เช้าเดียวกัน

“ฉันอยากมีเช้าเดียวกันกับคุณในทุกๆวัน”

ตรงไปตรงมาแบบนั้นแหละดีที่สุด
ถึงฉันจะรู้ว่าความหวังนั้นจะถูกพังทลายทันทีที่พูดออกไป

“คุณก็รู้นี่ ว่ามันเป็นไปไม่ได้


ดูดบุหรี่มั้ย”

ชวนได้หน้าตาเฉยเสียจริง


เก้าอี้ไม่เข้าเซทกัน แม้แต่กับโต๊ะ
เตียงนอนที้ผ้าปูที่นอนกับหมอนสีตรงข้ามกันอย่างให้อภัยไม่ได้
ของใช้ถูกรือระเกะระกะ ไม่มีการจัดระเบียบอะไรทั้งนั้น
จาน ชาม ถูกทิ้งไว้ ประมาณได้ว่าน่าจะไม่ล้างมาเป็นอาทิตย์
พวกมันคงจะถูกสังเกตเฉพาะแค่ผู้มาเยือนอย่างฉันที่กำลังหันหน้าให้จากระเบียง

ไม่เหมือนเขาที่คงจะหันหลังให้พวกมัน เหมือนที่หันหลังให้กับทุกๆสิ่ง อยากจะรู้จริงๆ
อะไรกันนะที่จะมาทำให้เขายอมหันหน้าหา

แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่ฉัน
อาจเป็นเธอ เธอสักคน คนในอนาคต



เช้าที่ไม่มีเพลงเพราะๆปลุก
เช้าที่ไม่มีอาหารเช้าดีๆ
เช้าที่ไม่มีกลิ่นกาแฟลอยคลุ้งทั่วห้อง

ทั้งหมดไม่ใช่เช้าที่ฉันเคยฝันไว้เลยรู้มั้ย
แต่ว่ามันเป็นเพราะคุณนั้นแหละ

อาจจะเป็นเพราะ แค่คุณ มันก็เพียงพอ


เพราะว่าเช้าของฉัน มันช่างเหน็บหนาวเหลือเกิน
คุณก็คงเป็นเหมือนผ้าห่มตอนเช้าของฉัน



“ทำไม”
“หึ?”
“ทำไม ถึงเป็นผม”



“ไม่รู้สิ รู้แค่ว่า ไม่ใช่ใครก็ได้”


“อือ
แต่คุณรู้ใช่มั้ยว่า มันเป็นไปไม่ได้”


“อือ”

ฉันรู้ว่าคุณก็มีปัญหาของคุณ
และรู้ว่าไม่ควรจะก้าวก่าย


“อีกอย่าง
นี่มันเที่ยงแล้ว

ไม่น่าเรียกว่าเช้าแล้วนะ”

เสร่อ 


https://youtu.be/3bEh2vX323E
SHARE
Written in this book
สคสพ
เสพความสัมพันธ์
Writer
kradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments