Chapter 2: Salted Caramel Latte และสายที่ไม่ได้รับ
เธอ;

ฉันมาหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟชื่อดินปั้น ที่ตั้งอยู่เกือบสุดทางของซอยแห่งนี้
ร้านทั้งร้านถูกตกแต่งด้วยสีกรมท่า ไม่ว่าจะเป็นชุดโต๊ะเก้าอี้เหล็กด้านนอก
พื้นกระเบื้องลายปราณีตสีกรมท่าสลับกับสีขาวที่ปูตั้งแต่รั้วทางเข้าไปจนถึงบันได
และนั่นรวมไปถึงทุกขั้นบันไดที่นำฉันขึ้นมายังทางเข้าร้านอีกด้วย

ฉันผลักประตูกระจกบานใหญ่ ที่ขอบทำจากไม้ และทาทับด้วยสีกรมท่าเฉดเดิม
ไอเย็นของแอร์ปะทะเข้ากับร่างกายทันทีที่บานประตูนั้นถูกดันเข้าไป
ความเย็นด้านในร้านพอจะช่วยให้ฉันผ่อนคลายจากอากาศอันร้อนระอุของแดดยามบ่ายได้อยู่บ้าง

หลังจากที่ฉันไล่สายตาตามป้ายเมนูเครื่องดื่มอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ตัดสินใจเลือกเครื่องดื่มได้

“Salted caramel latte หนึ่งแก้วค่ะ”

หลังจากที่พนักงานรับออเดอร์ และคืนเงินส่วนต่างให้ฉันเป็นที่เรียบร้อย
ฉันก็เคลื่อนตัวขึ้นมายังชั้นลอยเพื่อมองหาเขา

เพียงการกวาดสายตาครั้งเดียวฉันก็พบเขาในทันที
แม้ฉันจะสายตาสั้น แม้ฉันจะไม่ได้เห็นรายละเอียดของใบหน้าได้ชัดเจน
แต่ก็จดจำได้จากรูปร่าง และลักษณะที่ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ของชายหนุ่มผู้นั้น
เขานั่งอยู่มุมด้านในสุดของชั้นลอย ข้างริมหน้าต่างรูปวงกลม

จุดที่เขาเลือกนั่งนั้น แม้ว่าจะเป็นคนละสถานที่กับบาร์บนถนนข้าวสารเมื่อคืนนี้
แต่ก็สามารถเรียกได้อย่างเต็มปากว่าเป็นมุมเดียวกัน

เมื่อฉันย่างกรายไปจนถึงโต๊ะที่เขานั่งอยู่
เขาก็เปลี่ยนความสนใจจากวิวที่หน้าต่างมาที่ฉันแทน
และเผยรอยยิ้มโชว์ฟันเขี้ยวคู่นั้นทันทีที่เขาตระหนักได้ว่าใครคือผู้มาเยือน

“สวัสดีครับคุณรัก”

“สวัสดีค่ะคุณวิน”
ฉันตอบรับพลางลงนั่งฝั่งตรงข้าม

“คุณรักสั่งเครื่องดื่มหรือยังครับ”

“เรียบร้อยค่ะ คุณวินมาถึงนานหรือยังคะ”


จริง ๆ แล้วคำถามนั้นไม่จำเป็นสำหรับฉันเลยด้วยซ้ำ เพราะการไร้ร่องรอยของแก้วน้ำบนโต๊ะ
ก็สามารถบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน

“ผมเพิ่งมาถึงก่อนหน้าคุณรักสักครู่เองครับ”

“Salted caramel latte ค่ะ”

ฉันหันไปทางต้นเสียงด้านหลัง

พนักงานปรากฏตัวพร้อมกาแฟ 2 แก้วบนถาดเสิร์ฟ มีรอยยิ้มจริงใจอาบบนใบหน้า
ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อเสิร์ฟกาแฟให้ฉันหนึ่งแก้ว 
จากนั้นจึงหันไปเสิร์ฟอีกแก้วให้กับคุณวิน
และเดินจากเราไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งเพียงเราสองคนไว้เบื้องหลัง

“สั่ง Salted caramel latte เหมือนกันหรอครับ”

“ค่ะ”

“เลือกดีนะครับ เนี่ยเมนู Signature ของร้านเลย”
 

เขายิ้มอย่างภูมิใจราวกับเป็นเจ้าของร้านกาแฟแห่งนี้
ฉันยิ้มตอบเล็กน้อยก่อนจะคว้าหลอดเพื่อสัมผัสรสชาติกาแฟตรงหน้า

การพบกันครั้งนี้ทำให้ฉันได้รู้จักผู้ชายตรงหน้ามากขึ้นอีกนิด แต่ฉันยังคงรู้สึกได้
ว่าเขากำลังปิดบังบางอย่างอยู่ และทุกครั้งที่ความรู้สึกแบบนี้ก่อตัวขึ้น
ไม่เคยมีสักครั้งที่ความเป็นจริงจะบิดเบือนไปจากความรู้สึกที่พยายามกระซิบบอกฉันเป็นนัย ๆ


“อ้าว.. น้องรักจริง ๆ ด้วย”

ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงที่คุ้นหู

“สวัสดีค่ะพี่บี” ฉันทักทายหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร้านกาแฟแห่งนี้

“สวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้มาซะนานเลย คิดว่าจะไม่ได้เจอน้องรักแล้วนะเนี่ย”

พี่บีตอบรับคำทักทาย พร้อมแซวเรื่องที่ฉันหายหน้าไปนาน

“ก็ดีค่ะ พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยว่าง ก็เลยไม่ได้มานั่งเล่นที่ร้านค่ะ”

ฉันโกหกพี่บี
เพราะไม่เห็นว่าจะมีประโยชน์อะไรที่บอกเหตุผลจริง ๆ ว่าทำไมฉันถึงหายหน้าไป

“วันนี้พาเพื่อนมาด้วย งั้นพี่ไม่รบกวนดีกว่า ไว้ค่อยคุยกันคราวหน้า ถ้าน้องรักกับเพื่อนต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกได้เลยนะจ๊ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“คุณรักเคยมาที่นี่หรือครับ”


คุณวินถามขึ้นทันทีที่พี่บีคืนความเป็นส่วนตัวให้เราทั้งคู่อีกครั้ง

“ค่ะ”

“อ้าว.. อย่างนี้ผมก็ปล่อยไก่เลยสิ โม้เกี่ยวกับร้านซะเยอะ แต่กลายเป็นคุณรักที่มาร้านนี้บ่อยกว่า แถมยังสนิทกับเจ้าของร้านอีกด้วย”


“ไม่ได้สนิทหรอกค่ะ แค่ชอบมาที่ร้านนี้ จนพี่บีเค้าเข้ามาชวนคุยน่ะค่ะ”

“ครับ”
เขาตอบรับพร้อมรอยยิ้มสดใส
--

เรานั่งคุยกันจนท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีคล้ำเสียแล้ว
ฉันจึงขอตัวกลับคอนโด เพราะในค่ำคืนนี้
ฉันไม่ได้รู้สึกอยากรับแอลกอฮอลล์เข้าร่างกายแม้แต่น้อย

“คุณรักครับ พรุ่งนี้ทำงานไหมครับ”

“พรุ่งนี้รักหยุดค่ะ”

“งั้นคืนนี้เราไปบางแสนกันไหมครับ ผมมีร้านเค้กเด็ด ๆ อยากพาคุณไป”

“แต่นี่มันมืดแล้วนะคะ เราไปถึงร้านเค้กก็น่าจะปิดแล้ว”


“พรุ่งนี้ไงครับ เราออกเดินทางคืนนี้ ไปถึงก็นั่งเล่นริมหาด เข้าห้องพัก แล้วพรุ่งนี้เช้าผมจะพาคุณรักไปตระเวนหาอะไรอร่อย ๆ ทาน” 

คุณวินฉีกยิ้มหลังจบประโยค
ฉันรู้ว่ามันคงดูโง่มากที่จะตอบตกลงไปค้างคืนกับผู้ชายแปลกหน้า 
ที่เพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงแค่ 1 วัน 

ฉันครุ่นคิดอยู่เพียงไม่นาน ความรู้สึกบางอย่างในใจฉันก็ได้ตัดสินใจก่อนที่สมองของฉัน
จะประมวลผลเสร็จเสียอีก

“ตกลงค่ะ แต่รักคงจะต้องขอกลับคอนโดไปเตรียมเสื้อผ้าก่อนนะคะ”

“ได้ครับ ผมก็ต้องเตรียมเหมือนกัน เดี๋ยวเสร็จแล้วผมไปรับที่คอนโดดีไหมครับ”

“ค่ะ”

--

ฉันเปิดประตูรถยนต์คันสีบรอนซ์เงิน และก้าวขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ

“ผมจองห้องพักไว้เรียบร้อยแล้วนะครับ” 

คุณวินพูดขึ้นทันทีที่ฉันคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ
ฉันยิ้มตอบรับคุณวิน แม้ในใจจะสงสัยว่า ห้องพักที่เขาพูดถึงนั้นจะเป็นแบบไหนกัน  
แต่ฉันก็คิดเอาไว้แล้วล่ะ ถ้าเกิดดูไม่ปลอดภัยอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ ฉันคงจะจองห้องเพิ่ม 
และแยกห้องพักอย่างแน่นอน

เพลง Truly จบลง และเพลง Sweet เริ่มบรรเลงขึ้น 
ไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่าเจ้าของรถคันนี้ชอบวง Cigarette After Sex

“คุณรักหิวไหมครับ จะถึงจุดพักรถแล้ว”

“นิดหน่อยค่ะ แต่แวะทานก่อนก็ดี”


หลังจากที่คุณวินจอดรถ เราทั้งคู่ก็เข้ามาในร้านเบอร์เกอร์ที่เปิดให้บริการ 24 ชั่วโมง

“ชีสเบอร์เกอร์ 2 ชุดครับ” 

คุณวินสั่งอาหารกับพนักงานรับออเดอร์ที่เคาน์เตอร์ 
ส่วนฉันเดินไปยังที่นั่งริมกระจกที่มองเห็นถนน
ไม่นานนักคุณวินก็มาพร้อมถาดอาหารที่มีเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟรายส์ 
และเครื่องดื่มที่เหมือนกันอย่างละจำนวน 2 ชุด

หงืด หงืด~

หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างขึ้น และเริ่มต้นสั่นเพื่อเตือนว่ามีสายเรียกเข้า
ฉันเลือกที่จะกดทิ้งไปซะ และเริ่มต้นทานอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ 


เขา;

ผมมาถึงร้านดินปั้นก่อนเวลานัดเพียงไม่นาน หลังจากที่ผมดูเวลาจากนาฬิกาที่ข้อมือแล้ว 
ผมจึงสั่งกาแฟกับน้องบาริสตาตามความเคยชิน

“Salted caramel latte ดื่มที่นี่ครับ”

จากนั้นผมจึงเดินผ่านชั้นวางเครื่องประดับซึ่งทำจากดินเหนียวปั้นเพื่อขึ้นไปยังชั้นลอย
และเลือกที่นั่งมุมเดิม ๆ ที่ผมชอบนั่งหลบผู้คนเหมือนอย่างเคย

หลังจากที่ลงนั่งเพียงไม่นานนัก ผมเห็นการเคลื่อนไหวมายังโต๊ะที่ผมนั่งอยู่จากหางตา 
ผมจึงละสายตาจากหน้าต่างมามองไปยังเจ้าของการเคลื่อนไหวนั้น

“สวัสดีครับคุณรัก”

“สวัสดีค่ะคุณวิน”
 

เธอตอบรับพลางลงนั่งฝั่งตรงข้ามผม วันนี้เธอดูแตกต่างจากเมื่อคืน 
อาจเป็นเพราะวันนี้เราเจอกันช่วงกลางวันกระมัง

“คุณรักสั่งเครื่องดื่มหรือยังครับ” ผมถามเผื่อว่าเธอจะยังไม่ได้สั่งเครื่องดื่ม

“เรียบร้อยค่ะ คุณวินมาถึงนานหรือยังคะ”

“ผมเพิ่งมาถึงก่อนหน้าคุณรักสักครู่เองครับ”

“Salted caramel latte ค่ะ”


พนักงานสาวภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินเข้มส่งยิ้มให้เราทั้งคู่ 
ก่อนจะโน้มตัวลงเพื่อเสิร์ฟกาแฟทั้ง 2 แก้วให้กับผมและคุณรัก

“สั่ง Salted caramel latte เหมือนกันหรอครับ” 
ผมถามขึ้นเมื่อเห็นว่ากาแฟทั้ง 2 แก้วนั้น ไม่มีความแตกต่างกันแม้แต่น้อย

“ค่ะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

“เลือกดีนะครับ เนี่ยเมนู Signature ของร้านเลย” ผมฉีกยิ้มให้กับการเลือกกาแฟของเธอที่บังเอิญเป็นเมนูเดียวกับที่ผมสั่ง

“คุณวินมาที่นี่บ่อยหรือคะ”

“บ่อยครับ ผมชอบบรรยากาศที่นี่ คุณรักรู้ไหมครับว่าที่นี่เป็นสตูดิโอสอนปั้นดินด้วยนะครับ”

“อ้าว.. น้องรักจริง ๆ ด้วย”
เสียงของหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมแทรกขึ้น
คุณรักและผมหันไปมองตามที่มาของเสียง

“สวัสดีค่ะพี่บี” คุณรักทักทายผู้หญิงกลับ

“สวัสดีค่ะ เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้มาซะนานเลย คิดว่าจะไม่ได้เจอน้องรักแล้วนะเนี่ย”

คุณบีตอบรับคำทักทายคุณรัก พร้อมเดินเข้ามาใกล้ ๆ โต๊ะที่เราทั้งคู่นั่งอยู่

“ก็ดีค่ะ พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยว่าง ก็เลยไม่ได้มานั่งเล่นที่ร้านค่ะ”

สีหน้าของคุณรักเปลี่ยนไปเมื่อเธอชี้แจงเหตุผลของเธอ 
แต่เพียงแค่แวบเดียวสีหน้าเธอก็กลับมาเป็นปกติเหมือนอย่างเคย

“วันนี้พาเพื่อนมาด้วย งั้นพี่ไม่รบกวนดีกว่า ไว้ค่อยคุยกันคราวหน้า ถ้าน้องรักกับเพื่อนต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกได้เลยนะจ๊ะ”

“ขอบคุณค่ะ”


แล้วคุณบีก็เดินจากเราทั้งคู่ไป แต่ความสงสัยของผมยังคงอยู่

“คุณรักเคยมาที่นี่หรือครับ” 
ผมถามเรื่องอื่น แม้ภายในใจผมจะยังคงติดใจเรื่องสีหน้าของเธอเมื่อครู่นี้

“ค่ะ”

“อ้าว.. อย่างนี้ผมก็ปล่อยไก่เลยสิ โม้เกี่ยวกับร้านซะเยอะ แต่กลายเป็นคุณรักที่มาร้านนี้บ่อยกว่า แถมยังสนิทกับเจ้าของร้านอีกด้วย”
 
ผมไม่อยากให้บรรยากาศหม่นหมองเหมือนเมื่อคืน จึงเลือกที่จะเก็บงำคำถามนั้นไว้ในใจ

“ไม่ได้สนิทหรอกค่ะ แค่ชอบมาที่ร้านนี้ จนพี่บีเค้าเข้ามาชวนคุยน่ะค่ะ”

“ครับ”

--

เวลาล่วงเลยมามาก จนตอนนี้ไม่เหลือร่องรอยของแสงแดดที่ร้อนระอุเมื่อช่วงบ่ายเสียแล้ว

"มืดแล้ว รักว่าวันนี้เรากลับกันดีกว่านะคะ"
แม้เธอจะเอ่ยปากเพื่อสิ้นสุดการสนทนาของเราในวันนี้เพียงเท่านี้
แต่เธอไม่ได้มองนาฬิกาเลยตลอดระยะเวลาที่เราพูดคุยกัน
นั่นทำให้ผมหลุดปากเอ่ยถามในสิ่งที่ผมคิดออกไปได้อย่างไม่ลังเล

“คุณรักครับ พรุ่งนี้ทำงานไหมครับ” 

“พรุ่งนี้รักหยุดค่ะ”


“งั้นคืนนี้เราไปบางแสนกันไหมครับ ผมมีร้านเค้กเด็ด ๆ อยากพาคุณไป” 
ผมถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดีว่าเธอจะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน แน่ละ.. ก็ผมมันคนแปลกหน้า 
ที่ชวนเธอคุยในบาร์ แถมยังรู้จักเธอได้แค่เพียงวันเดียวเท่านั้น

“แต่นี่มันมืดแล้วนะคะ เราไปถึงร้านเค้กก็น่าจะปิดแล้ว”

“พรุ่งนี้ไงครับ เราออกเดินทางคืนนี้ ไปถึงก็นั่งเล่นริมหาด เข้าห้องพัก แล้วพรุ่งนี้เช้าผมจะพาคุณรักไปตระเวนหาอะไรอร่อย ๆ ทาน”
ผมยิ้มสู้ แม้ในใจผมจะสั่นไม่เป็นจังหวะก็ตาม

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงล้ำเส้นเธอได้ขนาดนี้ 
และผมก็มั่นใจว่าเธอเองก็ต้องรู้สึกถึงความล้ำเส้นของผมเป็นแน่

“ตกลงค่ะ แต่รักคงจะต้องขอกลับคอนโดไปเตรียมเสื้อผ้าก่อนนะคะ” 
เธอตอบรับหลังจากหยุดคิดไปครู่หนึ่ง

“ได้ครับ ผมก็ต้องเตรียมเหมือนกัน เดี๋ยวเสร็จแล้วผมไปรับที่คอนโดดีไหมครับ” 
ผมพยายามกดน้ำเสียงให้ปกติ เพราะหัวใจของผมในตอนนี้มันพองโตอย่างมาก

“ค่ะ”
--

ทันทีที่เธอคาดเข็มขัดเสร็จ ผมก็จัดแจงบอกเธอถึงห้องพักที่ผมจองไว้แล้ว

“ผมจองห้องพักไว้เรียบร้อยแล้วนะครับ” 
และในทันทีที่เธอยิ้มเป็นเชิงตอบรับประโยคบอกเล่าของผม 
ผมก็ได้ตระหนักว่าเธอจะต้องเป็นกังวลเรื่อห้องพักของผมกับเธออย่างแน่นอน
แต่ผมก็ไม่ได้ชี้แจงอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับที่พักของเราทั้งคู่

ระหว่างการเดินทางของเราถูกขับกล่อมไปด้วยบทเพลงของวง Cigarette After Sex 
จนผมเริ่มเป็นกังวลว่าเธอจะเบื่อ แต่ก็มีมารยาทพอที่จะไม่ปริปาก 
แต่อีกใจก็แอบหวังว่าเธออาจจชอบมันเช่นเดียวกับผมก็ได้นะ

“คุณรักหิวไหมครับ จะถึงจุดพักรถแล้ว”

“นิดหน่อยค่ะ แต่แวะทานก่อนก็ดี”


เราทั้งคู่ก้าวเข้ามายังร้านเบอร์เกอร์ในศูนย์บริการพักรถ
ซึ่งในตอนนี้ไม่มีร่องรอยหลงเหลือว่ามันเคยครึกครื้นขนาดไหนในช่วงที่พระอาทิตย์ยังทอแสง

“ชีสเบอร์เกอร์ 2 ชุดครับ” ผมสั่งอาหารในขณะที่เธอเดินไปจับจองที่นั่ง

ถึงเธอจะเดินห่างออกไปแล้ว แต่กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอยังติดอยู่ที่จมูกผม
จนผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นกลิ่นน้ำหอมที่อบอวลอยู่ในอากาศจริง ๆ
หรือเป็นกลิ่นที่ติดอยู่กับความทรงจำของผมไปแล้วกันแน่

ไม่นานนักอาหารตามจำนวนที่ผมสั่งก็ถูกยกมาเสิร์ฟบนเคาน์เตอร์
หลังจากที่ผมเช็คความครบถ้วนของอาหารเรียบร้อย ผมก็ยกไปเสิร์ฟยังโต๊ะที่เธอนั่งอยู่
สายตาเธอมองออกไปยังวิวนอกกระจกบานใหญ่นั้น
แต่ผมรับรู้ได้ว่าใจเธอลอยไปอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไกลจากที่นี่
หรืออาจจะอยู่กับใครสักคน หรืออะไรสักอย่างที่ทำให้เธอตัดสินใจเดินทางมากับผมในค่ำคืนนี้

หงืด หงืด~

โทรศัพท์ของเธอสั่นเพื่อบอกกับเจ้าของว่ามีคนโทรเข้ามา
เธอมองมันอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะกดตัดสาย และเริ่มทานอาหารตรงหน้าโดยไม่ปริปากใด ๆ

แววตาของเธอฉายความเศร้าหมองมากขึ้นจากก่อนหน้านี้
แต่ความหม่นหมองในแววตานั้นมันกลับดึงดูดผมอย่างน่าประหลาดใจ

SHARE
Writer
Loverdose
Wandering girl
My name is Love.

Comments