พัตผักใส่ไข่
เรื่องเล่ายามเย็นของเมื่อวาน 

เสียงกระดิ่งตอนเปิดประตูเข้าร้านดัง กรุ๊งกริ๊ง 
" รับอะไรดีคะ " พนักงานผู้หญิงหน้าตาคุ้นเคย ถามขึ้น
เอาเป็นโกโก้เย็นเพิิ่มวิปหนึ่งแก้วค่ะ '' ฉันตอบโดยไม่ต้องดูเมนูด้วยซ้ำ

จริงๆฉันก็แทบไม่เคยลองเมนูอื่นเลย
ไม่รู้ทำไม รู้แต่อยากกินโกโก้ทีไร ก็เข้าร้านนี้ตลอดอยู่เรื่อย

ฉันชอบทุกอย่างที่นี่ โต๊ะน้อย ร้านเล็ก น้ำอร่อย 
และที่สำคัญ พนักงานใจดีที่สุด 
แต่ก็ยังมีข้อยกเว้นคือ ที่จอดรถ มันแทบไม่มีเลยก็ว่าได้

ฉันนั่งเรื่อยเปื่อยไปซักพัก 
และคิดว่าควรออกจากร้านได้แล้ว
เพราะร้านใกล้จะปิดเต็มทีแล้ว และก็ตามคาด 
ทันทีที่ออกจากร้าน ร้านก็ปิดลงจริงๆ
แต่ว่านะ อย่างน้อยๆวันนี้ก็โชคดีไปแล้วหนึ่งเรื่องคือ 
โกโก้เย็นเพิ่มวิปปิ้ง สุดยอดฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรไปอยู่ที่ไหนดีหลังจากนี้
ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มจะเปลี่ยนสีแล้วด้วยสิ
ระยะทางจากที่นี่ถึงบ้านก็สิบกิโล
ฉันยังไม่อยากกลับไปทำสงครามประสาทตอนนี้
ฉันไม่อยากกลับบ้าน

18:50 นาฬิกาแล้ว
แสงสีขาวจากสปอร์ตไลท์ ถุงเท้าสีแดง
เด็กผู้หญิง ต้นหูกวาง
สวนสาธารณะ 

ใช่แล้ว ฉันพาตัวเองมาสวนสาธารณะอีกแล้ว
แต่คนละที่กับที่ไปบ่อยๆนะ ที่นี่มันในเมือง
การนอนบนหญ้านุ่มๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่
เห็นท้องฟ้าเริ่มเป็นสีม่วงอมชมพู และดาวดวงหนึ่ง
ฟังเสียงเพลงคลอเรื่อยๆ ตามเพลลิสต์ที่เปิดค้างไว้ 
เสียงเด็กหัวเราะ เสียงคนพูดคุยกัน
หรือการมองเห็นลูกโป่งลอยอยู่

ทุกอย่างล้วนเป็นของขวัญของฉันสำหรับวันนี้ 

ฉันคิดว่าฉันควรโทรหาใครคนหนึ่งคนที่อยากเจอมากที่สุด 
พัต เพื่อนคนที่ฉันอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุด
แต่แย่หน่อย ฉันกลับไม่กล้าบอกว่า 

ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว

ตอนนี้คงต้องแก้ปัญหาเอาเองแล้วล่ะ 
ฉันคิดว่าจะย้ายไปร้านอาหารที่ตัวเองชอบ น่าจะดีที่สุด
อย่างน้อยมันก็ดูปลอดภัยกว่าที่นี่ เพราะมันเริ่มจะมืดมากแล้ว

แล้วฉันก็มาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารจริงๆ
เรื่องโชคดีที่สองคือ ร้านเต็มค่ะ แต่...เหลืออีกหนึ่งโต๊ะ
และแน่นอนมันคือของฉันเอง ฮ่าๆ

หลังจากลังเลอยู่สักพัก 
สุดท้ายก็ตัดสินใจส่งข้อความไปหาเพื่อนว่า

'' อยู่คุรุนะ เราอยากเจอ พัตว่างรึเปล่า ''

มันเป็นแค่ประโยคธรรมดาๆนี่แหละ พัตจะปฏิเสธข้อความ
หรือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็ได้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ

ร้านไหนล่ะ คุรุออกจะกว้าง เนี้ยะกำลังขับออกไป ''
'' istana อยู่ อิสตาน่า '' ฉันพิมพ์กลับไปแค่นี้ แค่นี้จริงๆ
 โอเค แล้วเจอกันนะ 

พร้อมรูปถ่ายที่เพื่อนส่งมาว่ากำลังขับมาหา

ทุกอย่างตอนนั้นมันทำให้ฉันอุุ่นใจ มันอุ่นจริงๆนะ และแน่นอน 
ฉันโผกอดพัตทันทีที่เราเจอกัน

ฉันบอกตามตรง ฉันไม่ได้คาดหวังเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้
มันค่อนข้างดึกมาก การที่เด็กผู้หญิงคนนึงจะยอมออกมาหาเพื่อน
เพียงเพราะเพื่อนมีเรื่องทุกข์ใจ มันเป็นเรื่องที่ฉันพูดไม่ออก
แล้วที่สำคัญฉันยังไม่ได้บอกพัตด้วยซ้ำว่าเรื่องที่อยากคุยคืออะไร
มันเหมือนการรับรู้กลายๆว่า 


ไม่ว่าฉันจะรู้สึกแย่อยู่ที่ไหน พัตพร้อมจะมาหาเสมอ

สำหรับวันนี้ 
ฉันคิดว่าโกโก้เย็นเพิ่มวิป เป็นอะไรที่สุดยอดที่สุดแล้ว
แต่ผิดคาด เพื่อนของฉันสุดยอดกว่า 

ขอโทษนะโกโก้เย็นเพิ่มวิ้ป วันนี้ฉันให้เธอเป็นได้แค่ที่สอง 
เพราะพัตเป็นที่หนึ่งเสมอในเรื่องความโชคดี 


ยินดีที่ได้รู้จักนะ พัตผักใส่ไข่ของหมี

ส่วนทุกคน
ฉันขอให้พระเจ้ามอบสิ่งดีๆเหมือนที่ฉันโชคดีที่ได้เจอเพื่อนแสนดีแบบนี้ค่ะ รัก



ป.ล. พาร์ทที่ หนึ่ง 

24/09/19
เอริกา / หมีป่วย :•)













SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments

mooaxt
21 days ago
อาจจบมันต้องมีคนเขินแน่ๆล่ะอย่างน้อยคนเขียนก็น่าจะเขินไปแล้วหลังจากเขียนจบ
Reply
sadderica
21 days ago
แอบเขินนิดหน่อยค่ะ เพราะเราก็ให้เพื่อนช่วยเขียนตัวเราในมุมของเขาเหมือนกัน