แบบนี้เขาเรียกโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่นะ :) Philophobia 2
มันแย่ตรงที่ผมดันมีความรักขึ้นมาในขณะที่ผมไม่สามารถจะอยู่กับความรักที่เกิดขึ้นได้ ลองนึกถึงเช้าวันหนึ่งในฤดูหนาวซึ่งเป็นเช้าที่เครื่องทำน้ำอุ่นเสียสิครับ มันแย่มากๆเลยครับ ผมได้แต่แอบมองเธอและหวังในใจลึกๆว่าเธอจะสนใจเราบ้าง เธอเริ่มมองผม ส่งยิ้มให้ผม ตอนนี้ผมติดกับดักของเธอเข้าแล้ว และวันนึงผมก็ได้ยินข่าวว่าเธอกำลังจะคบกับใครอีกคน ในวันนั้นเองภาพความทรงจำทั้งหมดที่ผมมีต่อเธอรวมทั้งความรู้สึกของผมได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆผมเข้าใจอะไรหลายๆอย่างจริงๆแล้วเธอไม่ได้ส่งยิ้มให้ผม เธอส่งยิ้มให้ใครอีกคนข้างหลังผมต่างหากวินาทีที่ผมได้เข้าใจทุกอย่าง กำแพงหัวใจของผมก็ก่อตัวสูงขึ้นสูงจนมองไม่เห็น ความรู้สึกทั้งโกรธทั้งเสียใจถาโถมเขาใส่ผม เข่าแทบทรุดเลยล่ะครับ "เสียดาย"  ความคิิดที่แล่นเข้ามาในหัวของผมมีแต่ความคิดที่ว่า "เธอทำแบบนี้ทำไม"  "เธอเห็นเราเป็นตัวอะไร"

ใครมันจะไปรักเราจริงๆวะ ไม่มีหรอก

สิ่งที่เกิดขึ้นผมไม่สามารถรับมือได้ แต่ก็ไม่สามารถเอาออกไปได้เช่นกัน ยิ่งเธอทำเหมือนว่าเป็นห่วงผม ผมยิ่งอยากจะร้องไห้ให้ขาดใจอยู่ตรงนั้น สิ่งที่ผมอยากจะบอกกับเธอมากๆคือ
     "ได้โปรด อย่ามอบความห่วงใยนั้นมาให้ผมเลย มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน"
เป็นการอกหักครั้งแรกในชีวิต ไม่นับตอนสมัยเด็กที่ผมแอบชอบเพื่อนในห้องคนนึง และปีสุดท้ายก่อนที่เขาจะย้ายโรงเรียนเขาก็ได้สารภาพรักกับเพื่อนสนิทของผม ตลกดีครับ

ผมไม่อยากผูกมัดกับใคร ผมไม่เชื่อว่าจะมีใครที่รักผมโดยไม่หวังผลประโยชน์อะไร ทุกคนที่เข้ามาล้วนแล้วแต่หวังผลประโยชน์กับผลทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่คนในครอบครัว...

ใช่ครับ ผมโชคดีอย่างนึงที่ผมเกิดมาพร้อมกับทักาะในการเรียนรู้ที่ยอดเยี่ยม ผมจึงเรียนเก่งจนเป็นตัวท็อปของห้องมาโดยตลอด แน่นอนว่าญาติผู้ใหญ่ก็คอยจับตาดูผมอยู่เสมอ ทุกๆครั้งที่ผมทำคะแนนได้ดีผมจะได้รับคำชื่นชมเป็นค่าตอบแทน นั่นจึงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้สึกมีตัวตน                                                                                                             
เด็กอ่ะครับ เวลาที่ทำอะไรพลาดก็อยากจะได้รับการให้อภัยและกำลังใจใช่มั้ยล่ะครับ
แต่โชคร้ายหน่อยที่ทุกๆครั้งที่ผมทำอะไรไม่ได้ดั่งใจพวกเขา ผมก็จะถูกตำหนิต่างๆ
จนผมไม่อยากทำอะไรแล้ว...ทำไปก็ไม่ถูกใจเขาอยู่ดี สู้ไม่ทำยังดีกว่า จริงมั้ยล่ะครับ

พวกเขาไม่ยอมรับฟังความคิดของผม พวกเขาทำเหมือนจะทำอะไรกับผมก็ได้ เด็กๆแปปเดียวก็ลืม พวกเขาไม่ยอมรับการตัดสินใจของผม พวกเขายัดเยียดสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาให้กับผม พวกเขาเอาสิ่งที่พวกเขาทำพลาดในอดีตมาตีกรอบผม พวกเขาไม่เคยรักผมจริงๆเลยสักครั้ง ไม่เคยเลย

ทำไมล่ะครับทั้งๆที่พาผมไปว่ายน้ำแท้ๆแต่พอผมเล่นสไลเดอร์ข้างๆสระกลับถูกตำหนิว่าไม่มีประโยชน์เสียเวลาพวกเขามาเฝ้าซะงั้น การไปว่ายน้ำของผม=ห้ามเล่นของเล่น

ทำไมเวลาจะเลือกดูหนังสักเรื่องเขาต้องคอยถามว่ามีประโยชน์อะไร ในบางครั้งที่ดูจบแล้วก็กล่าวว่าหนังเรื่องนี้ไม่มีสาระซึ่งเป็นเรื่องที่ผมเลือกผมอยากดูผมดูไม่ได้หรอ ทำไมล่ะ ทำไมถึงต้องพูดเหมือนไม่ยอมรับในตัวผมแบบนี้ด้วย ไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ดูผิดไปซะหมด แค่เสื้อตัวโปรดยังเลือกที่จะใส่มันไม่ได้เลย...ผมสามารถทำอะไรได้บ้าง ? ของเล่นที่ผมอยากได้ก็ไม่เคยได้เลย มันคงเปลืองเงินมากสินะครับ ไม่เป็นไรผมเข้าใจ

ผมแค่อยากลองผิดลองถูก เล่นสนุกๆเหมือนเด็กคนอื่นๆเขาบ้าง...ก็แค่นั้นเอง

สิ่งเหล่านี้ฝังลึกลงไปในหัวใจของผม จนผมเป็นคนที่เครียดง่ายมากๆไม่ว่าจะทำอะไรก็จะกังวลเสมอว่าคนอื่นๆจะคิดยังไง ถ้าผมทำพลาดไปคนอื่นๆจะต้องเกลียดผม ผมไม่เคยได้รับการให้อภัย ผมรู้สึกเหมือนแบกความผิดอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่ผมทำได้มีเพียงการมานั่งเครียดเพื่อที่จะไม่ให้ใครมาตำหนิ ยิ่งนานวันเข้าสิ่งเหล่านี้ก็กลายเป็นบุคลิคของผมโดยไม่รู้ตัว ผมกลายเป็นคนที่ไม่เชื่อใจใคร ผมตีตัวออกห่างจากสังคม ผมกลายเป็นคนไม่กล้าเข้าสังคม ผมคิดว่าทุกคนคอยจ้องจับผิดผมอยู่ตลอดเวลา ผมรู้สึกโดดเดี่ยว ผมเริ่มคิดถึงความหมายของการมีชีวิต 
ผมอยากหายไปและทุกๆอย่างก็แย่มากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าคุณได้อ่านตอนที่ 1 คุณจะรู้ว่ามันแย่แค่ไหนและไม่ใช่ผมไม่พยายาม ผมพยายาม ผมพยายามตลอดมา ทำไมทุกคนเอาแต่โทษว่ามันเป็นความผิดของผมล่ะ
คุณรู้มั้ยตอนนี้ตอนที่ผมกำลังพิมพ์ข้อความนี้ผมกำลังนั่งร้องไห้วันนี้วันที่ 6 ตุลาคม 2562 เวลา 0:31 น.ผมขอโทษที่ผมมาเล่าเรื่องส่วนตัวให้คุณฟัง ขอบคุณคุณนะครับที่อ่านมาถึงตรงนี้ 

วันนี้ผมคงเครียดไปหน่อย เรื่องราวเก่าๆก็เลยได้โอกาสโจมตี ผมคงยังเข้มแข็งไม่พอ
โลกใบนี้ไม่ได้สวยงาม มันเหมือนกับดอกกุหลาบที่มีหนามซ่อนอยู่ ความรักก็เช่นกัน
คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อทุกอย่างที่ผมพูดนะครับเพราะทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

สุดท้ายนี้ขอให้ทุกๆคนที่หลงเข้ามารวมทั้งตัวผมเองนั้น
 เข้มแข็งพอที่จะอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุขนะ

SHARE
Written in this book
โลกของคนขี้ขลาด
มุมมองของวัยรุ่นคนนึงที่มีต่อโลกใบนี้ โลกที่ความรักไม่ได้สวยงาม
Writer
Pply
Human
Thailand. 16 Y

Comments

tg__
12 days ago
เราจะเข้มแข็งมากกว่าเมื่อวาน และพรุ่งนี้เราจะเข้มเเข็งกว่านี้ ได้โปรด...จงเชื่อเรานะ
Reply