Twisted
ห้องใคร?แสงแดดที่เล็ดลอดจากผ้าม่านปลุกฉันจากความงัวเงีย
หัวของฉันเต้นรัวราวกับมีคนกำลังตีกลองอยู่ข้างในเพราะอาการเมาค้าง
ฉันรวบรวมแรงที่มีค่อย ๆ ดันตัวเองจากที่นอนเพื่อลุกขึ้นนั่ง
เมื่อฉันมองรอบ ๆ ฉันก็ได้พบว่าตัวฉันเองอยู่ในห้องนอนที่ไม่คุ้นตา และสภาพเปลือยเปล่า
ด้านข้างบนเตียงนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งนอนหลับอยู่

"ห้องใครวะ"  

หลังจากที่แต่งตัวและคว้าข้าวของทั้งหมดของฉันแล้ว ฉันค่อย ๆ ย่องออกมาจากห้องนอน
และพยายามคิดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง
มันช่างเลือนลางนัก แต่ก็ยังพอหลงเหลือเค้าความให้พอนึกออกอยู่บ้าง

และทันทีที่ฉันออกจากคอนโดของผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น
ฉันรีบกดโทรศัพท์เพื่อโทรหาเพื่อนชายคนสนิทที่พาฉันไปเที่ยวเมื่อคืนนี้

"ฮัลโหล"


"มึง มึงอยู่ไหน"


"กูอยู่หน้าร้าน"


"มึง.. ทำไมกูอยู่กับใครก็ไม่รู้อะ ทำไมมึงปล่อยกูมากับเขา"


"ไอเหี้ยเอ๊ย กูไม่ได้ปล่อยมึงไป มึงบอกกูจะไปกินข้าว มึงหิว ไอ้เหี้ยเท่ก็พามึงไปกินข้าว"

"มึง .. มันไม่ได้แดกข้าว"


"มันแดกมึงเปล่า"


"แดกสิิอีเหี้ย!"


"ไอ้สัตว์เอ๊ย กูเสียใจว่ะ กูแม่งดูแลมึงไม่ดี"


"มึง มึงมาหากูที่ห้องหน่อย"


"เออได้"

ไปต่อ
"มึง กูเมาแล้ว" 
ฉันบอกเพื่อนชายในขณะพยายามทรงตัวให้ตรง 
แม้ความพยายามนั้นจะไม่เป็นผล และยังเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"โอ๊ย กระจอกจังวะ กินไปนิดเดียวเอง" ยักษ์ เพื่อนชายคนสนิทตะโกนหัวเราะใส่ฉันเมื่อพูดจบ

ทันทีที่คอนเสิร์ตเล็ก ๆ ในบาร์แห่งนี้จบ ไฟก็สว่างขึ้น 
เพื่อส่งสัญญาณให้ชายหญิงในร้านเดินทางกลับที่พักของตน

"มึง ไปร้านกับกูก่อน" ยักษ์บอกฉันครั้งที่เท่าไรของคืนนี้ก็ไม่อาจจำได้

"ไม่ไหวมึง กูเมาแล้ว กูอยากกลับไปนอนที่ห้อง"


"มึงไปร้านกับกูก่อน ค่อยกลับพร้อมกัน" ยักษ์ยังคงคะยั้นคะยอ
และดูจะไม่มีทีท่ายอมให้ฉันกลับห้องไปนอนตามต้องการอย่างง่ายดาย

"เชี่ย แต่กูเมา กูอยากนอน กูหิวด้วยเนี่ย"


"ไปกับกูก่อน ที่ร้านมีข้าวให้กิน" ยักษ์ยังคงไม่ลดละความพยายาม

"แล้วกูไปนอนที่ร้านได้ปะวะ"


"ได้มึง ไปนะไป กูเรียกแท็กซี่ละ"
--
คนแปลกหน้า
เมื่อฉันและยักษ์มาถึงร้าน ฝนยังคงตกปรอย ๆ ที่ด้านนอก
ยักษ์แนะนำฉันให้รู้จักกับเพื่อน ๆ
อันที่จริงคงจะต้องเรียกว่าน้อง ๆ เสียมากกว่า
เนื่องด้วยยักษ์และเพื่อน ๆ อายุเพียง 25 ปี ซึ่งอ่อนกว่าฉัน 3 ปี
ฉันรับมือไหว้น้อง ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉันกำลังเมา

ยักษ์ปลีกตัวไปหาเพื่อน ๆ ที่เหลือ และทักทายทุกคนภายในร้าน
ณ เวลานี้เป็นเวลาตี 2 ครึ่งแล้ว 
ฉันที่ทั้งหิวและเมามาก จึงหลบไปนั่งอยู่กับการ์ดของร้านที่มุมอับ

เวลาผ่านไปนานเท่าไรฉันเองก็ไม่แน่ใจนัก
แต่ยักษ์ไม่อยู่ในบรรดาฝูงคนแล้ว ฉันเฝ้ามองหาแต่ก็ไม่เจอ
จนกระทั่งฉันได้ยินเสียงหัวเราะของยักษ์ดังมาจากด้านบนชั้น 2 
ฉันจึงเดินขึ้นบันไดไป แม้จะมีป้ายติดไว้ว่า "Staff Only" ก็ตาม

เมื่อฉันขึ้นไปยังชั้น 2 ฉันก็พบยักษ์นั่งอยู่กับเพื่อน ๆ มากมายในห้องกระจกด้านใน


"ไอ้เหี้ย เอากูมาแล้วก็ทิ้งกูงี้หรอวะ" ฉันพูดทันทีที่เข้าไปถึงตัวยักษ์

"เฮ้ย กูขอโทษ นี่มารู้จักเพื่อนกู"
เพื่อน ๆ ของยักษ์ยกมือไหว้ฉันทันทีที่รู้ว่าอายุฉันมากกว่า ทำให้ฉันต้องรีบยกมือรับไหว้
ก่อนจะหันไปโต๊ะข้าง ๆ เพื่อขอเก้าอี้ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าคนเหล่านั้นก็เป็นเพื่อนของยักษ์เช่นกัน

"ขอเก้าอี้ได้ไหมคะ"


"ได้ครับ" ชายหนุ่มแปลกหน้าอนุญาตฉัน และเมื่อฉันลงนั่งและเริ่มคุยกับยักษ์แล้ว
เขายังคงไม่ละสายตาไปจากฉัน 

"มึง เดี๋ยวกูมา ไปสูบบุหรี่ก่อน"

ฉันเดินออกจากห้องไปยังลานหน้าบันไดเพื่อสูบบุหรี่

"ไหวไหมครับ"

ฉันหันไปมองเสียงด้านหลัง 
เขา .. ผู้ชายคนที่ฉันขอเก้าอี้เมื่อครู่นี้ ในมือมีบุหรี่และไฟแช็คพร้อมสำหรับจุดสูบ

"ไหวค่ะ"


"ชื่ออะไรครับ ผมเท่นะ"


"ดี้ค่ะ"

เราไม่ได้คุยอะไรกันอีกหลังจากนั้น จนบุหรี่หมดมวนและฉันขอตัวเข้าไปข้างใน
เขาเองก็เดินตามมาติด ๆ และลงนั่งข้างฉัน

"เอ้าเชฟ มึง.. นี่เท่เพื่อนกู เป็นเชฟ.. นี่ดี้เพื่อนกู ไม่ดิ พี่กู เป็นพี่มึงด้วย"
เมื่อยักษ์เห็นว่าเป็นเขา จึงหันไปทักและแนะนำให้ฉันได้รู้จัก

ในระหว่างที่ยักษ์พูดคุยอยู่กับน้องผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อฝ้าย
ซึ่งฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามีบางอย่างมากกว่าเพื่อนระหว่าง 2 คนนี้
ฉันจึงหันไปคุยกับเท่เรื่อยเปื่อยตามประสาคนนอกวง

"ยักษ์ กูหิวข้าว พากูไปกินข้าวหน่อย"


"เดี๋ยวผมพาไป" เท่อาสา

"ไม่เป็นไรค่ะ ดี้มากับยักษ์ ให้ยักษ์พาไปดีกว่า"

แม้ภาพรอบตัวฉันจะหมุนตามประสาคนเมา แม้การทรงตัวของฉันจะไม่ปกตินัก
แต่ฉันก็รับรู้ได้ว่าฉันไม่ควรไปกับเขา คนแปลกหน้าคนนี้

ในระหว่างที่ยักษ์ยังคุยกับฝ้ายอย่างต่อเนื่อง เท่เองก็พยายามคุยกับฉัน 
และเริ่มรุกมากขึ้นด้วยการกระทำ เขาเอื้อมมือมาปัดผมให้ฉันเป็นครั้งคราว
จนฉันต้องหันไปว่ายักษ์ที่ไม่ดูแลฉันเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่เป็นคนพาฉันมาที่นี่
ยักษ์จึงดึงฉันไปนั่งบนตัก เพราะในตอนนั้นฉันเริ่มทรงตัวนั่งไม่อยู่แล้ว

"มึง.. กูหิว มึงฟังกูหน่อย" ฉันตะโกนเสียงอู้อี้บอกยักษ์ในขณะที่หน้ายังคบซบอยู่ที่อก

"มึงไปซื้อดิ เซเว่นอยู่ข้าง ๆ "


"กูเมา กูไม่ไหว"


"เดี๋ยวกูพาไปกินข้าวเอง กูหิวเหมือนกัน" 
เท่บอกยักษ์และพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

"เออมึง กูฝากพาไปกินข้าวหน่อย" ฉันได้ยินเสียงยักษ์พูดกับเท่แม้จะไม่ได้ลืมตา

"ป่ะ เดี๋ยวพาไปกินข้าวนะ"


"กินเสร็จแล้วกลับมานะ เดี๋ยวกลับพร้อมกัน" ยักษ์กำชับกับฉัน

"เออ" ฉันตอบ

เท่พยุงฉันลงมาจากชั้น 2 และออกมาหน้าร้านเพื่อเรียกแท็กซี่

"เดี๋ยวเราไปกินราเมนกันนะ มีเจ้าอร่อยอยู่เจ้านึง" เขาพูดในขณะที่พยุงฉันขึ้นแท็กซี่
--
ภาพตัด
ฉันงัวเงียตื่นขึ้นมาในห้องของเท่
โทรศัพท์แสดงเบอร์ของยักษ์ที่ไม่ได้รับ 3 สาย
ฉันกดโทรหายักษ์ทันที

"ฮัลโหล มึงอยู่ไหน"


"มึง กูอยู่ไหนไม่รู้ เพื่อนมึงพากูมาที่ไหนไม่รู้"


"มึงโอเคไหม"


"กูโอเค"


"มึงกลับมาหากูที่ร้านเลย"


"กูอยู่ไหนกูยังไม่รู้เลย กูเมา กูไปไม่ไหว"


"มึงโอเคปะ มึงอยากอยู่กับเพื่อนกูไหม"

"ไม่" ฉันตอบทั้งที่เริ่มจะประครองสติไม่ไหว

"ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ" เสียงเท่กระซิบอยู่ข้าง ๆ ฉัน

"มึงกูอยากกลับห้อง มารับกูหน่อย"


"มึงอยู่ไหน เอาดี ๆ "


"ไอเหี้ย กูบอกว่ากูไม่รู้ มารับกูดิ๊ คุณ.. คุยกับยักษ์ที" 
ฉันยื่นโทรศัพท์ให้เท่เพื่อให้เขาบอกที่อยู่
--
เรียกแท็กซี่นะ
ฉันตื่นมาอีกครั้งบนเตียง ในหัวปวดตุบ ๆ จากอาการเมา
แสงสว่างจากโทรศัพท์ส่งสัญญาณเตือนให้ฉันรับสายเรียกเข้า

"พี่ดี้ พี่อยู่ไหนคะ" เสียงฝ้ายดังมาจากปลายสาย

"พี่ไม่รู้" 


"พี่เดินลงมาจากห้องแล้วเรียกแท็กซี่นะ"


"ยักษ์อยู่ไหน ขอคุยหน่อย" ฉันได้ยินเสียงฝ้ายบอกยักษ์ให้มาคุยกับฉัน

"มึง มึงอยากอยู่กับเท่ปะ ถ้ามึงอยากอยู่มึงแค่บอกกูมา แล้วกูจะไม่โทรมากวนมึงแล้ว"

"กูไม่อยากอยู่มึง กูอยากกลับห้อง" เท่เปิดประตูเข้ามาในห้องเมื่อฉันพูดจบ

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย เอาไอ้เท่มาคุยดิ๊ เดี๋ยวกูให้ฝ้ายคุย" ฉันส่งโทรศัพท์ให้เท่

"มึงนอนเฉย ๆ นะ อย่าทำอะไรพี่เขานะ" ฉันได้ยินเสียงดังมาจากโทรศัพท์

"จ้า.. นอนจ้า ไม่ทำจ้า ดี้หลับไปแล้ว" เขาวางสายและโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง

"ทำไมคุณพาเรามานี่"


"ก็คุณบอกว่าอยากนอนนี่คะ คุณบอกไม่อยากกินข้าวแล้ว"


"เราไม่ได้พูด" เท่ก้มลงจูบฉันก่อนที่สติของฉันจะดับวูบไป


ฉันนั่งจ้องมองออกไปยังริมหน้าต่าง พยายามคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน 
ยักษ์ที่นอนหลับตาอยู่ข้าง ๆ เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอลล์จับมือฉันเอาไว้

"มึง กูเสียใจ กูไม่น่าพามึงไปร้านเลย"


"ไม่เป็นไรมึง กูพลาดเองที่เมาแล้วไม่ดูแลตัวเอง"


"ไอเหี้ยเอ๊ย กูเลิกคบแม่งแล้ว ไม่เกรงใจกูเลย หลายทีละไอ้เหี้ย"


"เออน่ะมึง เดี๋ยวกูก็ลืมแล้ว" ฉันพูดเพื่อไม่ให้ยักษ์รู้สึกแย่มากไปกว่าที่เป็นอยู่
แม้ว่าฉันไม่อาจรู้เลยว่ามันจะมีวันนั้นหรือเปล่า

"ต่อไปกูจะไม่พามึงไปไหนแล้ว กูหวง กูหวงมึงมาก"
ฉันบีบมือยักษ์ และจ้องมองเขาที่ยังคงหลับตา

"ไม่เป็นไรมึง คราวหน้าอย่าพากูไปต่อที่ไหนก็พอ"


"ไม่เป็นไรนะ ยังไงกูก็รักมึง"

ฉันได้แต่จ้องมองยักษ์เงียบ ๆ และปล่อยให่้เขาจมดิ่งอยู่ในความมึนเมานั้น
ในขณะที่ฉัน.. 
จมดิ่งอยู่ในความสมเพชตัวเอง







SHARE
Writer
Loverdose
Wandering girl
My name is Love.

Comments