G for



ปลายฤดูฝนยามใกล้ต้นฤดูหนาวในวันหนึ่ง อากาศร้อนอบอ้าว ผมนั่งเหยียดขาออกไปจนสุดบนพื้นหญ้า เย็นเมื่อวานฝนตก แต่ถึงวันนี้ก็ยังได้กลิ่นไอดินลอยจากพื้นมาแตะจมูก นอกเหนือจากนั้นเป็นกลิ่นน้ำยาล้างจานที่ตีกับซากอาหาร 
ผมย่นจมูก ถ้าไม่นับอย่างหลัง รวมๆ แล้วเป็นบรรยากาศที่ดีทีเดียว แม้จะร้อนไปหน่อย 

“ร้อน” ผมพึมพำ คุณยายที่กำลังล้างจานอยู่หันมายิ้มให้ ก่อนจะหันกลับไปสนใจจานของเธอ เพียงเท่านี้ก็รู้สึกสบายใจ

นี่เอง comforts zone ของผม


ผมพบบ้านของคุณยาย ไม่สิ ต้องเรียกว่า แมวของเธอพบผมหลังจากที่ผมเดินสำรวจทางลัดในละแวกบ้าน เจ้าอเมริกันช็อตแฮร์ตัวโต ยืนจ้องผมบนพื้นคอนกรีต ผมจ้องกลับราวกับจะท้าทาย แต่เป็นแมวตัวนั้นเองที่วิ่งหลบหลังคุณยายซึ่งยืนจ้องผมอยู่ก่อนแล้ว 
“เขาขี้อายน่ะ”เธอพูด น้ำเสียงอ่อนโยน 

ผมพยักหน้าก่อนจะเดินต่อไป สายตาผมไม่ละจากแมวตัวนั้น มันก็เช่นกัน


ผมตัดสินใจใช้เส้นทางลัดนี้ในวันต่อมา สำหรับการเดินไปกลับร้านชานม สั่งโกโก้แก้วนึงกลับบ้าน หวานจ๋อยน่าผิดหวัง 

แมวตัวเดิมเจอผมอีกครั้ง ในกรงขนาดใหญ่ 
ผมถือวิสาสะเดินเข้าไปทักทาย ตามประสาคนคุ้นหน้ากัน

‘เหมียว’ 

แค่เสียงตอบรับของแมว วันนี้ก็ไม่แย่เกินไปแล้ว

มันมองดูผมด้วยท่าทางไม่ไว้วางใจ ดันตัวเองเข้าไปด้านในสุดของกรง มีแมวตัวใหญ่อีกสองสามตัวในกรงนี้ จ้องมองผมเป็นตาเดียว 

เจ้าคนแปลกหน้า ศัตรู? ไม่ไว้วางใจ

ผมเข้าใจพวกเขา ยากที่จะคุ้นชินกับคนแปลกหน้า พวกมันทำให้นึกถึงเด็กเล็กๆ สักคน และด้วยเพราะเหตุนั้นเอง ผมจึงเดินจากไปอีก 

คุณยายเจอผมเมื่อเธอเดินมาริมหน้าต่างก่อนที่ผมจะเดินไป “หวัดดีจ้ะ”เธอทัก ผมยิ้มตอบเธอ “วันนี้ไม่ได้พาพวกเด็กๆ ออกมาเล่นน่ะ ยายกลัวฝนจะตก จะไม่สบายเอา”

เพราะผมหยุดฟังเธอพูด เลยได้รู้อะไรหลายอย่างและที่สำคัญ

“เด็กคนนี้ชื่อยักษ์จ้ะ ลูกสาวยายเลี้ยงตั้งแต่ยังตัวเท่ากำมือ”

ผมยิ้ม ขณะที่เดินจากมา 


บ่ายวันที่อากาศเย็นสบาย พารวยหลบอยู่หลังพุ่มไม้ เฝ้ามองผม ดวงตาสีเขียวเหลืองเรืองรอง และมันเจอผมก่อน แมวสีดำที่บุคลิกการเคลื่อนไหวไม่ต่างไปกับเสือดำตัวเป็นๆ 

ผมก้มต่ำ คล้ายจะหมอบโจมตีโดนไม่ส่งเสียง มันชะงัก ก่อนจะวิ่งหนี 

วันเวลาผ่านไป เมื่อผมผ่านเส้นทางนี้ ศีรษะจะหันไปทางกรงแมวและบ้านของคุณยายเสมอ บางครั้งก็เจอพวกแมว บางครั้งก็เจอคุณยาย ที่มียิ้มอ่อนโยนมอบให้เสมอ 

และพวกแมวก็คุ้นชินกับผมในที่สุด ยักษ์เป็นตัวแรกที่วิ่งมาหาก่อนผมจะเดินไปทักทาย แมวตัวใหญ่เบียดผมที่นั่งยองๆ จนแทบจะล้มไปบนถนน 

แรงเยอะจริงๆนะ 

คุณยายผู้ถือกระถางต้นไม้ไว้ในมือ (เธอเคยบอกว่าอยากมีสวนให้เด็กๆของเธอ และเธอมีมันแล้วเกือบครึ่ง) ไม่มีท่าทางแปลกใจ และยังคงรอยยิ้มแบบเดิมไว้บนใบหน้า 

“เขาจำกลิ่นผมได้แน่ๆครับ” ผมยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอิ่มใจเหมือนกับที่คุณยายมี 



SHARE
Written in this book
บันทึกประจำวัน
เมื่อประตูปิดลงพร้อมกับเรื่องในใจที่ถูกเปลือย
Writer
grumpyboy
writer
รู้สึกเหมือนมีผีเสื้ออยู่ในท้อง แต่จำไม่ได้ว่ากินมันเข้าไปเมื่อไหร่

Comments