โลกใบเดิมที่ไม่เหมือนเดิม
เคยมั้ย?
 ตอนที่เรายังเด็กทุกอย่างดูสวยงามไปหมด  มีสีสัน มีชีวิตชีวา แต่เมื่อโตขึ้นมา  ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นไปแล้ว

เด็กน้อยที่พกพาความมั่นใจและเสียงหัวเราะไปทุกที่ที่เธอก้าวผ่าน  กลับกลายเป็นคนที่เงียบเหงาและเศร้าซึม  เธอยิ้มแทบนับครั้งได้หรือบางทีเธอก็ต้องแสร้งยิ้ม  เพื่ออะไรน่ะหรอ...เธอก็ไม่รู้เหมือนกััน
 เหตุการณ์มันเริ่มต้นตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอตัดสินใจผิดพลาด วันที่เธอออยากกลัับไปแก้ไขมันมากที่สุด วันทีี่เลือกเรียนต่อในโรงเรียนแห่งใหม่ "วัน" ที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลาดกาล... และมันไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกต่อไปแล้ว

ทุกวันที่เธอต้องกล้ำกลืนฝืนทนแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้คนเดียวโดยที่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ ทำไมน่ะหรอ? เพราะถึงเล่าไปก็ไม่มีใครช่่วยอะไรเธอได้ยังไงล่ะ ทุกวันที่เธอต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาเจอกับอะไรซ้ำๆเดิมๆทุกวัน มันทำให้เธอเริ่มท้อกับชีวิต  ทุกวันที่เพียรพยายามหาเพื่อนสนิทที่จริงใจและเข้าใจเธอ  แต่เธอกลับไม่พบมัน  ทำไมกัน ทั้งๆที่เธอก็ให้ใจกับเพื่อนคนนั้นไปจนหมดแต่ทำไมสิ่งที่เธอได้รับกลับกลายเป็นเสียงตะคอกดุด่ากลับมาตลอด  เธอเริ่มไม่กล้าถามอะไรใคร กลายเป็นคนไม่ค่อยพูดค่อยจา ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นใดใดออกมา  แต่เธอก็ยังเฝ้าหวังว่ากาลเวลาจะทำให้ใจของเพื่อนเผะอเปลี่ยนใจ " มันต้องมีสักวันสิ! ที่เพื่อนจะเห็นความจริงใจของเรา "  เธอคิดแบบนั้น  แต่คุณรู้อะไรไหม เธอคิดผิด กาลเวลาสอนให้เราได้เรียนรู้จิตใจของคน ฉันว่าคำสอนนี้เห็นทีจะจริง


SHARE
Written in this book
diaryfromlonelygirl

Comments