สูญเสีย .. เสียศูนย์
หลังจากหายไปพักนึง ถ้าได้อ่าน storylog เก่าๆ ของเราเรื่องเรียน
...
เราเรียนจบละนะ 5555555555 
ก็จะยุ่งๆเรื่องเอกสาร หางาน สอบนู่นนี่บลาๆต่อไป เพื่อเงิน 555555555

รู้ตัวอีกทีก็เดือนตุลาคมมา 11 วันแล้ว ...
พ่อเราเกิดเดือนนี้ วันที่ 20 แต่เป็นวันเกิดปีที่ 3 ที่พ่อนั้นไม่อยู่ให้เราบอกว่า วันเกิดแล้วน้าา
ถ้าพ่อเราอยู่ ปีนี้พ่อเราจะอายุ 60 แบบพอดิบพอดี และทุกครั้งที่คนในบ้านเราอายุ 60 เราก็จะชอบซื้อนู่นนี่ สั่งอาหารมากินด้วยเงินเล็กๆน้อยๆที่ตัวเองหามาได้ เก็บหอมรอมริบนิดหน่อย แล้วก็กวนตีนพวกเขาว่า "หนูสั่งมาเลี้ยงแซยิดหนะ 555555" แม้ว่าเจ้าของวันเกิดนั้นจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว เหลือแค่ความทรงจำหลงเหลืออยู่ว่า วันนี้ เขาเกิดวันนี้นะ..

เราเกิดมาโดยไม่รู้จักความสูญเสีย ตอนป.5ตาเราเสีย เราก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเท่าไหร่ เพราะเราก็ห่างเหินกับญาติฝั่งแม่พอสมควร จนม.3 วันเกิดป้าคนโตของเราที่เป็นพาร์กินสัน ตอนเช้าเราเป่าเค้ก แฮปปี้เิบิร์ดเดย์กันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่เราและคุณพ่อคุณแม่จะไปเยี่ยมคุณยาย เช้าไปเย็นกลับที่จังหวัดใกล้เคียง เรายังพูดติดตลกอยู่เลยว่า "รอกินมะม่วงนะ เดี๋ยวเอามะม่วงบ้านยายมาฝาก" แต่ใครจะรู้ล่ะว่า บ่ายวันนั้น...

คุณพ่อเราได้รับโทรศัพท์จากคุณปู่ว่า คุณป้าเราเสีย ตอนที่คุณปู่กำลังป้อนนมให้ เหมือนอยู่ๆก็เฮือกไปเฉยๆซะอย่างนั้น ในวันเกิดของคุณป้าเอง นี่คือความสูญเสียแรกที่เราได้รับ เรากลับมาถึงบ้าน จัดงานศพของคุณป้าในคืนแรก และด้วยความเด็กอ้วนหิวกลางดึกของเรา เราก็เปิดตู้เย็นหาของกิน สิ่งของที่จะกินได้ในตอนนั้นอย่างเดียวคือ ... ขนมเค้กวันเกิดคุณป้าที่เหลือเมื่อเช้านี้  กินเค้กไปร้องไห้ไปน้ำตานองไป เราเสียใจมากๆ เพราะคุณป้าของเราคนนี้รักเราเหมือนลูกแท้ๆ แกไม่มีลูก แกมีอะไรแกให้เราทุกอย่าง ถึงแม้แกจะทำงานที่ต่างจังหวัด เจอหน้ากันแบบนับครั้งได้ก็ตาม แต่เราพยายาที่จะไม่เศร้า เพราะถ้าเราเศร้า คนในครอบครัวก็จะเศร้าไปด้วย

..

จนมาปี 60 เราเรียนอยู่ปี 2 ขณะที่เรานอนอืดอยู่ในหอในแคบๆ บอกก่อนว่าเรื่องที่จะเล่าคือแล้วแต่วิจารณญาณของทุกคนเลยนะ 5555555 เราฝัน ฝันว่าอยู่ๆฟันล่างเราหลุด เราเลยพยายามจะหานมมาแช่ฟันแล้วเอาไปให้หมอใส่ฟันให้ใหม่ พอไปถึงหมอ หมอบอกว่าฟันเราอ่ะรากตายไปละ ต่อไม่ได้ แต่ในฝันหมอพูดประโยคนึงออกมา ติดหัวเราจนถึงตอนนี้
อะไรที่มันจำเป็นจะต้องจากเราไป มันก็ต้องไปนะ อย่าไปยื้อเขาไว้ เขาต้องไปแล้วแล้วเราก็สะดุ้งตื่นเพราะนาฬิกาปลุก เราก็มึนๆงงๆ ทำไมฝันแบบนี้วะ เคยได้ยินมาว่าถ้าฝันว่าฟันหลุดญาติผู้ใหญ่จะเสีย แต่เราก็คิดว่าเออ แค่ฝันและเนอะ เพราะช่วงนั้นจะจัดฟัน เลยอาจจะคิดเรื่องจัดฟันเยอะเกินไป...
แต่ความพีคมันอยู่ตรงที่ ในวันเดียวกันกับที่ฝันเลย ตอนเย็น แม่เราโทรมาบอกว่า พ่อเราเข้าโรงพยาบาลด่วน ปวดท้องหนักมากๆ ทานอะไรก็อาเจียนออกมาหมด

เครียด ตอนนั้นเครียดมาก ด้วยความที่พ่อเราเป็นโรคร้ายในบริเวณนั้นมาก่อน ทำให้เราเดาอนาคตได้เลยว่า อะไรกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า เราสนิทกับพ่อโคตรๆ ด้วยความที่เราเข้าถึงแม่ไม่ค่อยจะได้ เพราะแม่เป็นคนดุ แต่กับพ่อคือเราสนิทจนรับทั้งการติดการ์ตูน พวกโทคุคัทสึ สไตล์การฟังเพลง เราเหมือนพ่อทุกอย่าง นิสัยก็เหมือนพ่อ และพ่อคือเซฟโซนเดียวของเราที่เราจะเล่าเรื่องต่างๆให้เขาฟังเวลาเครียดจากการเรียน หรือเรื่องอื่นๆ

เราเดาออกเลยว่า...

เซฟโซนของเรา กำลังจะจากเราไป

และก็นั่นแหละ คุณพ่อเราเสียในวันเรียนซัมเมอร์ขึ้นปี 3 วันแรก หลังจากที่เราต้องไปจัดกิจกรรมของคณะแล้วเพิ่งกลับมาแค่วันเดียว เรากะว่า เรียนเสร็จเราจะไปเยี่ยมคุณพ่อในตอนเย็น ละจะซื้อทอดมันปลาหมึกมาให้พ่อ ทั้งๆที่รู้ว่าพ่อทานอะไรไม่ได้อีกแล้วก็ตาม แต่วันนั้น เราต้องหิ้วถุงทอดมันปลาหมึกกลับมากินที่บ้านกับคุณปู่ เราไม่ร้องไห้เพราะเราก็รู้อยู่แล้วว่าพ่อเราจะจากเราไปแน่แล้ว แต่ความรู้สึกตอนนั้น... โลกทั้งใบของเราแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่เหลือชิ้นดี แต่ด้วยความที่เป็นเราอ่ะ เราก็พยายามจะปลอบไม่ให้คนอื่นเศร้า เราพยายามยิ้ม พยายามปกติ เราก็ไม่รู้ตัวเองจะพยายามเพื่อคนอื่นขนาดนี้ทำไม แต่มันก็เป็นนิสัยของเราที่แก้ไม่หายจริงๆ

จากเหตุการณ์ที่เราเสียคุณพ่อไป เราขาดเซฟโซนไป เราไม่ชอบเล่าปัญหาหรือเรื่องของตัวเองให้คนอื่นฟัง โดยเฉพาะแม่เรา เพราะด้วยความที่แม่เรามีความเป็น Toxic person ทำให้การที่เราเอาเรื่องต่างๆมาปรึกษาเขา กลับกลายเป็นความ toxic ที่เกิดขึ้นในตัวเรา 
..
จนเราค้นพบว่าตัวเองเป็นโรคยอดฮิต ที่เราเคยเกริ่นไว้ใน storylog เก่าๆนั่นแหละ
เราเสียศูนย์ไปเลย เรารู้ตัวเองทุกอย่างว่าเราไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนเมื่อก่อน เราไม่สามารถมีสมาธิที่จะจดจ่อกับอะไรได้าน การพูดการเรียงคำของเรามันไม่เหมือนเดิม การควบคุมอารมณ์ของตัวเองแย่มากจากที่เมื่อก่อนเป็นคนควบคุมตัวเองได้ดี และหนักสุดที่ทำให้รู้ว่าเราเป็นโรคนี้ก็คือ เรามีความคิดอยากตายทุกวัน ทุกเวลา เพราะจากที่เมื่อก่อนเราเป็นเดอะแบก แต่พ่อก็ยังมาช่วยแบกกับเรา ตอนนี้เราต้องแบกทุกอย่าง ภาระต่างๆมาตกที่เราคนเดียว ความเครียด ความกดดันในการเรียน การงาน และเราเซนซิทีฟในเรื่องครอบครัวมาก 

ไม่มีใครชอบความสูญเสีย แน่อยู่แล้ว การจากลากับคนที่เรารัก เป็นอะไรที่เรารู้สึกว่าทรมานที่สุดแล้วในชีวิต จริงอยู่ที่การจากลาสำหรับเรา มันทำให้เราเสียศูนย์ในเวลาที่เราตั้งรับไม่ทัน  แต่เพราะการสูญเสียนี่แหละ ที่ทำให้เราลุกขึ้นในวันนี้ เราอยากจะออกมาจากโรคที่เราเป็น นอกจากยาที่จะช่วยเหลือเราทำให้เรากลับมาเหมือนเดิม การปรับตัวก็สำคัญ จากที่เราไม่กล้าที่จะปรึกษาคนรอบข้างเวลามีปัญหา เราก็เปิดใจที่จะลองให้แฟน หรือเพื่อนสนิทเราซักคนที่เราสนิทที่สุดฟัง  หัดช่างแม่งบ้าง เราไม่ใช่นักกล้าม อะไรที่มันหนักอึ่งเราก็ควรจะปล่อยไป ไม่งั้นเราไม่สามารถที่จะยืนบนโลกนี้ได้แน่ๆ

อย่างน้อยๆ ความสูญเสียที่เราโคตรไม่ชอบมัน ก็สอนให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ล่ะวะ :)
ขอบคุณนะคุณป้า และก็เจ้าของเดือนเกิด...ท่านพ่อ ขอบคุณนะ ขนาดตัวไม่อยู่ ยังทำให้เราโตขึ้นได้เรื่อยๆเลยน้าา  สสวก.แซยิดแล้วมาให้หวยตอบแทนบ้างก็ได้ แต่ไปหาแม่แทนนะ 5555555

... 
อ่านไม่รู้เรื่องของอภัย จากที่เราพูดไปว่าเรามีปัญหากับการเรียงคำ เราเลยใช้พื้นที่ตรงนี้ฝึกที่จะเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆให้ออกมาอ่านรู้เรื่องบ้าง แบบสดๆจากสมองไม่ต้องมาพรูฟอีกรอบ 55555555 
SHARE
Writer
2TURTLES
little eater
Eating is my life. but it not everything of life. นึกอะไรได้ก็เขียน นึกไม่ได้ก็ไม่เขียน 5555555555

Comments

FLOK_LEE
9 months ago
ก้าวต่อครับ สู้ๆ
Reply
2TURTLES
9 months ago
ขอบคุณค่าา :)
Calloutcolour
9 months ago
สู้ๆนะคะ เรากำลังผ่านเหตุการ์ณเเบบนี้เหมือนกันเลย
Reply
2TURTLES
9 months ago
กอดน้าา วันดีๆจะเป็นของเรา แฮ่
2TURTLES
9 months ago
ขอบคุณนะงับ
Praewhun
9 months ago
สู้ๆนะคะ
Reply
2TURTLES
9 months ago
งื้ออ ขอบคุณค่าา ตอนนี้โอเคขึ้นมากๆเลย เริ้บบบ~
BeforeNY
9 months ago
สู้ๆครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ
Reply
2TURTLES
9 months ago
ขอบคุณนะค้าา~
BeforeNY
9 months ago
สู้ๆครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ
Reply