memorize from August
ริ่มตั้งแต่อายุเท่าไหร่ไม่รู้
ที่เรามีความคิด อยากไปเรียนต่อเมืองนอก

จากความฝัน อยากเรียนปริญญา ก็ลดลงมาเป็น certificate ก็ได้
และสุดท้าย เราก็ได้แค่ ไปเรียนภาษา แล้วกลับมา...

หัวใจต้องการอะไร เราค่อนข้างมั่นใจ และบอกออกไปได้เสมอ
แต่หนทางที่จะไป สำหรับเรา ไม่เคยได้มาง่ายๆเลยสักครั้ง

เราเริ่ม จากเข้าไปอยู่ในออฟฟิศ หาเงิน...
ค่าแรงค่อนข้างเอียงไปในทิศทางน้อย จนถึง เดือนชนเดือน...
แต่เรารู้ไง ว่าเราทำอะไรอยู่
สิ่งที่ไม่มี คือประสบการณ์... เรากำลังหาประสบการณ์อยู่
คงหวังไม่ได้ กับการเก็บเงินก้อน

จนทำงาน สองปีผ่านไป เราก็ยังรู้ ว่าเรายังไม่เก่ง แต่ถ้านานกว่านี้
ต้องใช้เวลาอีกกี่ปี ถึงจะได้ไป

พอออกมาจากเฮ้าส์ ทำงานเป็น ฟรีแลนซ์บ้าเลือด ด้วยที่อายุยังน้อย
อ่ะ ค่าแรงก็น้อยตาม

เดือนๆ ทำเก็บเงินแทบบ้า มีคนสนิทหลายคนถามตลอด
'เป็นหนี้หรอ?'

ได้แต่ยิ้ม และ ทำงานหนักต่อไป
จนวันหนึ่ง เราเก็บเงินค่าเรียนได้
สองปี เก็บเงินแบบ ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
จ่ายค่าโน่นนี่ ให้ครอบครัว จ่ายสิ่งที่ต้องจ่าย
กว่าจะเก็บเงินไปเรียนภาษาน้อยๆได้ เลยนานหน่อย

อ่อ อยากเล่า
มันมีปัจจัยนึงด้วย ตอนเราอยู่เฮ้าส์ ยังเป็น PA ต๋อกต๋อยอยู่
เราได้มีโอกาสทำงานกับตากล้องต่างชาติ

แต่เอาเหอะ ฟังแม่งไม่ได้เลย!
งานนั้นแอบเสีย self เบาๆ เลยอยากเก่งแบบ
พูดโต้ตอบได้กับฝรั่ง

นั้นก็เป็นเหตุผลนึงของการอยากไปเรียน

จนพอได้ไปเรียน ก็เรียนไปด้วย (ที่ Melbourne อ่ะนะ)
ทำงานหนักเหมือนกัน แต่สบายใจกว่า
การรับผิดชอบน้อยกว่าเยอะ

ทำหมด ล้างห้องน้ำ ทำเสิร์ฟ เลี้ยงเด็ก ทำความสะอาดบ้าน
ทำหมดทุกอย่างที่ได้เงิน เรียนไป ทำงานไป

เหมือนจะซีวีไลซ์ แต่ก็นะ ได้เท่าที่ได้
เราได้ทำเท่าที่ทำได้แล้วแหละ สนุก แต่เหนื่อย
จนผ่านไป 9 เดือน เราก็กลับมา

กับการเรียนภาษาและ เรียนบาริสต้าที่ใฝ่ฝันก็จบลง

กลับมาไทย
ความฝันที่จะได้ ทำงานหนัง ได้ใช้ภาษา ก็ได้ใช้บ้าง ไม่ได้บ้าง
แต่ก็รู้สึกสนุกนะ ฟังรู้เรื่องไวขึ้น

จน!
เมื่อ 10 กว่าวันที่แล้ว !!!

พี่ฟอร์ด ผกก. โทรมาหา ถามว่าไปเวียดนามมั้ย
มีถ่ายที่โน่น ไปเป็น ผู้ช่วยพี่หน่อย

รับซิฮะ รออัลไล ไป 10 วันแหนะ
ไป คือดีใจมากกกกกกก
ค.ดีใจคืออะไรรู้มั้ย

เราฟังออก เราพูดได้ เราสื่อสาร และ เขียนได้
แน่ล่ะ ไม่ 100% เทียบเท่าเจ้าของภาษา

แต่เราก็ภูมิใจมาก ที่เราจบงานกลับมา แบบไม่บื้อ
มีบ้าง ที่ฟังไม่ออก ฟังไม่ทัน
แต่ถามว่า พอใจมั้ย? พอใจมากๆ เลยล่ะ

สิ่งที่เราเคยฝัน เคยตั้งใจกับมัน เราสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว

มันคือ ค. success ที่บอกใครไปก็คงไม่เข้าใจ
แต่เราอยากบันทึกไว้
ว่านี่ไงนรินทร์ สิ่งที่เธอคิด ที่ฝัน ลำบากลำบนต่างๆกับมัน
วันนี้ มันสำริฐผลแล้ว

ดีใจหัวใจพองโต จนอยากน้ำตาไหล

จะเขียนเรื่องนี้หลายวันแล้ว แต่เหนื่อยมาก ไปเวียดนาม 10 วัน
วันนี้เลยมาเขียนบันทึกไว้หน่อย

นรินทร์ เดือน สิงหา ปี 2019
SHARE

Comments