทในกอดของกันและกัน



เธอทำให้ฉันเริ่มหันมาออกกำลังกาย (-บ้าง แม้จะแสนขี้เกียจและไม่ชอบการออกแรงทุกชนิด) เพียงเพราะอยากแข็งแรงจะได้อยู่กับเธอนานๆ 



ตอนฉันตกงานและกลัวการเริ่มต้นใหม่ เธอทำให้ฉันฮึดสู้อีกครั้งหลังจากพยายามต่อสู้กับตัวเองอยู่นานแสนนาน เธอทำให้ภาพฝันการมีครอบครัวของฉันชัดเจนขึ้นทีละนิด ทีละนิด จนกลายเป็นภาพร่างที่สมจริงที่สุดในหัว 


เธอทำให้ฉันรักเธอจนหมดหัวใจ..




.
.
.



ทว่า... ทุกอย่างก็พังทลายลง







- ไม่ทันได้เตรียมใจ เมื่อเห็นเธอเดินจากไป
และตัวฉันคงได้ แค่เพียงต้องยอมรับความจริง
ได้แค่เกิดมาเป็นทั้ง คนที่รักเธอ และ คนที่เธอทิ้ง
คำบอกรักทุกวันที่ฉันนั้นเคยได้ยิน...




ไม่ มี อีก แล้ว -






เนื้อหาในบทเพลงที่ฉันเคยไม่เข้าใจ บัดนี้ มันย้ำชัดถึงความแหลกละเอียดได้เป็นอย่างดี หัวใจฉันได้รับบาดเจ็บสาหัสยิ่งกว่าก้อนหินที่แหลกเป็นเม็ดทรายเสียอีก บาดแผลเหวอะเต็มไปด้วยคราบเลือดและร่องรอยแตกร้าว




ไม่ทันได้เตรียมใจ
ไม่มีคำว่า...เผื่อใจ
ไม่มีเธออีกแล้ว...






บางที...
เธอไม่ได้ใจร้ายหรอก 
แต่เป็นฉันเองที่ใจร้ายกว่า 





เธอคงอดทนกับฉันมานานพอตัว อดทนกับคนไม่เอาไหน อดทนกับผู้หญิงที่ได้รับความรักมากมายแต่กลับรักษาไว้ไม่ได้ อดทนกับคนขี้แพ้อย่างฉัน เธอคงอดทนจนสุดกลั้น...และมันก็นานพอจนสร้างความอึดอัดอันมหาศาลให้เธอ 





และเธอก็เลือก...
สร้างรอยแผลให้ฉันเป็นการตอบแทน 





เธอเรียกคืนมันไปจนหมด ทั้งความสุข ทั้งรอยยิ้ม ทั้งความสบายใจ ทั้งความรักมากมาย ทั้งยานอนหลับมีชีวิต ทั้งกลิ่นกรุ่นกล่อมประสาท ทั้งกอดแสนอุ่น ทั้งสัมผัสลึกซึ้ง ทั้งความรู้สึกปลอดภัย ทั้งเธอที่แสนดี และกุหลาบในมือของเธอ... 




ทิ้งไว้เพียง... ฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ




ทิ้งฉันไว้กับความฝันที่ไล่แทงความรู้สึกของฉันตลอดเวลา.. ทิ้งฉัน ให้จมอยู่ใต้เศษซากของความแหลกละเอียด... ทิ้งฉัน ให้ทนทุกข์ทรมานอยู่กับความคิดของตัวเอง 



ทิ้งฉันให้เผชิญกับฝันร้าย เพียงลำพัง...






เธอไม่ได้ใจร้ายหรอก
และเธอทำดีที่สุดแล้ว
ขอเธออย่าได้เจ็บปวดอย่างฉันเลย.. 




เป็นฉันเองที่ใจร้าย
ฉันทำร้ายเธอ ทำร้ายตัวเอง 
และฝันร้ายที่ได้รับ ก็สาสมแล้ว...




จ้วงแทงมาเถอะ 
กรีดหัวใจฉัน.. ให้ฉันตายลำพังก็พอ



จากฉัน; ถึงฉันอีกคน
28 กันยายน 2562







SHARE
Writer
Peekthum
เสพโศกแทรกเศร้า
ติดปีกให้ตัวอักษร กอดเศษหัวใจที่แตกสลาย ปล่อยปีศาจร้ายให้โบยบินในฝัน

Comments

Ttahhh
6 months ago
สู้ๆๆนะ
Reply