โรคซึมเศร้าเข้าเดือนที่เก้า
      ‪ผิดหวังหลายอย่างเลยเนาะ ผิดหวังมาจนถึงเมื่อไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโดนถูกถามเรื่องฝึกงานต่อตปท.เนี่ยแหละ จำได้ว่าตอนนั้นไม่อยากตอบอะไรได้แค่พยักหน้า จนคนถามงงกับปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไป มีเหรอที่คนอย่างฉันจะปล่อยให้เกิดบรรยากาศที่น่ากระอักกระอ่วนใจแบบนี้ต่อ จำต้องรีบปรับสถานการณ์ให้เป็นปกติ ยิ้มบางๆ แล้วพูดเบาๆ ‬

"อยากไปสิคะ"
"อยากไปที่ไหนล่ะ"
"ฝรั่งเศส"
"เห้ย ที่นั่นดีอยู่นะ"

ดีสิ ดีแหละ 

ก็คงดีกว่าที่นี้ สถานที่ท่องเที่ยวเอย อากาศเอย ที่สำคัญมันคือความฝัน ความฝันที่อยากให้พ่อเห็นว่าฉันทำมันได้ 

      การสูญเสียมันคงเป็นความผิดหวังที่สุดในชีวิตของฉันเลยก็ว่าได้ โหยหาในสิ่งที่ต้องการ อยากทำในสิ่งที่คิดไว้ให้ใครคนนึง แต่เขากลับไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว จะว่าไปการที่อยู่ต่อไปโดยไม่มีเขา มันคงจะเงียบมากใช่ไหม? อาจจะไร้เสียงของเขา? แต่นั่นไม่ใช่เลย

เสียงเขายังดังชัดเจนอยู่ในหัวตลอดมา 

นั่นแหละ...  

ปัญหาใหญ่ของฉัน
      ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจที่ทำงานผิดปกติ สมองที่ไม่ได้รับการพักผ่อนและสายตาที่ดูจะสู้แสงแทบไม่ได้ ใช่..ฉันกำลังมีปัญหา ฉันนอนไม่หลับราวข้ามเดือนจนจะเกือบปี หากพบว่ามันเป็นอย่างนี้เรื่อยไป คงจะมีผลต่อการใช้ชีวิตประจำวันอย่างแน่นอน ก้าวไปยังสถานที่ที่คุ้นเคย กลิ่นแอลกอฮอล์และตัวยาหลากหลายชนิด 

โรงพยาบาล...

หากมันแล้วแต่สุดความสามารถที่จะพึ่งตัวเอง ก็คงเป็นใครสักคนที่ฉันพอจะพึ่งพาได้ และตัวฉันก็มาพบกับความจริงบางอย่าง เรื่องโรค .. โรคที่ตัวฉันคิดไว้ว่ามันควรจะเป็น 

"ทำงานตอนกลางวัน หมอจะจ่ายยาง่วงกับไม่ง่วงไปให้นะ"
"ค่ะ"
"พยายามคิดบวกเข้าไว้ โรคนี้มันจะหายได้ภายในสองถึงสามเดือนแล้วจะกลับมาเป็นอีกครั้ง"
"...."
"ถ้าชีวิตหนูดีขึ้น ไม่มีลงไม่มีขึ้น นิ่งๆอาการพวกนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก"

โรคซึมเศร้า

    กำถุงยาในมือแล้วอ่านอักษรบนหน้าตัวยาหลายๆครั้งจนกว่าจะเข้าใจหรือจนกว่าจะยอมรับว่าตัวเองเป็นจริงๆกันแน่ ไม่น่าเชื่อ...ว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวฉัน มันคงเป็นโรคที่ทุกคนมองว่าประหลาดหรือพยายามเรียกร้องความสนใจและฉันก็ไม่กล้าบอกใครแม้กระทั่งครอบครัวตัวเอง

อาทิตย์นึงได้กลับบ้านสองวัน วันที่กลับมาบ้านจะได้เจอกับคุณแม่ เธอดูผอมลง แววตาเศร้าๆแบบนั้นฉันเข้าใจมันดี 

"อยู่แต่ข้างบน ไม่ลงไปเลย"
"ก็แม่ชอบ"

     วันๆคุยกันไม่นับเป็นประโยค นับเป็นคำเสียส่วนใหญ่ นี่คงเป็นหนึ่งเหตุผลที่ไม่กล้าบอกคนในครอบครัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเราบ้าง อีกอย่างการสูญเสียเสาหลักของบ้านไป ทุกคนเองคงเสียใจไม่น้อยกว่ากัน 

เอาล่ะ..ฉันคงไม่ได้เป็นตัวแทนของตัวสีฟ้าที่มีชื่อเรียกว่าเศร้าซึมในการ์ตูนชื่อดังนั่นหรอกนะ ระบบสมองฉันยังมีตัวแฮปปี้ที่โผล่เข้ามาทำให้พอมีแรงดึงคนอื่นๆให้หายเศร้าได้ ความดีของเศร้าซึมคือการที่เข้าใจผู้อื่น เห็นใจผู้อื่นและรับฟังผู้อื่นอย่างถ่องแท้ จริงๆมนุษย์คนเราแค่ต้องการใครสักคนที่สามารถรับฟังเราได้อย่างตั้งใจก็เท่านั้นเอง
 
       หวังว่าจะกลับมาบอกลาโรคซึมเศร้า บอกถึงตัวฉันว่าสักวันฉันจะกลับไปสดใสเหมือนเดิม 


                                             02-02-2020







SHARE

Comments

takumacheerup
6 months ago
you can ^^
ลองวิธีนี้ยังคะ "เขียนขอบคุณ"
Reply
Ttnvi
6 months ago
🥰ขอบคุณค่ะ
takumacheerup
6 months ago
มีผลการศึกษาว่า การเขียนขอบคุณเป็นเครื่องมือในการรักษาโรคซึมเศร้าที่สะดวก ใช้เวลาน้อยกว่า ราคาไม่แพง และมีประโยชน์ในระยะยาว
ถ้าสนใจลองอ่านดูน๊า https://storylog.co/story/5db7ee87a9d7ecff7d976eb3