Dream [Seulgi x Moonbyul] - part 1
'ขอโทษนะซึลกิ แต่ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้อีกแล้วจริงๆ ช่วยเก็บของแล้วออกไปเถอะนะ'

สต๊าฟคนสนิทที่เหมือนเป็นที่พึ่งสุดท้ายของชีวิตของเธอได้กล่าวอำลาความสัมพันธ์พี่น้องของเรา เหมือนกับเชือกเส้นสุดท้ายที่ขีดความสัมพันธ์ของเธอและทุกคนบนโลกใบนี้ขาดลง

ทำไม...

ทำไมต้องเป็นเธออีกแล้วที่ถูกทิ้งขว้างแบบนี้...

ตั้งแต่เกิดมา พ่อแม่ก็ทิ้งเธอไปตั้งแต่เธออายุแค่สองขวบ กลายเป็นว่าเธอต้องโตมากับครอบครัวของป้าเธอที่คอยใช้งานเธอไม่ต่างกับทาส พอถึงวันนึงที่เขาเลี้ยงเธอไม่ไหวอีกต่อไป เธอก็ถูกเฉดหัวให้ออกจากบ้านมาอย่างกับหมูกับหมา คุณคิดว่าเด็กอายุสิบสี่จะทำยังไงต่อล่ะ...

คาราโอเกะ...ค่ะ คุณฟังไม่ผิดหรอก

เธอเอาเงินเก็บที่พอมีเหลือไปคาราโอเกะ อาจจะฟังดูโง่นะ แต่ว่า...ตอนนั้นเธอคิดได้แค่ว่าหลังจากนี้ไปเธอคงไม่มีโอกาสแอบมาร้องเพลงแบบที่ชอบอีก แค่อยากจะยื้อความสุขนั้นออกไปอีกซักหน่อย แค่นั้น

แต่ว่าการตัดสินใจไปร้องคาราโอเกะคนเดียวในวันนั้นกลับทำให้เธอเจอกับความโชคดีครั้งใหญ่ แมวมองจากค่ายเพลงใหญ่ที่ใครๆก็รู้จักอย่าง ms entertainment ดันมาเจอกับเธอเข้า เขาเสนอให้เธอเข้าไปออดิชั่นและสุดท้ายเธอก็ได้เป็นเด็กฝึกอยู่ที่นั่น แทนที่จะเป็นแค่เด็กคนนึงในสถานเลี้ยงกำพร้า

ตั้งแต่วันนั้น เธอตั้งเป้าหมายเอาไว้แล้ว เธอจะต้องไม่ใช่คนที่ต้องถูกทอดทิ้งอีก ความตั้งใจของเธอจะต้องถูกตอบแทนด้วยสิ่งที่ดีที่สุด วันนึงเธอจะต้องเป็นที่ต้องการของทุกคน

ซึลกิทุ่มเทกับการเทรนมาก มากจนเป็นที่พูดถึงถึงพัฒนาการที่น่าตกใจของเธอ ด้วยความสามารถและรูปลักษณ์ทุกอย่างของเธอทำให้เด็กฝึกคนอื่นๆยังมั่นใจว่าเธอจะต้องเป็นหนึ่งคนที่ได้อยู่ในทีมฟอร์มวงเกิร์ลกรุ๊ปวงถัดไปอย่างแน่นอน

สุดท้ายมันก็เป็นไปตามความคาดหมายจริงๆ เธอได้อยู่ในทีมเตรียมเดบิวท์อย่างไม่ค้านสายตาใคร ฟังดูเหมือนว่าทุกอย่างมันกำลังจะไปได้ด้วยดี แต่ว่าความโชคร้ายก็กลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง...

เพียงแค่ลูกสาวของสปอนเซอร์รายใหญ่ของบริษัทเข้ามาเอ่ยปากบอกถึงความต้องการจะเดบิวท์ ชื่อของเธอก็ถูกลบออกจากกลุ่มเดบิวท์ทันที ด้วยเหตุผลแค่ว่า...

คาเรคเตอร์ของเราซ้ำกัน..

เจ็ดปี... ชีวิตวัยเด็กของเธอเจ็ดปีที่ฝากเอาไว้กับค่ายเพลงยักษ์ใหญ่กลายเป็นเพียงความว่างเปล่า เธอเองยืนสั่นเทาด้วยความคิดที่ว่างเปล่าในหัว เอกสารสัญญาในมือเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่ใช่เด็กฝึกหัดของค่ายเพลงนี้อีกแล้ว

'ทำไมคุณทำกับฉันแบบนี้!! ฉันตั้งใจทำทุกอย่างมาตลอดเจ็ดปี เป็นเด็กฝึกที่ได้รับการยอมรับจากทุกคน ฉันแข่งเต้นได้ที่หนึ่งของค่ายมาตลอดสี่ปีหลัง แต่คุณเลือกจะเอาฉันออกเพราะคาเรคเตอร์ซ้ำกับยัยนั่นที่เป็นเด็กเส้นของคุณน่ะหรอคะ!'

'เธอต้องเข้าใจนะซึลกิ บางครั้งอะไรๆก็เป็นไปอย่างใจหวังไม่ได้หรอกนะ ฉันให้เธอออกตอนนี้ก็ยังดีกว่าจะรั้งเธอไว้ เธอก็รู้ว่าฉันจะเดบิวท์เกิร์ลกรุ๊ปอีกในเร็วๆนี้ไม่ได้แน่ๆ อย่างน้อยก็สามสี่ปี แบบนั้นเธอคงรอแย่เลยนะ'

'ถึงตอนนั้น คนอย่างคุณน่ะ ไม่มีทางเลือกให้ฉันได้เดบิวท์หรอก'

ยิ้มเย็นๆที่เธอเห็นมันจนชินชา ทั้งๆที่เธอมั่นใจมาตลอดว่าจะไม่มีวันนี้ วันที่เขาใช้มันกับเธอที่เป็นตัวท็อปของบริษัท แม้ว่าเธอเองจะรู้ดี...ว่าคนๆนี้น่ะใจร้ายได้มากกว่านั้นอีก

'งั้นเธอก็น่าจะเข้าใจได้แล้วนะซึลกิ ว่านี่ไม่ใช่ที่ของเธออีกแล้ว'

'...เจ็ดปีของฉัน...มันมีค่าแค่ให้คุณมาพูดกับฉันแบบนี้หรอคะท่านประธาน!! '

'ซึลกิ...อย่าทำให้ฉันโมโห ถึงเธอจะเคยมีอภิสิทธิ์กว่าคนอื่นเพราะความสามารถของเธอยังไง แต่ตอนนี้สถานะของเธอมันไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว'

'...'

'เซ็นใบยกเลิกสัญญาแล้วก็ออกไปซะ อย่าให้ต้องชั้นตามใครมาลากตัวเธอไปเหมือนกับคนอื่นๆ'

.

.

.

.



'ไร้ค่า'

'เธอมันไร้ค่าจริงๆน่ะแหละ'

'ไม่มีใครต้องการ แม้แต่โอกาสเองก็ยังไม่ต้องการเธอ'

น้ำตาที่ไหลอยู่ภายในใจ มันไม่ได้ไหลออกมาให้ใครเห็น ความรู้สึกมันมากมายจนไม่สามารถจะแสดงออกมาได้อีกแล้ว

พระอาทิตย์ได้ลาลับขอบฟ้าไปได้สักพักใหญ่ ตัวเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม อ้างว้างและว่างเปล่า กระแสน้ำที่ไหลเอื่อยด้านล่างกำลังเรียกชื่อเธออยู่ แม้ว่าจะมีรถที่คอยขับผ่านไปมาแต่กลับรู้สึกตัวคนเดียว ความเจ็บปวดจากเรื่องเดิมๆ ถูกทิ้งและไม่เคยเป็นที่ต้องการของใคร

บางทีโลกใบนี้อาจจะไม่ใช่ที่ของเธอก็ได้นะคังซึลกิ...

สองเท้าปีนข้ามไปที่ขอบสะพานใหญ่ เพียงแค่ทิ้งตัวลงไปก็จะไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดอีก พื้นน้ำด้านล่างกำลังรออุ้มชูเธออย่างดี ซึลกิยืนมองพระจันทร์ที่กำลังส่องแสงอีกครั้ง

มันจะเป็นครั้งสุดท้าย...

มันจะไม่เจ็บปวดอีก...

ไม่มีอีกแล้ว...

แสงสว่างที่ลอดผ่านม่านตาค่อยๆมืดลงทุกที พร้อมกับตัวเธอที่ค่อยๆปล่อยให้ตัวเองเป็นหนึ่งเดียวกันกับสายลม

"คุณคิดว่าการหนีไปแบบนี้ มันจะไม่เจ็บปวดจริงๆหรอ"

"...."

"วันนี้วันพระจันทร์เต็มดวงนะ ทำไมไม่อยู่ชื่นชมมันอีกซักหน่อยล่ะ"

"...."

เสียงที่ดังผ่านมาทำให้เธอต้องเปิดเปลือกตาขึ้นดูแสงจันทร์อีกครั้ง

' ฟรึ่บบ! '

"เฮ้ย! คุณ!!"

ผู้หญิงร่างผอมบาง ความสูงพอๆกับเธอกระโดดข้ามรั้วกั้นสะพานใหญ่มายืนอยู่ข้างเธอ มองแค่เสี้ยวหน้าด้านข้างก็รู้แล้วว่ารูปหน้าของคนข้างๆสวยจนสัมผัสได้ สันจมูกคมกับดวงตาที่เปล่งประกายเหมือนกับดวงดาวนั่น มือของเธอถูกจับประสานเอาไว้แน่น เหมือนกับว่า...

"ถ้าเธอโดด ฉันจะลงไปด้วยละกัน จะได้ไม่เหงาไง"

"คุณเป็นบ้าหรอ! จะเอาชีวิตมาทิ้งแบบนี้ได้ยังไง!"

"นี่...อย่าเพิ่งไปเลยนะ"

"..."

"ฉันเคยอยู่จุดเดียวกันคุณ...แบบนี้เลย"

"..."

"พอผ่านมันมาได้ รู้มั้ยว่ายังมีอะไรอีกมากมายให้คุณได้มีความสุขนะ"

"ฉันแค่...ไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว"

"ฉันรับปากคุณไม่ได้หรอกว่ามันจะไม่เจ็บปวด แต่ในวันที่คุณแข็งแรงขึ้น คุณจะผ่านวันแย่ๆไปได้ด้วยดี"

"...."

"ไปกันเถอะ ฉันหนาวแล้วคังซึลกิ"

"คุณ...รู้ชื่อชั้น..."

"เทรนนี่ค่ายดังแบบคุณน่ะ ฉันรู้จักก็ไม่แปลกหรือเปล่านะ"

"...."

"อ่อ... ฉันชื่อมุนบยอลอี เป็นโปรดิวเซอร์น่ะ"


SHARE

Comments