คนบ้าที่....
ความชอบที่ไม่ได้เปลี่ยนเป็นความรักผมรู้จักเธอครั้งแรกตอนเรียนปวส. เธอมักจะอยู่กับเพื่อน ดูเป็นคนเงียบๆ
มีโอกาสได้ทำความรู้จักในฐานะที่ผมเป็นหัวหน้า "ทำไมรู้สึกน่าสนใจ" บอกตัวเอง

เวลาผ่านไปถึงช่วงปี 2 
ผมเริ่มจีบเธอ สอนทำการบ้านบ้าง ไปดูหนังด้วยกัน ไปส่งเธอที่บ้านบ้าง
เมื่อมีวันที่มีความสุขก็ต้องมีวันที่มีความทุกข์ 
เมื่อผมได้รู้ว่าเธอมีคนในใจและก็มีคนที่จีบเธออยู่อีกคนที่แสดงออกชัดเจน 
ทำให้ตัดสินใจถามเธอ 
"นี่...เธอมีคนที่ชอบอยู่แล้วเหรอ  แล้วเธอคิดยังไงกับเรา"
"ใช่...ก็คุยๆดูกันไปก่อน"
"แล้วอีกคนที่เขาจีบเธออยู่ละ"
"เขาก็คุยๆเหมือนกัน"
"แล้วเธอตัดสินใจหรือยัง" 
"ยัง ก็คุยๆกันไป"
หลังจากนั้นผมก็ค่อยๆจางหายไปถึงแม้จะยังอยู่ห้องเดียวกัน 
พอเรียนจบผมก็ไปเรียนต่อภาคพิเศษที่นึง และผมกับเธอก็ได้เจอกันอีกครั้ง

ช่วงใกล้เรียนจบ ผมได้รู้มาว่าตอนนี้เธอโสด อะไรไม่รู้โดนใจให้ผมกลับไปจีบอีกครั้ง
เราสองคนก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนมีเหตุการณ์ที่ทำให้เธอไม่สามารถทำเรื่องเรียนจบได้
เพราะติดปัญหาการสอบบางตัว ทำให้เธอเคลียดมากจนทำอะไรไม่ถูก 
ผมก็เข้าไปช่วยเธอจนเธอก็ผ่านมันมาได้ เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ 
สุดท้ายก็จบที่ความทุกข์เหมือนเดิม โดยการที่เธอค่อยๆหายไป

ตัวผมเองก็ทำได้เพียง
"ขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของความสุขเรา"
ช่วงเวลาที่ได้คุยกับเธอมันทำให้ผมมีความสุขทุกๆครั้งจริงๆ
SHARE

Comments