แว๊บเดียวของเสี้ยวความคิด
ทำไมชีวิตถึงต้องมีตัวเลือกแค่ 2 ทางเลือก? 
1. ใช้ชีวิตทั่วไป เรียบง่าย ทำงาน เก็บเงิน มีครอบครัว และแก่ตายไป(ในกรณีที่อยู่ถึงล่ะนะ)
2. เลือกชีวิตตามที่ต้องการ เลือกทุกอย่าง เชื่อมั่นในตัวเอง เลือกทำในสิ่งที่อยากจะทำเพื่อว่าต่อจากนี้อีก 20 ปี จะไม่นึกเสียดายกับสิ่งที่ตัวเองเลือก

การว่างงานเป็นเวลานานๆ มันทำให้คนเราฟุ้งซ่านได้จริงๆ ไฟที่มีก็ค่อยๆเริ่มมอดดับไป ไอ้งานส่วนใหญ่ที่มีก็ไม่ตอบโจทย์ไม่ท้าทายเท่าไหร่ ยิ่งนานวันเข้า ความอดทนก็ยิ่งลดน้อยลง ตัวตนที่เคยเชื่อมั่นก็ค่อยๆจางลงจนเกือบหลงลืมไปแล้วว่าเราเป็นใครและสามารถทำอะไรได้บ้าง 

ชีวิตคนเรามันก็มักจะเป็นเช่นนี้ ขึ้นชื่อว่าชีวิตมันมักไม่ค่อยมีอะไรที่แน่นอน ไม่บ่อยนักที่ทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนการ จากสิ่งที่ตั้งใจไว้ว่าจะต้องทำ จะตามฝันพร้อมๆกับใช้ชีวิตให้สนุกโดยไม่เสียดาย แต่ในเมื่อมันผิดแผน เราทำเต็มที่แล้ว จะบอกว่าไม่เฟลมันก็เป็นการโกหกต่อความรู้สึกของตัวเอง สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่รักษาจิตรักษาใจเอาไว้ให้มันดีแล้วคอยบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร เอาใหม่ 

จิตใจที่อ่อนแอย่อมนำมาซึ่งโรคภัย อาการป่วยด้วยไข้หวัดในวันที่อายุมากขึ้นนี่กลับหนักหนาอย่างชนิดที่คาดไม่ถึง เมื่อกายและใจอ่อนแอก็ยิ่งง่ายที่จะเชื่อ ล้มเลิกความอดทนแล้วเลือกกลับไปใช้ชีวิตตามระบบที่เขากำหนดเอาไว้ จนแว๊บนึงคิดจะยอมแพ้แล้วกลับไปเป็นอย่างเดิม 

ในขณะที่ขาหนึ่งก้าวเข้าไปแล้วเหลือขาอีกข้างที่ก้าวตามไป แค่นั้นก็จบแล้ว แต่ยังพอมีอีกแว๊บหนึ่งที่เข้ามาในหัวว่า 
มึงจะเอาแบบนี้จริงๆหรอวะ? ถ้าอีก 10 ปี 20 ปี จากนี้มึงมองกลับมา มึงจะไม่เสียใจแน่นะ?
พอได้คิดได้ทบทวนดูดีๆแล้ว ตัวต้นเรามันอาจจะยังเข้มข้นอยู่เลยเลือกข้อสองแล้วกัน เพราะยังไงซะ สิ่งที่หล่อหลอมเรามาตลอดก็คือข้อสองนี่ล่ะ
ผู้ที่อดทนรอคอยได้จนถึงท้ายที่สุดคือผู้ชนะ
อดทนรออีกหน่อยนะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป แล้วอะไรๆจะดีขึ้น (: 
SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/อ่านเด้อ

Comments

LapisLazuli
1 month ago
ว่างงานเหมือนกัน แต่ก็ดีนะได้ทำอะไรๆที่อยากทำมาตลอด ก็มีความสุขดี แต่ก็นะคนเราก็ต้องตั้งเนื้อตั้งตัวให้ได้...ก็ต้องสู้กันไป
ปล. มีเขียนผิดที่หนึ่งนะ ตรง "...มองกลับมา"
Reply
lullably
1 month ago
สู้ไปด้วยกันครับ ขอบคุณที่ช่วยแก้ครับ (: