น่าสมเพช

     ท่ามกลางหยดฝนโปรยปราย เด็กสาวยืนพิงขอบระเบียงหันหลังให้แส้น้ำบางเฉียบที่ฟาดใส่จนเจ็บไปทั้งแผ่นหลัง แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ขยับไปไหนจากจุดนั้น เส้นผมเปียกลู่ลงตามแรงโน้มถ่วง ใบหน้านิ่งเฉยแตกต่างกับดวงตาแสนเศร้า

     ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ก็ไม่รู้...

     บางครั้งความรักก็ทำให้เราดูเป็นคนโง่ ยอมทุกอย่าง...เพื่อให้เขายังอยู่ข้างกัน

     ยอมแม้กระทั่งเอามีดด้ามเดิมๆกดแทงหัวใจตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดบาดแผลเหวอะหวะที่ไม่สามารถรักษาได้อีกต่อไป

     หากเช่นนั้นก็ยังยินยอมที่จะกดมีดด้ามนั้นจนมิดด้ามด้วยตัวเอง

     ‘เมื่อไหร่จะเลิกชอบเขากัน’ เสียงดังก้องในสมอง

     ‘นั้นสินะ’ ตอบกลับเสียงในหัวด้วยรอยยิ้ม

     ‘รู้ทั้งรู้ว่าชอบไปก็ต้องโดยเขาทำแบบนี้ใส่’

     ‘ใจร้ายเนอะ’

     ‘โง่ให้เขาทำร้ายเอง’

     ‘โง่จริงๆนั้นแหละ’

     ‘...’

     ‘...’ เมื่อความเงียบเข้าครอบคลุม มีเพียงสุรเสียงจากฟากฟ้าที่ตกกระทบวัตถุ หมู่เมฆสีเทาเข้มเข้าครอบครองพื้นที่ของท้องฟ้าจนมองไม่เห็นแสงใดอีก

     เสียงฟ้าคำรามดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ใบหน้าก้มต่ำจนไม่อาจมองเห็นสีหน้าซึ่งเก็บซ่อนมานานหลายวัน ในอกเจ็บปวดเพราะถูกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

     ทุกสิ่งที่เผชิญมา เก็บสะสมเอาไว้ในขวดโหลที่บรรจุอารมณ์มากมาย

     จนวันที่เจ้าของขวดโหลนั้นเผลอทำมันร่วงหล่นจนแตกกระจาย...ความหนักหนาของมันสาหัสเกินกว่าจิตใจแสนอ่อนแอจะทานทน

     เมื่อความรู้สึกที่กักเก็บมานานเปิดออก สิ่งเดียวที่เธอคิดได้ตอนนี้คือปล่อยให้หยดน้ำอุ่นจัดคลออยู่รอบดวงตาจนต้องเงยหน้าขึ้นหักห้ามไม่ให้ความอ่อนแอซึ่งเป็นรูปธรรมในตอนนี้ไหลลงมาอาบแก้ม

     แต่ทำไม...ถึงทำไม่ได้กันนะ

     ถ้าหากหายไป...จะสนใจกันบ้างไหม ว่าเธอหายไปไหน เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า
 
     ‘ไม่สนใจหรอก’ ไม่ได้อยากทำร้ายหัวใจตัวเองตอนนี้ แต่ความจริง...ก็คือความจริง มันคือคำตอบที่คาดเดาเอาไว้ ทุกความรู้สึก ทุกการกระทำ ทุกตัวอักษรที่ไหลผ่านช่องแชทเหมือนยิ่งย้ำความคิด

     ยืนมองเครื่องมือสื่อสารที่นอนแน่นิ่งอยู่ในห้อง

     ยังรอข้อความจากเธอเสมอนะ

     หันมองหน้าจอทุกครั้งที่หน้าจอสว่างขึ้น

     เหมือนหมาหงอยที่กำลังนั่งรอเจ้านายกลับบ้านเลยนะ...

     อ่า...จะว่าไปแล้วเพื่อนๆก็เคยบอกว่าเธอเหมือนน้องหมาที่รักเพียงเจ้านาย

     นี่

     เมื่อไหร่จะกลับมานะ...

     ทำได้แค่คิดแบบนั้นความคิดด้านเลวร้ายก็ทำงานต่ออย่างไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย

     ‘อาจจะกำลังคุยกับคนที่สนใจก็ได้’ มีดด้ามใหม่กดลึกเข้ากลางอกจนมิดด้ามรู้สึกแย่จนต้องจิกปลายนิ้วลงกลางอก หวังให้ความเจ็บปวดของร่างกายลดทอนอาการบีบรัดจนแทบจะทำให้หัวใจหยุดเต้นคลายลง

     สุดท้ายมันก็ยังชัดเจนอยู่ในความรู้สึกอยู่ดี


   ‘…น่าสมเพช...’                                                










SHARE

Comments