กับดักความคิดกับเพดาน
06:15 PM  เสียงนาฬิกาปลุกดังเตือน ฉันที่กำลังนอนราบอยู่กับเตียง ค่อยๆลืมตาขึ้น อ่านมาถึงตรงนี้ไม่ต้องแปลกใจเรื่องเวลา ใช่ นี่มันเป็นเวลาตอนเย็น ฉันติดนิสัยชอบนอนตอนเย็นๆมานานสักพักแล้ว 
เพดาน / ดาวพลาสติกสิ่งแรกที่เวลาลืมตาขึ้นมาต้องเห็น คือเพดานสีขาวกับดาวพลาสติกปลอมๆที่ติดอยู่ของห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ก่อนที่จะเลื่อนสายตามองไปที่นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีครามถูดพาดด้วยเส้นท้องฟ้าสีส้ม กับดวงไฟสาธารณะสีส้ม และเลื่อนสายตากลับมาที่เพดานอีกครั้ง  ฉันนอนนิ่งเงียบครู่นึงขณะที่ตายังคงมองไปที่ดาวดวงใดดวงหนึ่งบนเพดาน ฉันวาดภาพในหัวและฉายขึ้นบนเพดานสีขาวนั้น 
ในวันที่เรามืดมน คนอื่นจะมืดมนมั้ยฉันตั้งคำถามขึ้น  ซึ่งคำถามอาจจะแปลกๆ ความหมายของมันก็คือ  ในวันที่เราท้อแท้กับชีวิต  ไม่ว่าเรื่องการงาน การเงิน การเรียน หรือความรัก วันที่เราดำดิ่งสู่จุดต่ำของชีวิต ในตอนนั้นในเวลาเดียวกัน คนอื่นจะพบเจอเรื่องแบบเราไหม เหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็ยังคงมีคำถามขึ้นมาในใจทุกวัน และก่อนจะได้คำตอบว่า ทุกคนบนโลกนี้ย่อมพบเจอกับสิ่งที่เราเจอมาดังที่กล่าวไปข้างต้น  พวกความกังวล ความผิดหวัง ความเครียด ความโลภ ทุกคนบนโลกล้วนเจอกันทั้งนั้นแหละ แต่มันก็อยู่ที่ว่าเราจะจัดการกับสิ่งเหล่าวนั้นมันยังไงต่างหาก  
เขาดูมีความสุข แต่ทำไมเราถึงมีเรื่องในหัวให้เครียดตลอดเวลา 
เป็นคำถามที่อยู่ในหัวมาสักระยะหนึ่งแล้ว ในช่วงหลังมานี้  เพราะชีวิตในช่วงนี้ดูวุ่นวาย ดูเร่งรีบ ดูเหนื่อยไปหมด จนเกิดสภาวะที่เครียดไปจนถึงปวดหัวข้างเดียว นอนไม่หลับ หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ  จากเหตุการณ์เหล่านี้จึงทำให้มีคำถามนี้ขึ้นมา  ก่อนจะสรุปได้ว่าเป็นธรรมดาที่เมื่อเราเห็นคนอื่นมีความสุข  เรากลับยิ่งเหนื่อยหรืออิจฉาความสุขคนอื่น นั่นเพราะเราอยากมีความสุขแบบเขาแต่น้อยใจตัวเองที่เรายังทำไม่ได้ 
เรายังติดกับดักทางความคิดตัวเองไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่งอยู่ มันเลยไม่ก้าวไปไหนสักที
 แต่อย่าลืมว่ากับบางคนที่เห็นว่าภายนอกดูสดใส ดูไม่เดือดร้อนกับทุกกอย่าง นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้แบกรับความกังวลหรืออยู่ในสภาวะเครียดอะไรเลย จะเป็นไปได้หรือเปล่าที่เขาเลือกที่จะไม่แสดงออกมาให้คนอื่นเห็น   เพราะส่วนใหญ่ไม่มีใครอยากให้คนอื่นรู้ถึงด้านไม่ดีของตัวเองหรอก  
SHARE
Writer
Korchann
korchann@hotmail.com
ความรู้สึกผ่านตัวหนังสือที่สื่อถึงใครบางคน : ) ขอจันทร์

Comments