DEATH KEYS EP : 2
DEATH KEYS
: EP2 :
.
.
วี : อ่ะ..! ( ตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตา ).. อ่าว.. เพื่อนๆกลับหมดแล้ว.. ทำไมพวกมันไม่ปลุกกูวะ.. ( หยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องเรียน )
.
.
**จ๊ะเอ๋!!! วีรยา!!!**
.
.
หญิงสาวผิวสีเขม่าควันปรากฏข้างหน้าวีรยา แต่งกายด้วยชุดนักศึกษารุ่นพี่ ปากที่ฉีกกว้างถึงใบหู ดวงตาที่ขาวโพน.. บนศรีษะของหญิงคนนั้นมีเหล็กรั้วประตู.. เสียบทะลุไปอีกด้านของกระโหลก หน้าท้องเป็นโพรงกว้างพอๆกับความหนาของข้อมือ.. พร้อมกับเลือดที่หยดเต็มพื้นหน้าห้อง..
.
.
วีรยายืนแข็งทื่อ จ้องมองรอยยิ้มที่แสนหดหู่อยู่ข้างหน้า.. ทั้งน้ำตาและเลือดที่ไหลออกมาจากดวงตาหญิงสาวคนนั้น มันทำให้วีรยาถึงกับก้าวขาไปไหนไม่ได้ เสมือนโดนอะไรบางอย่างดึงไว้..
.
.
.
วี : ค.. คุณเป็น.. ใคร ( ทั้งอยากรู้ทั้งตกใจ )

** ฉันก็เป็นเพื่อนเธอไง.. เธอลืมฉันแล้วหรอ **
.
.
หญิงคนนั้นทำหน้าหดหู่และเสียใจเป็นอย่างมาก.. เธอร้องห่มร้องไห้เสียงดังมาก จนสามารถสะเทือนเยื่อหูได้..
.
.
**อีวี!!! มึงลืมกู!!! อีเด็กชั่ว!!**
.
.
วี : โอ๊ย.. หู.. จะแตก..!!! ( ปิดหูไว้ )
.
.
**มึงลืมกู!!! อีวี!! อีวี!!! **
.
.
ผู้หญิงคนนั้นพุ่งเข้ามาบีบแขนวีรยาอย่างแน่นจนปวดไปทั้งแขน.. ราวกับว่ากระดูกจะแตก..
.
.
.
.
.
.
อ๊าาาาากกกกกกกก!!!!!!!!!!! ! ! ! ! ! ! ! ! !! ! ! !
.
.
.
.
.
.
แบ๊ม : อีวี.. วีเอ้ย.. เห้ย.. ( เขย่าๆ )

วี : ห๊ะ?!!!!! ( ลุกขึ้นหายใจหอบแรง )

แบ๊ม : มึงเป็นไรเนี่ย.. ( โผเข้ากอด )

วี : ... ( ยังคงไม่ตอบอะไรแต่หายใจหอบอยู่เรื่อยๆ หัวใจเต้นแรงมาก )

แบ๊ม : มานี่มา.. ( พยุงวีรยาออกไปข้างนอกห้อง )
.
.
.
วี : (คิด) ..สถานการณ์ที่เกิดขึ้นมันแปลกไป.. อะไรเนี่ย.. ทำไมเรามือชาไปหมด.. (หันไปข้างๆ) อ้าว อีแบ๊มนี่หว่า.. แล้วเพื่อนๆวิ่งมาทำไม.. อีนิว.. อีเน่.. พี่ปัญ.. แล้ว.. นั่นใครวะ.. คนข้างหลัง.. ไม่คุ้นเลย..

แบ๊ม : พี่ปัญ.. ช่วยทีค่ะ..

ปัญ : มา! ( แบกวีรยาขึ้นหลังไปห้องกิจกรรม )

แบ๊ม : แม่งต้องมีอะไรแปลกๆแน่...
.
.
.
ณ ห้องกิจกรรม
.
.

ปัญ : ( เอาผ้าชุบน้ำซับให้น้อง )

วี : ... ( นอนนิ่งเหม่อ )

แบ๊ม : ...

นิว : กี่โมงแล้วอ่ะ..

แบ๊ม : จะหกโมงเย็นแล้ว..

นิว : ฮื่อ.. ( หมอบทาบโต๊ะ )

เน่ : มันเป็นแบบนั้นได้ไงวะ..

แบ๊ม : กูเองก็ยังสงสัย.. แม่งเกิดเหี้ยไรขึ้น..

นิว : ต้องเป็นเพราะหนังสือที่วีอ่านแน่ๆเลย..

เน่ : เป็นไปได้นะ..

ปัญ : หนังสือ??

แบ๊ม : อ๋อ.. หนังสือพวกภูติผีปีศาจวิญญาณน่ะค่ะ.. วีรยาเขาชอบอ่านจนติดงอมแงมเลย..

ปัญ : นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมน้องวีถึงเป็นแบบนี้..

นิว : เป็นไปได้ๆ..

เน่ : เออๆ.. ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ เอามันกลับบ้านก่อน พี่ปัญเอารถไรมาอ่ะ?

ปัญ : รถยนต์นี่แหละ.. มาๆ พาน้องกลับก่อน

เน่ : ฝากด้วยนะคะ.. หนูต้องกลับแล้ว..

ปัญ : โอเคจ่ะ..
.
.
.
หลังจากนั้นปัญก็หามวีรยาไปขึ้นรถและเดินทางไปส่งวีรยากับแบ๊ม

.
.


วี : ( พิงไหล่แบ๊ม )

แบ๊ม : ( มองวีรยา )

วี : แบ๊ม.. นี่มึงใช่มั้ย?..

แบ๊ม : อ่า.. ทำได้สติละหรอ?

วี : ขอผ้าห่ม.. กูหนาว..

แบ๊ม : กูไม่มีให้มึงหรอกนะ..

ปัญ : บนรถไม่มีด้วยสิ..

แบ๊ม : ...

.
.

แบ๊มเอื้อมมือไปกอดวีรยาเบาๆ อ้อมกอดอันอบอุ่นที่เป็นห่วงจากใจจริงของเพื่อนคนนึง..

.
.

ปัญ : ( มองแบ๊มผ่านกระจก )

.
.

ปัญ : ใกล้ถึงรึยังอ่ะ?

แบ๊ม : อ๋อ... นี่ค่ะพี่.. เลี้ยวข้างหน้านี้ก็ถึงแล้ว..

ปัญ : ตรงนี้ชะ?

แบ๊ม : ใช่ๆๆ

ปัญ : ( จอดรถ ปลดเบลท์ )

แบ๊ม : ( พยายามหามเพื่อนมา )

ปัญ : มานี่มา ( ช่วยหามวีรยามาหน้าบ้าน )

แบ๊ม : ( กดกริ่งบ้าน )

วี : ไม่มีคนอยู่หรอก..

ปัญ : อ้าว ได้สติแล้วหรอ

วี : .. พ.. พี่ปัญ..

ปัญ : ( ยิ้มให้ )

วี : คือ.. ปล่อย.. หนูลงเดินเอง.. ก็ได้ค่ะ...

ปัญ : มีกุญแจบ้านมั้ยเอ็งอ่ะ?

วี : กุญแจบ้าน?

แบ๊ม : กูเจอแล้วย่ะ บอกช้านะมึง กุกกักอะไร?

วี : ...

แบ๊ม : รสนิยมกุญแจกากเหมือนเจ้าของชิบหาย...

.



แบ๊ม : ( ไขกุญแจเข้าบ้าน )

.
.

ทั้งสามคนเดินเข้าบ้าน ปัญส่งวีรยาที่โซฟาเพราะตนมีงานต่อที่ต้องรีบกลับไปทำ

.
.

ปัญ : ถึงแล้ววี..

วี : ...

ปัญ : วี.. เห้ยหลับเฉย.. ( ขำ )

แบ๊ม : ( ขำตาม )

ปัญ : ( ค่อยๆวางวีรยาที่โซฟา )

แบ๊ม : ( ประคองวีรยาลงเบาๆ ).. เดี๋ยวหนูดูอาการมันทีนี่ดีกว่า.. พอมีชุดที่ใส่ไปพรุ่งนี้ได้อยู่..


ปัญ : พี่ต้องกลับแล้วอ่ะ.. ไว้เจอกันนะ..

แบ๊ม : เดี๋ยวไปส่งหน้าประตูนะคะ..

ปัญ : ( ยิ้ม )

.
.

ทั้งสองเดินไปถึงประตูก็ถึงยามบอกลา

.
.

แบ๊ม : ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่ปัญ

ปัญ : จิ๊บจ๊อยน่า 5555

แบ๊ม : ยังไงๆก็ขอบคุณนะคะ

ปัญ : ( ลูบหัวแบ๊มเบาๆ )

แบ๊ม : ( มอง )

ปัญ : ดีแลตัวเองดีๆนะ ( จับแก้มแบ๊ม )

แบ๊ม : ...

ปัญ : ระวังสิวขึ้นนะ รักษาสุขภาพบ้างสิ..

แบ๊ม : ... โอเคค่ะ ( ยิ้ม )

ปัญ : ฝากวีด้วยนะ พี่กลับละ

แบ๊ม : เดินทางปลอดภัยค่ะ

ปัญ : ( ขึ้นรถและขับออกไป )

แบ๊ม : ... ( ยืนมองจนสุดตา )

.

.

.

.

.

.

แบ๊ม : ทำไมพี่ปัญถึงทำแบบนี้นะ? ( จับแก้มตัวเอง และเดินเข้าบ้านวีรยา )

.
.

สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างหน้าแบ๊มคือ วีรยา.. ยืนมองแบ๊มหน้านิ่งเหมือนไร้ความรู้สึก.. สายตาที่ว่างเปล่ากำลังจ้องมองมาที่หน้าของแบ๊ม

.
.

แบ๊ม : อ้าว ตื่นแล้วหรอมึง?

วี : แบ๊ม..

แบ๊ม : ว่า?

วี : เมื่อกี้คืออะไร?

แบ๊ม : เมื่อกี้??

วี : มึงกับพี่ปัญ.. คือยังไง? เมื่อกี้?...

แบ๊ม : ... ไม่ใช่นะวี..

วี : มึงต้องอธิบาย..

แบ๊ม : กูไม่ได้อะไรกับพี่ปัญอยู่แล้วป้ะมึง?

วี : กูไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น.. ( จ้องเขม่งที่ประตู )

แบ๊ม : .... (?)

วี : กูหมายถึง.. ตอนเข้าบ้าน..

แบ๊ม : อ่าห้ะ??

วี : มึงเข้ามาในบ้านกูได้ยังไง?...

แบ๊ม : มันล็อคไง กูก็ไขเข้ามา จะทำไม!? ( ยืนกอด อก)

วี : มึงตอแหลกูมั้ยแบ๊ม กูเพื่อนมึงนะ..

แบ๊ม : กูจะตอแหลได้ไง?

วี : แล้วกุญแจมันอยู่ไหน?

แบ๊ม : เอ้าอีฟาย.. ก็ในกระเป๋านักเรียนมึงไง

วี : ไปหยิบมาให้ที่สิ.. ( มองกระเป๋าอย่างระแวง )

แบ๊ม : เอ๊า.. อะไรของแม่งวะ..

.
.

วีรยามองแบ๊มที่เดินไปหยิบกุญแจอย่างใจจดใจจ่อไม่ละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

.
.

แบ๊ม : นี่ไง ( ยกกุญแจขึ้น )

วี : ...

แบ๊ม : เด๋อละมึงอีห่าวี.. ( วางไว้หลังตู้หนังสือ )

วี : อีแบ๊ม...

แบ๊ม : อะไรอีก..

วี : กุญแจบ้านอยู่นี่ ในถุงเสื้อกู..

แบ๊ม : ...

วี : ...

แบ๊ม : แล้วอีนนี้ล่ะ? ( หันมามอง )

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กุญแจหายไปไหนแล้ววะ
SHARE
Written in this book
deathbooks
Writer
UnderWorld
Writer/Create/NC/Dark
Welcome to my world : BNK48 *มิได้ส่งเสริมให้ศิลปินเสียหายแต่อย่างใด*

Comments

My_TOEY_Stories
1 year ago
ช่วงท้ายน่าสนใจมาก ตอนอ่านบทสนทนาช่วงแรกๆถึงกลางๆตอนแล้วรู้สึกเหมือนสนทนาทั่วไปแต่ถ้าแฝงอะไรบางอย่างไว้ก็จะรอติดตามตอนต่อไปครับ
Reply
kunakorn1479
1 year ago
ในจอยชื่อไรคับ
Reply
UnderWorld
1 year ago
ไม่มีจอยค่ะ