“ ตอนจบในฝัน ”
     คุณเคยตกหลุมรักใครแบบไม่ทันตั้งตัวรึปล่าว?
แบบที่อยู่ดีๆ....คุณก็ดันไปหลงรักเขาซะแล้ว โดยไม่มีเหตุและผลอะไรเลยในตอนนั้น
     
     พอมานั่งนึกดีๆ...ถึงเหตุผลของการตกอยู่ในห้วงของความรู้สึกที่มันอบอุ่นนั้น...นั่นก็คงจะเป็นเพราะ
รอยยิ้มของเธอในระหว่างที่เรานั่งคุยกันบนโต๊ะอาหาร หรือทั้งเสียงหัวเราะแก้เขินของเธอ หลังจากที่เธอตกใจฉากสยองขวัญในหนังที่เราได้ดูด้วยกัน ศรีษะของเธอที่เข้ามาซบเบาๆบนไหล่ของผม พร้อมท่าทางหวาดกลัวของเธอ...และในขณะที่เธอกุมมือผมอยู่ ผมก็ลูบศรีษะเธอเบาๆ ประหนึ่งว่าคอยปลอบเธอจากอาการตกใจ...

และในช่วงเวลานั้นเอง จากนิยายหนังสยองขวัญสั่นประสาทของ ‘สตีเฟน คิง’ กลับกลายเป็นหนังรักโรแมนติกของ ‘เจมส์ คาเมรอน’ ยังไงยังงั้นเลย


     พอหนังฉายจบ เราก็พอมีเวลาให้กันเล็กน้อย...
เพื่อที่จะไปเดินจับจ่ายใช้สอย หาอะไรทานกันเพื่อหยุดเสียงท้องร้อง......และหลังจากนั้นเราถึงจะแยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง...

      หลังจากที่เราได้เจอหน้ากัน และได้พูดคุยกันแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันในเรื่องต่างๆนานาแล้ว...
ทีนี้ มันก็ถึงคราวที่ผมจะได้บอกความในใจ
ที่ผมคิดว่า ‘เธอเองก็น่าจะรู้สึก’ 
เช่นเดียวกับที่ ‘ผมรู้สึก’ 
เหมือนกัน.......


“ เธอรู้มั้ย ว่าการที่เธอยิ้มเพียงแค่ 5 วินาที มันทำให้เราเป็นบ้าตายไป 5 วันเลยนะ ”

“ งั้นเดี๋ยวเราจะยิ้มทุกวันเลยเป็นไง 55555 ”

สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกได้ว่าเธอคงรู้สึกเช่นเดียวกันกับผม
ก็คือการพูดคุยที่ดูสนิทสนมนั้น 
มุกตลกต่างๆที่สาดใส่กัน 
หรือแม้กระทั่งคำพูดคำจาที่ทำให้ผมนั้นดูสำคัญ
มันเหมือนเป็นเครื่องการันตรีว่า
‘เธอนี่แหละ คือคนที่ใช่’


“ คบกับเรานะ ”


“ อื้ม ได้สิ ฝากดูแลเราด้วยนะคะ :) ”

และนั่น ก็เหมือนฉากที่พระเอก ขอนางเอกแต่งงานและนางเอกก็ตอบกลับพระเอกไปว่า “ Yes, I will ” 

และสิ่งที่ผมรู้สึกมากที่สุดคือ
ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเหมือนเป็น ......
‘ ฝันที่ดีที่สุด เท่าที่ผมเคยมีมา ’



       เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงของฝนที่กระหน่ำลงมาบนหลังคาบ้าน พอที่จะทำให้ผมตื่นจากภวังค์......

เสียงแอร์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง คลอเคลียไปกับความเงียบภายในห้องเล็กๆพร้อมเสียงฝน

ผมจับโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความเข้าจากหลายๆช่องทางเท่าที่ผมจะมีในเครื่อง

ไร้ซึ่งคนโทรปลุก ไร้ซึ่งข้อความเข้าใดๆ ไร้ซึ่งการแจ้งเตือนจากเธอ...

มันมีเพียงข้อความล่าสุดที่ค้างไว้จากเมื่อหัวค่ำ ก่อนที่ผมจะหลับไหลไปพร้อมกับความเศร้าที่ถาโถมเข้ามา

“ เราขอโทษนะ ที่ทำให้เธอรู้สึกดีตั้งแต่แรก 
เราขอโทษจริงๆ :( ”


...............
ผมนอนค้างอยู่ท่าเดิมประมาณ 20 นาที 
ก่อนที่จะคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนว่ามันคืออะไร

น้ำตามันเริ่มไหลเองโดยอัตโนมัติ เหมือนฝนที่กำลังตกอย่างบ้าคลั่งอยู่ในขณะนั้น....
แต่แล้วผมเริ่มยิ้มออกมา และหัวเราะเบาๆ
ให้กับตัวผมเอง...


      จริงๆแล้ว ผมรู้ตัวเองดีตั้งแต่ต้นแล้วว่า เรื่องรักของผมครั้งนี้ มันจะจบแบบไหน มันไม่ได้แฮปปี้เอนดิ้งเหมือนในหนังรักส่วนใหญ่ มันไม่ได้มีความสุขเหมือนคนที่สมหวังทั่วไป......

      แต่ถึงยังไงซะ...ผมก็ยังมีอีกตอนจบที่ผมสามารถเลือกให้มันเกิดได้ 

มันเป็นตอนจบที่ผมสามารถบอกรักคุณได้เต็มปาก 
มันเป็นตอนจบที่ผมสามารถจับมือคุณไว้แน่นพอไม่ให้คุณปล่อยมือผมไปได้
มันเป็นตอนจบที่คุณกับผมได้ใช้ชีวิตร่วมกัน

‘ มันคือตอนจบในฝัน
ที่มีเพียงแค่ผมกับคุณ สองคน...’





“ เธอไม่ต้องคิดมากนะ เราเข้าใจเธอทุกอย่าง 
และหลังจากนี้ต่อไป ขอให้เธอยิ้มน่ารักๆ เหมือนตอนที่เราได้คุยกัน ทุกๆวันเลยนะ :) ”

หลังจากที่ผมใช้เวลากับตัวเองได้ซักพัก ผมก็ได้กดส่งข้อความไปให้เธอ โดยไม่ได้รอการตอบกลับจากเธอเหมือนก่อน เพราะผมรู้ว่า...
มันอาจจะไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมได้


      และผมยังคงยิ้ม...แต่รอบนี้แกมหัวเราะไปด้วยประปรายในขณะที่ผมนอนนึกถึงเรื่องน่ารักๆระหว่างเรา ที่มันเกิดขึ้นจริงๆที่ไม่ใช่เพียงแค่ในฝัน ไม่ว่าจะเรื่องขณะทานข้าว ดูหนัง หรือตอนอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจริงๆ และผมรับรู้ว่ามันคือความน่ารักของคุณจริงๆ :)

และอย่างน้อย ผมก็ไม่เสียดายเลย ที่ได้รู้จักคุณ
ในวันนั้น...อย่างน้อยๆ คุณก็ได้เข้ามาทำให้หัวใจที่
ห่อเหี่ยวเหมือนต้นไม้ใกล้ตายของผมได้กลับมา
มีชีวิตชีวาอีกครั้ง ขอบคุณเธอจริงๆ
ขอบคุณทุกการกระทำที่น่ารักของเธอ
ขอบคุณความอบอุ่นที่มอบให้กันในวันนั้น 
มันอบอุ่นจริงๆ
ขอบคุณรอยยิ้มที่แสนวิเศษ
ขอบคุณวันที่วิเศษที่ใช้กับเธอ
ขอบคุณเธอจริงๆ

และสิ่งสุดท้ายที่อยากจะบอกเธอ

“ ความรู้สึกทุกๆอย่างที่เราบอกไป มันคือของจริงทั้งหมดนะ...รวมถึงที่บอกว่า เราชอบเธอ 

“ ความรู้สึกทุกๆอย่างที่เราบอกไป มันคือของจริงทั้งหมดนะ...รวมถึงที่บอกว่า เราชอ... ”

“ ความรู้สึกทุกๆอย่างที่เราบอกไป มันคือของจริงทั้งหมดนะ... ”


“ ความรู้สึกทุกๆอย่างที่เราบอกไป มันคือของจร... ”


“ ความรู้สึก... ”


“ ... ”

“ ข.. ”

“ ขอบ... ”

“ ขอบคุณนะ... :) ”



// เป็นเรื่องที่สร้างจากเคร้าโครงเรื่องจริงของเราเอง พึ่งผ่านมาหมาดๆเลยหละ55555

IG : myohmt
FB : Tanapat Suwannarach


//ไม่รู้ว่าเธอจะผ่านมาอ่านหรือแวะเข้ามาทักทายกันมั้ย
แต่ตอนนี้ระหว่างเธอกับเรามันไม่เหมือนเดิมเลย...
เราอยากจะบอกว่า กลับมายิ้มให้เราเห็นอีกครั้งก็ได้นะ
เธอไม่ต้องคิดมากเลย เธอยังมีเรื่องที่ต้องน่าปวดหัวกว่าเรื่องนี้เยอะ เธอต้องการกำลังใจมากกว่านี้
ดังนั้น..
ไม่เป็นไรนะ :)

SHARE
Written in this book
ความทรงจำสีเทา
เรื่องราว ความทรงจำ และชีวิต
Writer
myohmt
Writer
myohmt is my instagram <3 ถ้าเผลอกดเข้ามาอ่านแล้ว อย่าลืมเผลอกดปุ่ม follow เราด้วยนะ

Comments

29805
1 month ago
ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี่นะคะ โดนใจมากๆเลยค่ะ 😭
Reply
myohmt
30 days ago
ขอบคุณที่ชอบนะครับ 💚
blue0416
26 days ago
น่ารักดีนะ วัยรุ่น
Reply