สายวันหนึ่ง ฉันตื่นขึ้น ถูกยุงกัด
บ้าน ราวกับไม่ใช่บ้าน
ถูกฉาบอิฐฉาบปูน ทาสีกากเก่าเกิดริ้วยาว ราวไร้การดูแลรักษา
บ้าน ที่ซึ่งว่าอบอุ่นนักหนา หรือแท้จริงกลับเป็นว่า เพียงสถานที่ซุกหัวนอน
ที่อยู่อาศัยหรือ... อาศัยเพียงกายแต่ใจหาไม่พบหรือเปล่า
บ้านสามชั้น กว้างเกินไป ใหญ่เกินกว่าการรวมตัวของคนกลุ่มหนึ่ง
เลือดเนื้อเชื้อไขอาจมีสัญลักษณ์พันธุกรรมเหมือนกัน แต่ไม่ผูกพันเกี่ยวโยงกันมากพอที่จะสัมผัสถึงกันได้
ห้องน้ำเหม็นอับเหม็นชื้นกลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยโชยจากชักโครก ครัวไม้ถูกปลวกแทะจวนพังมิพังแหล่ ไม่มีผู้ใดแคร์ ขอแค่ยังอยู่อาศัยได้
สิ่งปลูกสร้างเปล่าดายแสนวังเวงนี้ ยังเหลืออุ่นไอใดเล่าให้เอื้อมคว้าหาจับกระชับกอด




ฉันอยู่ในครัวซอมซ่อ รอวันเวลากัดกร่อนผุพังไปเรื่อยอย่างไม่ยี่หระ
เวลาสาย แดดแยงแทงทะลุบานหน้าต่างเป็นแนวเฉียงจากทิศตะวันออก แต่ไม่แรงมากพอที่จะเยื้องย่างมาถึงฉัน
ผู้อยู่ในมุมอับ ห้องหับปราศจากแสง ดวงใจทึมทึบของฉันเพียงเต้นตุบตับไปตามสัญญาณชีพบ่งบอกว่ายังมีชีวิตอยู่
หรือเพียงแค่ปรากฏกาย มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้เท่านั้น
อย่าถามถึงใจฉันเลย... ฉันไม่รู้
ไม่อาจรู้ว่ามันหลบเร้น เล่นซ่อนแอบ หรือหนีหายตายจากร่างกายนี้ไปแล้วกี่นาน




ยุงตัวแล้วตัวเล่า ฝังริมฝีปากเรียวแหลมดั่งคมเข็ม
ฉันยืนนิ่งงันระหว่างกรอกน้ำที่ไม่รู้ว่าสะอาดหรือไม่ หรือเครื่องกรองน้ำชำรุดไปแล้วแต่เรายังใช้มันเพื่อหลอกตัวเองให้ตายใจว่าน้ำพวกนั้นยังดื่มกินได้ ไม่มีสารพิษ
ยุงกัด ความคันยุบยับถลาตัวลงบนต้นขา ปลีน่อง และหลังเท้าอันริ้วไปด้วยเส้นเลือด
ฉันสาบานว่าฉันปัดป้องการประทุษร้ายนี้ ฉันพยายามที่สุดแล้ว
แต่ยุงมันยังกัด กัดไม่ปล่อย ราวกระเหี้ยนกระหายเลือดไม่หยุดหย่อน
ท้องว่างกลวงเปล่าในตอนเช้าค่อนสายของยุงมีขนาดเท่าไหนกัน
มันถึงพยายามกัด พยายามกิน บางทีอาจให้สิ่งตอบแทนมาเช่นการป่วยไข้นอนซมจมหมอน
ฉันสารภาพก็ได้ว่าไม่อยากใส่ใจมันนัก บนผิวริ้วเส้นเลือดของฉันจึงมีรอยปุ่มนูนแดงจากน้ำลายของยุงร้าย




หรือฉันควรปล่อยให้ตัวเองป่วยไข้ไปเสีย
ปล่อยปะละเลยกับร่างกายตัวเอง เฉกเช่นกับบ้าน สถานที่ซึ่งเกิดรอยแตกร้าวรานอย่างเงียบงัน
คนในบ้านต่างคนต่างอยู่ ฉันไม่รู้ว่าจะเรียกว่าครอบครัวได้เต็มปากเต็มคำหรือเปล่า
ไม่รู้หรอก... สภาพฉันคงไม่ต่างจากนี้เท่าไหร่
ผุร่อน เดียวดาย ขาดการบำรุงซ่อมแซมมานานโข
อย่าว่าแต่เตาผิงของบ้านเลย เตาแก๊สน่ะเหรอ... แก๊สหมดไปนานแล้ว
ฉันไม่มีทางได้ลิ้มรสอาหารอร่อย ความบกพร่องนี้ปล่อยให้ท้องกิ่วหิวนานจนชาชิน
ดวงไฟขับเคลื่อนกำลังในใจฉันก็เช่นกัน... หมดไปนานแล้ว
เหลือเพียงร่าง เหลือเพียงบ้าน
เหลือเพียงเท่านั้น... ไร้ซึ่งความอุ่นอวลหอมหวานหรือวิญญาณใดมาสิงสู่ .
SHARE
Writer
Cheloline
nymph of cactuses
just an ordinary girl with short hair

Comments