จากฉัน,ถึงบทเพลงต้องห้าม
สวัสดี,ตัวฉันอีกคน 



ตลอดสองถึงสามเดือนที่ผ่านมา ฉันถูกแนะนำให้หลีกเลี่ยงการฟังเพลงเศร้าๆ หลีกเลี่ยงการฝังตัวเองอยู่กับบทเพลงที่มีเนื้อหาเสียดแทงใจ หลีกเลี่ยงทุกความสุ่มเสี่ยงที่จะพาตัวกลับไปจมกับรอยแตกร้าวในอดีต... 



ฉันรู้ดีว่าตัวเองยังไม่พร้อม จึงเลือกฟังเพลงต่างภาษาและเปิดพอสเคสจำพวกเนื้อหาเชิงบวกฟังแทนบ้าง อย่างน้อย ก็เพื่อไม่ให้การดำเนินชีวิตดูเงียบเหงาจนเกินไป 




แต่แล้ว..การหลีกเลี่ยงที่พยายามทำมาตลอดก็ถูกแหกโค้งง่ายๆ เพียงแค่เผลอเปิดเพลย์ลิสที่เคยฟังทิ้งให้มันรันเพลงเอง...



เสียงเพลงคลอเบาๆ กับบรรยากาศหม่นๆ ของวันเสาร์ที่ฝนตกตลอดทั้งวันยาวมาจรดค่ำคืน...




"ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ
ท่ามกลางคำว่า "เราที่เป็นอดีต" ไป
ท่ามกลางเงาของไฟที่สะท้อนบนถนนใหญ่
รับรู้ถึงความสะใจของใครบางคน

ท่ามกลางเดือนและดาวที่ค่อยๆ ลาไป
ท่ามกลางความเสียใจที่ไม่มีใครสน
ท่ามกลางหยดน้ำตาที่มันยังรินไหลหล่น
เพราะรู้ว่าคนอีกคน "เขาไปมีใคร"

เธอเก่ง..ที่ทำให้ฉันยังจำเธอไม่ลืม
เธอเก่ง..ที่ทำให้ฉันดื่มด่ำกับความทุกข์ทน
เธอเก่ง..ที่ต่อให้ฉันเจอใครกี่คน
ก็ไม่ทำให้ "ลืมเธอ" ไปจากหัวใจ... "

Cr. เธอเก่ง : Jet seter




น่าแปลก...ที่ก่อนหน้านี้ ฉันสามารถฟังเพลงเหล่านี้ได้โดยไม่รู้สึกทุกข์ร้อนและฮัมเสียงในลำคอไปตามท่วงทำนองที่คุ้นหูได้อย่างมีความสุข





ร่างกายฉันถูกแช่แข็ง น้ำตาฉันรินตั้งแต่ประโยคแรกที่นักร้องนำเปล่งเสียง และไม่สามารถหยุดอารมณ์ที่ถูกดึงลงไปร่วมกับเนื้อหาในบทเพลงนั้นได้ 



ราวกับว่าบทเพลงนี้ถูกเขียนขึ้นมาจากชีวิตของฉันไม่มีผิด ทุกประโยคบอกเล่าเรื่องราวและความเจ็บปวดของฉันได้ดี ทุกความเรียงร้อยของเนื้อหากล่าวถึงฉันคนนี้ราวกับว่ามันถูกเขียนมาเพื่อเยาะเย้ยถากถาง เขียนมาเพื่อตอกย้ำถึงคนแพ้อย่างฉัน 



ตอกย้ำความเก่งกาจของเธอ 

รวมไปถึงตอกย้ำความพ่ายแพ้ของฉัน  




เธอเก่ง...





ทุกความเจ็บปวดตีรวนขึ้นมาราวกับระรอกคลื่น การร้องไห้ถูกขับระบายอย่างสิ้นเปลือง ร้องไห้จนหมดน้ำตาไปหลายลิตรแต่กลับไม่สามารถลดทอนความเจ็บปวดข้างในใจลงได้เลย 




ไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิมได้หรอก ฉันรู้ 
ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้มันก็ไม่มีทาง... 





ฉันอยากโทษบทเพลงต้องห้ามเมื่อครู่
อยากโทษไปถึงคนเขียนเนื้อหาทุกบรรทัด 


แต่ก็ทำได้แค่ดำดิ่งไปกับเนื้อหาที่เสียดแทงใจทุกประโยค ให้ความขื่นขมกระจายจนทั่วหัวใจทุกห้อง 
 ปล่อยให้ความรู้สึกลอยคว้างกลางอากาศ ให้มันล่องลอยจนพอใจ จากนั้นค่อยตกลงมาบาดเจ็บเจียนตายอย่างเคย 




อยากรู้นัก..ว่าหัวใจของเธอทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ 

อยากรู้นัก..ว่ามีเหตุผลใด ถึงได้กล้าทำร้ายใจกันขนาดนี้

ฉันทำอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยฉันรักเธอน้อยไปหรืออย่างไร ทุกการดูแล ทุกการใส่ใจ ทุกความภักดิ์ดีจากฉัน มันไร้ค่าจนเธอเอาไปเหยียบย่ำได้ง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ 




เธอเก่ง...ที่ทำให้ฉันยังจำเธอไม่ลืม




เธอเก่ง...เหลือเกิน




เธอเก่ง...ที่ทำฉันดื่มด่ำกับความทุกข์ทน 





เธอเก่ง..จริงๆ
 



เธอเก่ง...ที่ต่อให้ฉันเจอใครกี่คน

ก็ไม่ทำให้ลืมเธอไปจากหัวใจ... 


เธอแม่ง...โคตรเก่งเลยว่ะ




จากฉัน; ถึงเธอและบทเพลงของเรา 
#บันทึกซึมเศร้า

SHARE
Writer
Peekthum
เสพโศกแทรกเศร้า
ติดปีกให้ตัวอักษร กอดเศษหัวใจที่แตกสลาย ปล่อยปีศาจร้ายให้โบยบินในฝัน

Comments

Juthamass
7 months ago
เค้าก็เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้ค่ะเพลงนี้ด้วยเช่นกันที่ฟังไม่ได้อีกเพลงคือทนพิษบาดแผลไม่ไหว ตอนนั้นมันเหมือนทุกอย่างเลวร้ายไปหมดคิดเเต่ว่าเราผิดอะไรหรือสิ่งที่เราให้เค้ามันไม่ดีพอทั้งที่เราไม่เคยรักใครมาก่อนเราก็ทุ่มเทให้ทุกอย่างสุดท้ายก็ได้น้องๆที่ทำงานช่วยทำให้ดีขึ้นกับความคิดที่ว่าในขณะที่เราแทบตายเค้าคงกำลังมีความสุขกับสิ่งที่เค้าเลือกสุดท้ายเหตุผลก็ไม่ได้มีอะไรไม่ใช่ว่าเรารักเค้าน้อยไป..มันก็แค่เค้าไม่เห็นค่าสิ่งที่เราให้ไปก็เท่านั้นกลับมารักตัวเองให้มากขึ้นนะคะสู้ๆมีคนห่วงคุณมากมายเชื่อสิคะ✌️✌️
Reply
Peekthum
7 months ago
ขอบคุณค่ะ บางทีเราเข้าใจทุกอย่างแหละ แต่ความหม่นและเจ็บปวดมันก็หักล้างเหตุผลไปจนหมด เลยอยากระบายอะไรออกมาบ้าง เพราะยังไงซะ ชีวิตเรายังคงดำเนินต่อไปเพื่อตัวเองอยู่ดี😊