Wait.
เจ็ดเดือน






สองร้อยเก้าวัน





ห้าพันสิบหกชั่วโมง





เก้าพันแปดร้อยห้าสิบเจ็ดไมล์





นั่นคือระยะห่่่างของเราทั้งคูู่


เป็นระยะห่างที่ถูกขวางกั้นด้วยกระแสเวลาและระยะทางที่ไม่อาจใช้สองเท้าเดินไปถึงได้


ใครๆ ต่างก็รูู้ดีว่าเธอคนนี้คิดถึงใคร แน่ล่ะว่าตัวเธอเองก็รู้

หัวใจอาจจะถูกสร้างมาเพื่อให้คิดถึงเขาคนนั้นตลอดไป


เธอคิดอย่างนั้น


วันเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างที่เป็นมาตลอด มันไม่เคยคอยใคร ไม่เคยเห็นใจใคร ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปราวกับเครื่องจักรไร้รูปร่าง


บางครั้งก็ดูช้า และบางครั้งก็ดูเร็ว


เธอเคยเฝ้ามองเข็มนาฬิกาที่กระดิกทีละนิดแต่ดูรวดเร็วในวันที่เธอจะได้พบเขาเป็นครั้งสุดท้าย เคยเฝ้ามองวันในปฏิทินตั้งโต๊ะที่กว่าจะผ่านพ้นไปได้แต่ละวันดูยาวนานในวันที่เขากับเธอห่างกันไกลขนาดที่ไม่สามารถพบเจอกันได้


คิดถึง


เป็นคำที่เธอส่งผ่านสายลมไปให้ถึงเขาที่อยู่อีกซีกโลกบ่อยที่สุด


และเธอก็เชื่อว่าเขานั้นรับรู้






'ถึงสนามบินแล้วรึยัง'


'ถึงแล้ว ทำไมเหรอ'


'จะไปส่ง ตอนนี้อยู่บนรถ'


'ห๊ะ'


เสียงห๊ะเล็กๆ แต่แสดงออกถึงความแปลกใจอย่างเหลือล้นนั่นทำให้เธออมยิ้ม


เขายังร่าเริงอยู่เลยทั้งที่ต้องไปไกล


นั่นคือสิ่งแรกที่เธอคิด ซึ่งก็ถือว่าดี ถ้าเขายังร่าเริงอยู่ได้ ก็คงจะไม่ร้องไห้อย่างที่เคยพูดเอาไว้หรอก






สองขาพาร่างของเธอเข้าไปในหมู่คน ทั้งรู้จัก ทั้งคุ้นหน้า ทั้งไม่เคยแม้แต่สบตา และคนสำคัญอย่างเขา


รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าขาวทันที่ดวงตาเราประสานกัน


บางคนอาจรู้จักเธอ บางคนอาจไม่รู้จักเธอ แต่ในช่วงเวลานั้นไม่มีสายตาคู่ไหนที่จับจ้องเธอสำคัญเท่ากับสายตาของเขา


'ไหนบอกว่ามาไม่ได้'


'ก็มาไม่ได้'


'อ้าว'


'แต่ยังไงก็ต้องมา'


เขายิ้ม เป็นยิ้มที่สวยเหมือนเดิม


แค่คิดว่าจะไม่ได้เห็นอีกนานก็แทบจะร้องไห้ตรงหน้าอยู่แล้ว


ช่วงเวลาในวันนั้นที่ได้อยู่ด้วยกันมันราวๆ สองชั่วโมง แต่น่าแปลกที่สำหรับเธอมันสั้นยิ่งกว่าสองนาที


เขาจะไปแล้ว


เขาจะไปจากเราแล้ว


ในหัวของเธอมันเอาแต่กู่ร้องคำนี้จนน่าปวดหัว


ยิ่งตอนที่อีกฝ่ายเดินเข้ามา กวาดสายตามองเพื่อนรอบตัวแล้วน้ำตาไหลนั่นยิ่งทำให้เธอปวดใจ


อย่าร้องไห้ ได้โปรด ;


เธอเฝ้ามองเขาจากข้างหลัง ไม่มีสักวินาทีที่เธอคิดจะละสายตา คนแล้วคนเล่าเดินเข้าไปหาเขา สวมกอดอย่างเต็มรัก อย่างเต็มคิดถึง อย่างรู้กันดีว่าอีกนานถึงจะได้ทำแบบนี้อีกครั้ง


เธอเองก็เช่นกัน


สายตาของเราประสานกันอีกครั้ง และครั้งนี้มันน่าเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก


เขาพยักหน้า เธอพยักตอบแล้วสาวเท้าเข้าไปหา ไวกว่าความคิด ไม่รอให้ใครบอก ไม่รอให้เขาอนุญาต เธอสวมกอดเขาอย่างรวดเร็ว


เขาตัวสั่น


คงเพราะร้องไห้มาเกือบสิบนาที ผสมกับอุณหภูมิในสนามบินที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเย็นเฉียบ


เขาตัวสั่นไม่หยุด


เธอต้องกดเขาเข้าหาตัวมากขึ้น กอดเต็มแรงมากขึ้น และลูบหัวอย่างแผ่วเบามากขึ้น


'อย่าร้องเลยนะ'


'...อือ'


'ดูแลตัวเอง...ให้ดีนะ'


'อื้อ...พี่รู้แล้ว'


'รู้แล้วต้องทำ'


'พี่จะทำ'


'สัญญานะ'


'พี่สัญญา'


เราผละออกจากกัน สบตากันอีกครั้ง ยิ้มให้กันด้วยความรู้สึกเดียวกัน


จนวินาทีสุดท้ายที่เห็นเขา เธอก็ยังยิ้มให้อีกฝ่ายเหมือนเดิม


จะรอนะ


จะรอแน่ๆ ไม่ต้องห่วง


ต่อให้ใครไม่รอ คนทางนี้จะรอ




ซึ่งเธอก็รอมาตลอด


เจ็ดเดือน


สองร้อยเก้าวัน


ห้าพันสิบหกชั่วโมง


เก้าพันแปดร้อยห้าสิบเจ็ดไมล์



ระยะห่างที่กั้นกลางของทั้งคู่กำลังจะสิ้นสุดลง


เขากำลังจะกลับมา กลับมาใกล้เธอกว่าเดิม


กลับมาใกล้กันอย่างที่จะเป็น


— 2 . 11 . 19





รออยู่เสมอ ไม่เคยไม่รอคุณ :-)
SHARE
Writer
rainclouds
sister
I'm not a sun, I'm just a rain clouds.

Comments