จากฉัน; ถึงภาพจำ (ที่ชัดเจน)

19 กันยายน 2562
สวัสดี, ตัวฉันอีกคน




กันยายนยังไม่พ้นไปไหน และแน่นอนยังคงหนักหน่วงเช่นเคย แต่ยังดีที่อย่างน้อย ยังพอมีช่วงเวลาให้ได้ยิ้มบ้าง ถึงจะน้อยแต่ก็ยังดี ยังดี... 




ช่วงเย็นของเมื่อวาน (18.9.62) เต็มไปด้วยกลุ่มเมฆสีดำลอยเต็มท้องฟ้า ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็ไร้ซึ่งร่องรอยแสงสีทองที่ฉันชอบมองอย่างเคย 



พิษไข้อ่อนๆ ไร้ที่มาเล่นงานฉันตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ ฉันกินยาลดไข้ไป 2 เม็ด หวังให้มันช่วยบรรเทาความร้อนระอุข้างในและเร่งทำงานที่ค้างให้เสร็จ หลังเลิกงาน เพื่อนร่วมงานเดินมาส่งฉันถึงท่ารถเพราะเป็นห่วง ก่อนจะเอ่ยลากันและขอบคุณในน้ำใจที่พวกเขาหยิบยื่นให้ 




ฉันเร่งรีบมากกว่าปกติ เพื่อพาตัวเองกลับที่พักให้ทันก่อนจะเจอเข้ากับพายุฝน ฉันเกลียดเสียงฟ้าร้อง เกลียดเสียงฟ้าลั่น เกลียดสายฟ้าที่เอาแต่ส่งแสงแปลบปลาบ การอยู่คนเดียวท่ามกลางเสียงคำรามและแสงวูบวาบของท้องฟ้า จึงเป็นเรื่องทรมานอีกเรื่องที่ฉันแสนเกลียดชัง 



อาการหวาดหวั่นที่สะสมมาตลอดทางเริ่มต้นแสดงออกทันทีที่ฉันกลับถึงห้องพัก ฉันรู้ดีว่ากำลังจะพบเจออะไร จึงรีบจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จให้ไวที่สุด ฉันฝืนกินอาหารเพื่อให้ท้องไม่ว่างจนเกินไปสำหรับอัดยาหลายเม็ดลงกระเพาะ ฉันดื่มน้ำไปอึกใหญ่เพื่อให้เม็ดยาประมาณ 5-6 เม็ดไหลผ่านลำคออย่างไม่ฝืดเคือง ทั้งยาลดไข้ ยาต้านเศร้า ยาคลายเครียดและตัวยาอื่นๆ ที่หมอให้มา




ทุกอย่างดูเร่งรีบจนฉันสำลักและไอโขลก แต่ก็ไม่มีเวลามากพอจะใส่ใจอาการเหล่านั้นมากนัก ฉันปาดคราบน้ำที่ปลายคางทิ้งอย่างลวกๆ แม้ว่าจะยังไม่หายสำลัก ก่อนจะหยิบผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมร่างทันทีที่ทิ้งตัวลงเตียงสำเร็จ






การคู้ตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

และกอดตัวเองให้แน่นที่สุด

เป็นหนทางเดียวที่ฉันพอจะทำได้ในยามนี้

 






ฉันภาวนา...
ให้ยาที่เพิ่งกินไปไม่ถึงนาทีออกฤทธิ์เร็วๆ

ฉันภาวนา...
ให้ความง่วงจากฤทธิ์ยาทำให้ฉันหลับก่อนฝนจะตก





.... แต่ฉันก็ทำได้แค่ภาวนา





ยายังไม่ออกฤทธิ์อย่างที่ใจฉันปรารถนา และฉันก็วิตกจริตไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำรามกระหึ่มของท้องฟ้าระลอกแรก



เปรี้ยง!!

แล้วความหฤโหดของธรรมชาติก็เล่นงานฉันจนพังยับเยินเกือบทั้งคืน...






2 ทุ่มเศษๆ ถึงตี3 คือตัวเลขที่บอกเวลาไม่กี่ชั่วโมงแต่แสนยาวนานชั่วกัลป์ ตัวฉันในยามนั้น คล้ายต้นไม้ใกล้ล้มโค่น รากโคนถูกดึงขึ้นจากผืนดิน ลำต้นโอนเอนใกล้นอนราบไปกับพื้น กิ่งก้านหักร่วงเรียงราย ใบบางโรยร่วงและลู่หลุบจากพิษพายุ




ดวงตาของฉันบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ลำคอของฉันแห้งเหือดและแสบขมเพราะเสียงกรีดร้องยามฟ้าลั่น ในหูฉันอื้ออึง ร่างกายฉันโรยแรงเหมือนฝ่าพายุฝนครั้งใหญ่มาหลายชั่วโมง 




ฉันในห้วงเวลานั้น ทั้งหวาดกลัวและไร้ที่พึ่ง ทั้งเหน็บหนาวและเดียวดาย ร่างกายฉันเย็นเฉียบเพราะตกใจตลอดเวลาของฟ้าที่ลั่นเปรี้ยง อุณหภูมิลดลงจนไม่เหลือเค้าลางว่าเคยมีไข้มาก่อน 






ฉันร้องไห้... ให้กับตัวเอง
 
ร้อง...แม้ขณะที่เขียนบทความนี้ในยามนี้






ภาพจำที่เคยมีเธอผุดขึ้นมาในสมองให้ยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บและด้อยค่าเกินทน ตอนฟ้าร้อง ฉันเคยมีเธอเคียงข้างกัน ตอนพายุฝนกระหน่ำ ฉันเคยมีมือของเธอคอยจับประสาน ต่อให้เขาไม่ได้อยู่ข้างกันก็ยังมีเสียงและข้อความส่งมาบอกให้อุ่นใจ 




ความรู้สึกปลอดภัยตอนอยู่ในอ้อมกอดของเธอวนกลับมาฉายใหม่ ความอุ่นในอดีตไหลย้อนเข้ามาแทรกซึมความหนาวเหน็บในปัจจุบัน... เข้ามาทำร้ายหัวใจฉันให้ยิ่งเกิดรอยร้าวอย่างเลือดเย็น





ฉันกำลังจมอยู่กับอดีตอีกแล้ว...

จมดิ่งลึกยิ่งกว่าครั้งไหนๆ 

จมลงสู่ก้นบึ้งแห่งความทรงจำแสนรวดร้าว

จมเคว้งอยู่ท่ามกลางเกลียวคลื่นใต้มหาสมุทรลึก







                        ทรมาน อึดอัด และ อ้างว้าง...

...แต่ก็ไม่อาจลอยขึ้นเหนือผืนน้ำได้





ฉันยอมให้ภาพความทรงจำจ้วงแทงหัวใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แสงฟ้าที่ฟาดปลาบและสะท้อนวูบทั่วห้องมืดเป็นแรงกระตุ้นอย่างดี ผนึกกำลังกับเสียงคำรามก้องของฟ้าพิโรธ ทำให้สมองยิ่งฉายภาพของเธอช้ำๆ อย่างโหดร้าย 





หัวใจฉันรวดร้าว ร่างกายฉันอ่อนล้า และอยากว่ายน้ำให้ถึงฝั่งเสียที แต่เกลียวคลื่นแสนโหดเหี้ยมนี้กลับดูดกลืนและผลักฉันให้ยิ่งจมดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรลึก การตะกายน้ำเพื่อเอาตัวรอดทำเอาร่างฉันร้าวหนัก ทั้งสำลักและแสบเนื้อตัว...


หนักเกินกว่าจะสาธยายออกมาเป็นคำพูดใดได้ 




ฉันกอดตัวเองแน่นขึ้น และแน่นขึ้น หวังให้ช่วงเวลาแสนโหดร้ายนี้จบลงเสียที แต่ดูเหมือนฟ้าจะยังไม่สะใจพอ ร่างกายฉันหนาวสั่นกว่าเดิม หัวใจของฉันปริร้าวยิ่งกว่าเศษกระจกที่แตกละเอียด...




ในขณะที่ฉันต้องกอดตัวเองลำพัง
แล้วเธอล่ะ กำลังกอดใครอยู่? 




ฉันเกลียดที่ความคิดแสนร้ายกาจนี้ดังขึ้นในสมอง ฉันสมเพชตัวฉันที่ไม่สามารถหลุดพ้นไปจากความคิดถึงเธอได้เลย ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน ก็ดูเหมือนมันจะยิ่งยากเข้าไปทุกที 




ภาพจำที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความสุขของเราทั้งคู่กำลังกลายเป็นหอกแหลมไล่ทิ่มแทงหัวใจฉันอยู่ฝ่ายเดียว ฉันรู้ว่ามันคืออดีต ฉันรู้ว่าไม่ควรยึดติดใดๆ ฉันรู้ว่าต้องอยู่ให้ได้โดยไม่มีเธออีกต่อไป 



ฉันรู้... รู้ดี 
และก็สมเพชตัวเองเสมอที่นึกย้อนไปถึงช่วงเวลานั้น




ทุกภาพจำ

ยังชัดเจนแม้ไม่มีภาพถ่ายใดๆ ยืนยัน










ความผูกพัน คล้ายยาพิษ 
การใช้เวลาร่วมกัน คล้ายหอกแหลม 

 





เมื่อไหร่กัน... เมื่อไหร่เหตุการณ์เหล่านี้จะผ่านพ้นไปได้เสียที เมื่อไหร่...ฉันจะเลิกหวัง เลิกรอเธอกลับมาเสียที เมื่อไหร่ฉันจะเลิกทำร้ายหัวใจตัวเองอย่างเหี้ยมโหดเช่นนี้ มันต้อนใช้เวลานานแค่ไหนกัน



จนตายเลยมั้ย?




ฉันเกลียดภาพจำในหัวตัวเอง เกลียดที่ยังจดจำช่วงเวลาที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี ฉันเกลียดตัวเองที่ยังเอาแต่คิดถึงเธอ เกลียดที่ยังมีความหวัง เกลียดที่ยังทนอยู่ในสถานที่ที่คิดว่า "ถ้าวันหนึ่งเธอย้อนกลับมา เขาจะหาฉันเจอทันที" 



ฉันเกลียดตัวฉันคนนี้มากกว่าใคร 

เกลียดตัวเอง...จนไม่กล้ารักใคร
  




และฝนพรำในเวลานี้

ก็ย้อนทุกภาพจำให้กลับมาชัดเจนอีกเช่นเดิม 




ฉันเกลียดเธอ,
ได้ยินไหม ตัวฉันอีกคน? 



#จากฉันถึงฉันอีกคน
#บันทึกซึมเศร้า











SHARE
Written in this book
Peekthum
Writer
Peekthum
เสพโศกแทรกเศร้า
ติดปีกให้ตัวอักษร กอดเศษหัวใจที่แตกสลาย ปล่อยปีศาจร้ายให้โบยบินในฝัน

Comments

winteriscalling
7 months ago
เรากำลังมีช่วงเวลานี้เหมือนกันค่ะ เป็นช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดในชีวิตเลย เราพยายามออกไปใช้ชีวิต ไปอยู่กับครอบครัว กับเพื่อน คนที่เค้ารักเรา มันช่วยได้เยอะจริงๆ เราคงไม่มีวันลืมเค้าไปได้ แต่เราคิดว่าเค้าเดินไปไกลแล้ว ถ้าเรามัวแต่ยังจมอยู่กับความโศกเศร้า เรานี่เองที่เป็นคนทำร้ายตัวเอง เรารู้ค่ะว่ามันยากมากๆ แต่เราจะคิดไว้เสมอว่าในขณะที่เราทุกข์ทรมานอยู่ตรงนี้ เค้าคนนั้นก็ได้เริ่มต้นใหม่ไปแล้วเค้าก็มีความสุขดี เค้าไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเราจะรู้สึกยังไง เราเลยเอาความรักที่เคยให้เค้าไป เอากลับมารักตัวเองเยอะๆแทน สู้ๆ นะคะ ทุกอย่างต้องใช้เวลา ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ🌤❤️
Reply
Peekthum
7 months ago
ขอให้ช่วงเวลาแย่ๆ ผ่านไปได้ด้วยดีนะ สู้ๆ เช่นกันค่ะ ✌🌻
lalalalisa
7 months ago
เราอ่านแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ เหมือนเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเราเลย สุ้ ๆ นะคะ
Reply
Peekthum
6 months ago
✌🌻😊
Kpdoi
7 months ago
✌🏻
Reply
Peekthum
6 months ago
✌😊
soopraktaaz
6 months ago
เหมือนกำลังมองตัวเองเลย 😞
Reply
Peekthum
6 months ago
เป็นกำลังใจให้อีกทางนะคะ จับมือฝ่าไปพร้อมๆ กันนะ✌🌻😊
krisadamalison
6 months ago
เป็นกำลังใจให้นะครับ✌️
Reply