เราอยากมีแกว่ะ
'อึดอัดมั้ย'

'ก็ไม่นะ'

'แกอึดอัดหรอ'

บทสนทนาบนรถโดยสารที่เบียดแน่นกันไม่มากนัก

'หมายถึงที่เป็นอยู่'

'ไม่หนิ'

แกไม่รู้สึกอะไร แต่เราเป็นคนที่รักแกไง การที่ต้องพยายามทำตัวเป็นเพื่อนแก มันอึดอัดมากๆเลยนะ

'เอาจริงๆ ยอมรับเลยว่าไม่ชิน'

'ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นนะ'

'กลับไปตอนไหน ตอนก่อนเราคบกันหรอ'

'ไม่ดิ ตอนเราคบกัน'

'แล้วทำไมไม่กลับมาหล่ะ'

'...'

เหมือนจะเป็นคำถามที่ยากไปสินะ แกเลยเลือกที่จะเงียบไป

'เราเชื่อว่าแกจะเปลี่ยนได้นะ นิสัยตรงนั้น'

'เราก็ว่าเราเปลี่ยนได้'

ถ้าแกรักเรามากพอ แกจะยอมเปลี่ยนข้อเสียของแกเพื่อปรับตัวเข้าหาเราบ้าง

'เราอยากมีแกว่ะ'

'เราเข้าใจ'

'ทำไมแกไม่อยากมีเราบ้าง'

'ไม่ใช่ว่าไม่อยากมี'

ถ้าไม่ใช่ แล้วมันมีเหตุผลอะไรที่ดีกว่านี้บ้าง ที่พอจะฟังขึ้น ไม่ใช่การอยากอยู่คนเดียว

'ไม่ต้องกลับไปร้องไห้นะ'

'อื้ม ไม่ร้องหรอกน่า'

ไม่ร้องสักคืนคงนอนไม่หลับเลยล่ะสิ เล่นมีเรื่องให้ต้องคิดถึงแกทุกคืน

'แกไม่อยากให้เราเสียใจ แต่แกไม่เคยถามว่าเราต้องการอะไร'

'...'

'จะไม่กลับมาจริงๆหรอ ไม่กลับมาแล้วใช่มั้ย'

'ตอนนี้เราก็ยังตอบไม่ได้อะ'

'แกแม่งโคตรใจร้ายเลยว่ะ'

'...'

เมื่อไหร่ทีี่เราจะออกจากความลังเลของแกได้ เราอยากเป็นคนใจร้ายบ้าง อยากไม่รักแกบ้าง อยากเลิกร้องไห้ เลิกเป็นฝ่ายรอ และถอยออกจากแกให้ได้ไกลที่สุด

ทำไมเอาแต่รออยู่เรื่อยเลย รอที่จะได้รับความรัก รอให้แกกลับมา ต้องรออะไรอีกมั้ย...

แต่ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อเรารักแก เราก็คงต้องรอสินะ

อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสได้มองหน้าแกทุกวัน ได้เห็นแกมีความสุขกับทุกๆอย่าง ที่ไม่ใช่ความสุขที่เกิดจากเรา

เราเต็มใจที่จะรอ เต็มใจที่จะรัก และเต็มใจที่จะให้แกใจร้ายใส่ได้เต็มที่ และถ้าวันนึงที่เราเลือกจะไม่รอ ก็ขอให้แกรู้ไว้ ว่ามันสุดกำลังของเราแล้ว
SHARE

Comments