ชีวิตในวัยเด็ก Philophobia 2
มันแย่ตรงที่ผมดันมีความรักขึ้นมาในขณะที่ผมไม่สามารถจะอยู่กับความรักที่เกิดขึ้นได้ มันแย่มากเลยนะครับ ผมได้แต่แอบมองเธอและหวังในใจลึกๆว่าเธอจะสนใจผมบ้าง จนวันนึงเธอเริ่มมองผม ส่งยิ้มให้ผม ตอนนี้ผมติดกับดักของเธอเข้าแล้ว และแล้ววันนึงผมก็ได้ยินข่าวว่าเธอกำลังจะคบกับใครอีกคน ในวันนั้นเองภาพความทรงจำทั้งหมดที่ผมมีต่อเธอรวมทั้งความรู้สึกของผมได้พังทลายลงมา ผมไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่าง ทุกสิ่งที่เธอทำมันคืออะไรกัน และผมก็เข้าใจว่าผมแค่คิดไปเอง วินาทีที่ผมได้เข้าใจทุกอย่าง ผมรู้สึกเหมือนถูกแทงเข้ากลางอกข้างซ้าย มันปวดร้าวจนชาไปหมด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกยังไงต่อไป มันเหมือนหัวใจที่พังแล้วยังต้องมาพังซ้ำอีก เป็นครส.ที่ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับ ความรู้สึกทั้งโกรธทั้งเสียใจ แทบจะล้มทั้งยืนเลยครับ

ใครมันจะไปรักเราวะ ไม่มีหรอก

สิ่งที่เกิดขึ้นผมไม่สามารถรับมือได้ แต่ก็ไม่สามารถเอาออกไปได้เช่นกัน ยิ่งเธอทำเหมือนว่าเป็นห่วงผมยิ่งอยากจะร้องไห้ 

"ได้โปรด อย่ามอบความห่วงใยนั้นให้ผมเลย มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน"

เป็นการอกหักครั้งแรกในชีวิต ไม่นับตอนสมัยเด็กที่ผมแอบชอบเพื่อนในห้องคนนึง และปีสุดท้ายก่อนที่เขาจะย้ายโรงเรียนเขาก็ได้สารภาพรักกับเพื่อนสนิทของผม ตลกดีครับ

ไม่อยากผูกมัดกับใคร ผมไม่เชื่อว่าจะมีใครที่รักผมโดยไม่หวังอะไร ทุกคนที่เข้ามาล้วนแล้วแต่ต้องการอะไรสักอย่างจากผมทั้งนั้น ไม่มีใครรักผมเพียงเพราะรักผมหรอก ไม่เคยมี

เด็กคนหนึ่งที่ญาติผู้ใหญ่คอยจับตามองอยู่เสมอ สิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกมีตัวตน คือเมื่อผมได้รับคำชื่นชมจากการได้คะแนนสอบที่ดี เกรดที่ดี และอยู่ในกรอบที่พวกเขาคิดว่าดี :)                                                                                                              
ในทางกลับกัน ในช่วงเวลาที่ผมทำอะไรไม่ได้อย่างที่พวกเขาหวัง ผมก็จะถูกตำหนิ มันอึดอัดจนผมไม่อยากจะทำอะไรเลย...ถ้าสิ่งที่ผมทำมันออกมาแย่มากขนาดนั้น ก็ทำเองเถอะครับ 

พวกเขาไม่ยอมรับฟังความคิดของผม พวกเขาทำเหมือนจะทำอะไรกับผมก็ได้ คิดว่าสักพักผมก็คงลืม ซึ่งมันไม่จริง ผมไม่เคยลืม ทุกๆอย่างยังคงเป็นปมในใจตลอดมา พวกเขาไม่ยอมรับการตัดสินใจของผม พวกเขายัดเยียดสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาให้กับผม พวกเขาเอาสิ่งที่พวกเขาทำพลาดในอดีตมาตีกรอบผม พวกเขาไม่เคยรักผมจริงๆเลยสักครั้ง ไม่เคยเลย

ทำไมล่ะ มันจำเป็นต้องพูดเหมือนไม่ยอมรับในสิ่งที่ผมเลือกด้วยหรอ? ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ดูผิดไปซะหมด แค่เสื้อตัวโปรดยังเลือกที่จะใส่มันไม่ได้เลย...ผมสามารถทำอะไรได้บ้าง ? ของเล่นที่ผมอยากได้มากๆก็ไม่ได้ ต่อให้ผมบอกว่าอยากได้อันนี้ถึงสิบรอบเขาก็ไม่คิดว่ามันสำคัญอยู่ดี จนผมเหนื่อยที่จะต่อสู้แล้ว ในเมื่อผมทำอะไรไม่ได้ ผมไม่มีสิทธิแม้แต่กับตัวผมเอง ผมยอมแพ้แล้ว

ผมบอกเขาว่า ไม่ 
ทั้งที่ข้างในมันไม่ใช่แบบนั้นเลย

เพื่อให้ทุกอย่างมันจบๆไป และเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับผมอีก ช่วงเวลานั้นผมเข้าใจความรู้สึกของเด็กที่หนีออกจากบ้านเลยครับ ผมไม่แปลกใจเลยสักนิดกับสิ่งที่พวกเขาทำไป ผมเข้าใจมากๆ

สิ่งเหล่านี้ฝังลึกลงไปในหัวใจของผม ในทีี่สุดผมก็กลายเป็นคนที่เครียดง่ายมากๆไม่ว่าจะทำอะไรก็จะกังวลเสมอว่าคนอื่นๆจะคิดยังไง ถ้าผมทำพลาดไปคนอื่นๆจะต้องเกลียดผม แต่ในทางตรงกันข้ามผมจะทิ้งคนในครอบครัว ผมจะพยายามไม่ยุ่งกับพวกเขา ผมจะทำร้ายจิตใจพวกเขาให้ได้มากที่สุด อะไรที่ทำให้พวกเขาเสียใจผมจะทำ อะไรที่ห้ามผมจะทำให้หมด ทั้งๆที่ลึกๆแล้วผมก็รู้ว่าผมไม่ควรทำตัวแบบนี้ ผมรู้สึกผิดทุกครั้งที่ทำไป แต่กลับไม่กล้าจะขอให้เขายกโทษให้ด้วยซ้ำ มันเป็นสิ่งที่รู้ว่าไม่ควรจะทำแต่กลับเลิกทำไม่ได้ ผมไม่เคยให้อภัยตัวเองเลย ผมเสียใจ ผมรู้สึกเหมือนแบกความผิดอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่ผมทำได้มีเพียงนั่งเครียดเพื่อที่จะไม่ให้ใครมาตำหนิว่าผมนั้นไร้หัวใจ ยิ่งนานวันเข้าสิ่งเหล่านี้ก็กลายเป็นบุคลิคของผมโดยไม่รู้ตัว ผมกลายเป็นคนที่โลกมืดมน ผมไม่เชื่อใจใคร ผมเริ่มตีตัวออกห่างจากสังคม ผมกลายเป็นคนไม่กล้าเข้าสังคม ผมคิดว่าทุกคนคอยจ้องจับผิดผมอยู่ตลอดเวลา ผมรู้สึกโดดเดี่ยว ผมเริ่มคิดถึงความหมายของการมีชีวิต 
ผมอยากหายไปไม่ใช่ผมไม่พยายาม ผมพยายาม ผมพยายามตลอดมา
ทำไมทุกคนเอาแต่โทษว่ามันเป็นความผิดของผมล่ะ

คุณรู้มั้ยตอนนี้ตอนที่ผมกำลังพิมพ์ข้อความนี้ผมกำลังนั่งร้องไห้วันนี้วันที่ 6 ตุลาคม 2562 เวลา 0:31 น.ผมขอโทษที่ผมมาเล่าเรื่องส่วนตัวให้คุณฟัง ขอบคุณคุณนะครับที่อ่านมาถึงตรงนี้ 

วันนี้ผมคงเครียดไปหน่อย เรื่องราวเก่าๆก็เลยได้โอกาสโจมตี ผมคงยังเข้มแข็งไม่พอ
โลกใบนี้ไม่ได้สวยงาม มันเหมือนกับดอกกุหลาบที่มีหนามซ่อนอยู่ คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อที่ผมพูดนะครับ เพราะทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา รวมถึงตัวผมเองด้วย

สุดท้ายนี้ขอให้ทุกๆคนที่หลงเข้ามารวมทั้งตัวผมนั้น
 เข้มแข็งพอที่จะอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุขนะ

SHARE
Written in this book
โลกของคนขี้ขลาด
มุมมองของวัยรุ่นคนนึงที่มีต่อโลกใบนี้ โลกที่ความรักไม่ได้สวยงาม
Writer
Pply
Narmal Human
Thailand. 16 Y

Comments

Pg__
8 months ago
เราจะเข้มแข็งมากกว่าเมื่อวาน และพรุ่งนี้เราจะเข้มเเข็งกว่านี้ ได้โปรด...จงเชื่อเรานะ
Reply