จิตใต้สำนึก ยังคงคิดถึงเธอ
     เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ...แค่เพื่อนธรรมดา ฉันแค่หวั่นไหวไปคนเดียว เธอเป็นมิตรกับทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ฉันที่มักคิดเข้าข้างตัวเองไปไกลว่าเธอคงจะมีใจให้ฉันสักนิด เพียงเธอหยิบยื่นไมตรีให้...ฉันก็คิดเอง เออเองไปไกล จนเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอใจดีกับคนอื่นๆ 

    ก็เธอไม่เคยรับรู้อะไรเลย ฉันคิดไปเอง และเจ็บไปเอง แค่ความกล้าที่จะบอกออกไปว่าฉันรู้สึกกับเธอยังไงฉันยังไม่กล้าเลย

     จนเวลาล่วงเลยมา ฉันตัดใจเพราะเห็นเธอมีคนรัก ใช้ชีวิตแยกห่างจากฉันไปทุกที เราเป็นแค่เพื่อนร่วมรุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยทำกิจกรรมร่วมกันบ่อยๆ เราอยู่กันคนละกลุ่มที่บางครั้งฉันอาจจะคิดไปเองว่าเรามีเวลาที่คาบเกี่ยวใช้เวลาด้วยกัน เธอมันจะอยู่ในที่ทางที่ฉันอยู่ อยู่ในหลายๆ กิจกรรมที่ฉันเข้าร่วม  ตอนนั้นฉันมีความสุขนะ ที่ได้แอบรักข้างเดียว มันรู้สึกดีที่ได้หวั่นไหว ได้พยายามเชียร์ให้เธอได้คบกับคนดีๆ ...แล้วมันก็กลายเป็นความเจ็บปวดอยู่เงียบๆ

     เวลาผ่านไป เราแยกย้ายไปใช้ชีวิต ติดต่อสื่อสารกันแค่กับคนในกลุ่ม แล้วเธอก็โคจรเข้ามาเกี่ยวข้องกับคนในกลุ่มของฉัน ฉันเห็นเธอ...แต่ไม่อยู่ในฐานะที่บอกความในใจ เพราะฉันเองก็มีคนรักไปแล้ว 

แต่ทำไมกันนะ จิตสำนึกของฉันยังไม่เคยลืมเรื่องราวของเธอ    ไม่รู้ว่าตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีมากเกินไป หรือว่าฝังใจเกินไป ฉันเลยยังไม่ลืม เธอก็ยังคงเป็นเธอ ฉันไม่กล้าไปพบเธอเพราะความหวั่นไหวที่มี ฉันมีความสุขและทุกข์ใจไปพร้อมกัน เหมือนอยู่ในเพลง ความจริงในใจ อย่างไรอย่างนั้น

    ฉันคงได้แค่เพ้อตรงนี้ ในพื้นที่ของฉันเอง ที่ไม่มีใครรับรู้

    บางครั้งฉันก็คิดนะว่าฉันได้บอกความในใจกับเธอไป เรื่องของเราจะเปลี่ยนไปไหม...ฉันก็คงได้แต่สงสัยเท่านั้นแหละ  ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบหรอก

ขอแค่ได้คิดถึงเธอบ้างก็พอแล้ว

SHARE
Writer
PrisonerOfLife
seeker
ขอให้ได้เขียนระบายให้โล่งใจ พอใจแล้วก็จะไปนอน

Comments